ซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่สะเทือนทั้งบ้าน

“คุณจะยืนจ้องผมแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน หลินว่านเฉิน?” ลู่จ้านถิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองร่างโปร่งที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมมื้ออาหารอย่างไม่วางตา ความสงสัยในตัวภรรยาที่เคยเย็นชาและไม่เคยแม้แต่จะชายตามองครอบครัวสามี บัดนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่เขาไม่คุ้นเคยลอยอบอวลไปทั่วอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นอาหารพื้นๆ อย่างที่บ้านตระกูลลู่เคยทำ แต่มันหอมลึก หอมละมุนจนแทบจะหยุดหายใจ ว่านเฉินไม่ได้หันไปมอง เขาในทันที มือเรียวบางจัดการหั่นขิงแผ่นบางด้วยจังหวะที่คล่องแคล่วราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ในหัวของเธอกำลังคำนวณวัตถุดิบจาก ‘มิติคลังเสบียง’ ที่ซ่อนอยู่หลังพื้นที่ว่างเปล่าในใจ ไก่เนื้อแน่นเกรดพรีเมียมจากมิติถูกนำออกมาผ่านความร้อนในหม้อดินเผาที่ดูเก่าคร่ำคร่า แต่นั่นเป็นเพียงฉากบังหน้าเพื่อตบตาคนภายนอกเท่านั้น “ถ้าหิวก็ไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะค่ะจ้านถิง อย่ามายืนกดดันกันแบบนี้เลย อาหารยังไม่เสร็จดีหรอกนะคะ” เธอตอบเสียงเรียบ ทว่ามีรอยยิ้มจางๆ ประดับมุมปาก ในมุมมืดของมุมครัว ร่างเล็กๆ ของเถียนเถียน เด็กหญิงวัยห้าขวบผู้มีใบหน้าซูบตอบและดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงกำลังกอดขาตัวเองแน่น เด็กน้อยมองดูแม่เลี้ยงที่นางเคยกลัวหัวหดด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ กลิ่นหอมของซุปไก่ตุ๋นยาจีนเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนท้องน้อยๆ ของนางส่งเสียงประท้วงออกมาดังลั่น ว่านเฉินชะงักมือที่กำลังโรยเม็ดเก๋ากี้ลงในหม้อ เธอหันไปสบตากับเด็กหญิงตัวน้อย ดวงตาคมสวยคู่นั้นอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินเข้าไปใกล้เถียนเถียนก่อนจะคุกเข่าลงให้ระดับสายตาเท่ากัน “หิวมากใช่ไหมคะคนเก่ง?” เถียนเถียนผงะถอยหลังด้วยความเคยชิน แต่มือของว่านเฉินกลับคว้าถ้วยเซรามิกใบเล็กที่เตรียมไว้ตักซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ ออกมา น้ำซุปสีทองอำพันใสสะอาดส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรและเนื้อไก่ที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก ว่านเฉินวางถ้วยลงตรงหน้าเด็กน้อยอย่างเบามือ “กินเสียนะคะ ไม่ต้องกลัว... นับจากวันนี้ไป ที่นี่จะไม่ใช่บ้านที่หนูต้องอดอยากอีกต่อไป” ลู่จ้านถิงยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ความเย็นชาที่ภรรยาเคยแสดงออกเหมือนหน้ากากที่หลุดลอกหายไปหมดสิ้น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ แต่มันเป็นความผิดปกติที่เขากลับรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด แต่ทว่า ความสงบสุขก็มักจะอยู่ได้ไม่นาน... *ปัง!* ประตูครัวถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด “นี่มันกลิ่นอะไรกัน! พวกแกแอบทำอะไรกินกันสองคน! หะ! นังลูกสะใภ้ตัวดี!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีลู่ดังสะท้อนก้องทั่วทั้งบ้าน ใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความโลภมองมาที่หม้อซุปบนเตาด้วยแววตาที่แทบจะกลืนกิน ว่านเฉินขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยพลังกดดันที่แม้แต่หญิงชราผู้กร้านโลกอย่างแม่สามียังต้องชะงัก “แม่คะ” ว่านเฉินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นจนคนฟังขนลุก “ไก่ตัวนี้จ้านถิงเป็นคนหามา และฉันเป็นคนลงมือทำ ในเมื่อทุกคนในบ้านไม่ได้ช่วยอะไรเลย ก็น่าจะรู้นะคะว่าใครควรได้กินก่อน” หญิงชราอ้าปากค้าง เตรียมจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายตามนิสัย แต่สายตาของลู่จ้านถิงที่ตวัดมองมานั้นดุจดั่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนใครก็ตามที่กล้าแตะต้องภรรยาของเขา ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูรั้วบ้านหน้าตาก็แผดดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของชายแปลกหน้าที่ดูเร่งร้อนจนน่าตกใจ “ผู้กองลู่! อยู่ไหม! เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังเสบียงแล้ว! กองเสบียงที่เพิ่งมาถึง... ทั้งหมดนั่นหายไปอย่างไร้ร่องรอย!” ว่านเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัว เมื่อนึกถึง ‘มิติห้างสรรพสินค้า’ ที่เพิ่งจะดึงเอาวัตถุดิบมาจากจุดกระจายสินค้าเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา... ความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดเผยในแบบที่เธอคาดไม่ถึงเสียแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของว่านเฉินนะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเธอในตอนหน้าค่ะ!