มอนสเตอร์ที่ชอบกินกะเพรา

"กลิ่นนี้มัน... สารแคปไຊซินความเข้มข้นสูงเจ็ดหมื่นสโกวิลล์?" เซร่าขยับแว่นสายตา กรอบโลหะสะท้อนแสงสีแดงฉานจากเปลวไฟที่ลุกโชนบนหัวเตาเวทมนตร์ชั่วคราว ดวงตาสีม่วงเข้มของเธอกวาดมองกระทะเหล็กหล่อที่กำลังส่งเสียงฉู่ฉ่า ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับละอองน้ำมันที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นฉุนรุนแรงจนต่อมรับรสในโพรงจมูกต้องกระตุกเกร็ง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "ถูกต้องครับอาจารย์ ใบกะเพราป่าจากชั้นที่หกของดันเจี้ยนแห่งนี้ มีคุณสมบัติพิเศษในการขับความร้อนและกระตุ้นต่อมรับรสของสิ่งมีชีวิตประเภทสัตว์อสูรธาตุไฟโดยเฉพาะ" เรย์สะบัดข้อมืออย่างคล่องแคล่ว ตะหลิวไม้ไผ่ในมือกระทบกับขอบกระทะเกิดเสียงกังวานทุ้มต่ำ เนื้อหมูป่าอัคคีที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำส่งเสียงซู่ซ่า น้ำมันหมูกระเด็นเล็กน้อยแต่ไม่สามารถทำลายสมาธิอันแน่วแน่ของอดีตเชฟมือหนึ่งได้เลยแม้แต่น้อย เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือโถงหินอับชื้นของชั้นที่เจ็ด ดันเจี้ยนระดับกลางที่เหล่านักผจญภัยต่างขนานนามว่า 'นรกไร้ทางออก' ทว่า ณ ใจกลางโถงกว้าง กลับกลายเป็นห้องครัวเคลื่อนที่เฉพาะกิจที่มีกลิ่นอายของเครื่องเทศไทยโบราณลอยฟุ้งกลบกลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์เสียสนิท ตู๊ม! แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ พุ่งตรงมาจากอุโมงค์มืดทึบด้านทิศตะวันออก ผนังหินแกรนิตหนาสองเมตรแตกร้าวเป็นทางยาว เศษหินฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาประหนึ่งสายฝน ทว่าเรย์ยังคงนิ่งสงบ เขาหรี่ตาลงมองระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบ 'ราชันอัคคีทมิฬ' บอสประจำชั้นที่ 7 กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ระยะ 50 เมตร] [สถานะเป้าหมาย: หิวกระหาย, โกรธเกรี้ยว, ไม่สามารถเจรจาด้วยกำลังกายภาพปกติ] [คำแนะนำจากเชฟ: จงใช้ 'อาวุธ' ที่มีกลิ่นหอมที่สุดสยบความเกรี้ยวกราดของมัน] "ดูท่าทาง... วัตถุดิบหลักของมื้อนี้ จะเดินมาเสิร์ฟถึงที่โดยไม่ต้องรอให้เราไปหาแล้วล่ะครับอาจารย์" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า เซร่าถอนหายใจยาว พลางกระชับไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่น แม้พลังระดับ S ของเธอจะสามารถกวาดล้างบอสตัวนี้ให้หาย ไปจากแผนที่ได้ในพริบตา แต่กฎเหล็กของสถาบันและสภาพร่างกายที่ยังคงติดคำสาปหิวโหยทำให้เธอนึกขยาด ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้รู้ว่า การใช้กำลังกับมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนแห่งนี้ มีแต่จะทำให้พวกมันปล่อยสารพิษทางกายภาพออกมาทำลายรสชาติของเนื้อเสียเปล่าๆ "นายแน่ใจนะเรย์? ฉันไม่อยากกินเนื้อย่างที่ไหม้เกรียมจนกลายเป็นคาร์บอนเพราะความใจร้อนของนายหรอกนะ" อาจารย์สาวปรายตามองพลางขยับถอยหลังไปสองก้าวเพื่อเว้นพื้นที่ให้เชฟหนุ่มได้แสดงฝีมือ "ไว้ใจผมเถอะครับ" สิ้นคำพูด ร่างมหึมาสูงร่วมสี่เมตรก็พังทะลายกำแพงศิลาเข้ามาในห้องโถง กลิ่นอายความร้อนแผดเผารุนแรงจนออกซิเจนรอบตัวแทบมอดไหม้ 'ราชันอัคคีทมิฬ' ปรากฏกายขึ้นในรูปลักษณ์ของสุนัขป่าสามหัวที่มีเกล็ดสีดำสนิทราวกับนิลกาฬ ดวงตาทั้งหกคู่จ้องเขม็งมาที่สิ่งแปลกปลอมทั้งสองด้วยจิตสังหารอันเปี่ยมล้น น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงฟอดใหญ่ โฮกกกกก—! เสียงคำรามสะท้อนก้องทำเอาแก้วหูแทบแตก แรงดันลมมหาศาลซัดเอาวัตถุดิบและเครื่องปรุงบนโต๊ะกระจัดกระจาย เซร่าเตรียมร่ายเวทป้องกันตัวทว่าเรย์กลับยกมือขึ้นห้ามอย่างนุ่มนวล เชฟหนุ่มไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยเมล็ดข้าวเวทมนตร์จากดันเจี้ยนใส่จานเซรามิกสีขาวสะอาดตาอย่างบรรจง ก่อนจะราดผัดกะเพราหมูสับรสจัดจ้านที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ลงไป ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของใบกะเพราป่า พริกขี้หนูสวน และกระเทียมไทยตำละเอียด ที่ตีเข้าใส่จมูกของราชันอัคคีทมิฬเต็มเปา ฟุดฟิด... ฟุดฟิด! เสียงคำรามก้องเมื่อครู่เงียบหายไปในลำคอทันที หัวทั้งสามของราชันอัคคีทมิฬหยุดชะงัก ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองไปยังจานอาหารตรงหน้าด้วยความงุนงง สัญชาตญาณดิบของนักล่าถูกความหอมระดับตำนานเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ มันอ้าปากค้าง น้ำลายไหลย้อยลงมาเป็นทางยาว ลืมเลือนจิตสังหารเมื่อครู่ไปจนสิ้น "จุดอ่อนของบอสตัวนี้ ไม่ใช่จุดตายตามจุดชีพจรเวทมนตร์... แต่คือปุ่มรับรสที่อยู่ลึกที่สุดในกระเพาะอาหารต่างหากล่ะครับ" เรย์หันไปกระซิบกับเซร่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ [ระบบแจ้งเตือน: 'ราชันอัคคีทมิฬ' สูญเสียสถานะ 'คุ้ม คลั่ง' เนื่องจากความยั่วยวนของกลิ่นอาหารระดับ S] [เงื่อนไขการสยบ: สำเร็จ 80%] เซร่ามองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง ระคนทึ่งในความกล้าและสติปัญญาของชายหนุ่ม เธอยังไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ระดับบอสตัวไหนเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือได้รวดเร็วขนาดนี้มาก่อน นัยน์ตาสีม่วงเข้มสะท้อนภาพเรย์ที่ยืนถือจานอาหารนิ่งราวกับผู้บัญชาการสนามรบ "นายเนี่ย... ร้ายกาจจริงๆ นะเรย์" เธอกระซิบพึมพำกับตัวเอง เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เจ้าสุนัขป่าสามหัวทีละน้อยอย่างระมัดระวัง แม้ว่ามันจะสงบลงแล้ว แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่ายังคงมีความระแวง เขาค่อยๆ วางจานข้าวผัดกะเพราลงบนพื้นหินเบื้องหน้ามันอย่างนุ่มนวล ราวกับกำลังปรนนิบัติลูกค้ารายสำคัญในร้านอาหารหรู "เชิญลิ้มลองได้เลยครับ... เผ็ดกำลังดี เค็มนำ หวานตามด้วยน้ำตาลอ้อยแท้ รับรองว่าจานนี้จะทำให้พวกแก... ต้องติดใจจนลืมทางกลับบ้านแน่นอน" ราชันอัคคีทมิฬก้มหัวลงดมฟุดฟิด ก่อนที่หัวตรงกลางจะตัดสินใจงับข้าวคำโตเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว เสี้ยววินาทีนั้นเอง... ดวงตาทั้งหกคู่ของบอสประจำชั้นเบิกกว้างขึ้นสุดขีด ขนทั่วร่างตั้งชัน ร่างกายมหึมาสั่นสะท้อนด้วยความตื่นตะลึง ละอองแสงสีทองประกายระยิบระยับพวยพุ่งออกจากปากของมัน เสียงครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจดังสนั่นหวั่นไหว [ระบบแจ้งเตือน: บอส 'ราชันอัคคีทมิฬ' ได้รับผลกระทบจากทักษะ 'ปรุงรสทำลายล้าง'!] [สถานะ: สยบยอมอย่างสมบูรณ์ ปลดล็อกเส้นทางสู่ชั้นที่ 8 และ...] พรึบ! จู่ๆ หน้าจอระบบสีฟ้าใสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนข้อความใหม่ที่สั่นกระพริบถี่รัวด้วยตัวอักษรสีเลือด พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์และเซร่าอย่างกะทันหัน [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนปริศนาที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้ามาในพื้นที่เขตหวงห้าม] [ชื่อเป้าหมาย: ??? (ผู้ดูแลดันเจี้ยนเงา)] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: มีใครบางคน... กำลังแอบชิมอาหารในกระทะของท่านจากมิติอื่น] เรย์หุบยิ้มทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เงียบสงัดลงอย่างผิดปกติ ขณะที่เซร่าคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณเมื่อไอหมอกสีดำทมิฬเริ่มก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน ห่อหุ้มจานกะเพราที่เหลืออยู่จนมิดชิด และเสียงหัวเราะแหบพร่าอันเย็นเยียบก็ดังแว่วมาจากความว่างเปล่า... "พ่อค้า... อาหารจากโลกเบื้องบนงั้นเรน? น่าสนใจดีนี่... ข้าขอชิมดูหน่อยได้ไหมล่ะว่า ฝีมือของเจ้า... จะอร่อยเท่าวิญญาณที่ข้าสะสมไว้หรือเปล่า?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มรสความสนุกในมื้อนี้ด้วยกันนะครับ