ทะลุมิติมาพร้อมกลิ่นหอมของข้าวต้ม

"ไสหัวออกไปจากตระกูลลู่เสีย! สะใภ้ชั่วที่จ้องแต่จะผลาญเงินลูกชายฉัน ถ้าวันนี้แกยังไม่ออกไป อย่าหาว่าฉันไม่นับถือความเป็นคน!" เสียงแหลมสูงตวาดก้องจนแก้วหูสั่นสะเทือน ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วขมับราวกับถูกเข็มเล่มโตทิ่มแทง หลินว่านเฉินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้นเป็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมชุดผ้าฝ้ายสีมอซอ มือหนึ่งเท้าสะเอว อีกมือชี้หน้าเธอด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด ส่วนข้างหลังนั้นคือเด็กหญิงตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบที่กำลังกอดขาตัวเองแน่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ความทรงจำที่แปลกปลอมพุ่งเข้ามาในหัวดั่งน้ำป่าไหลหลาก... ยุค 1978, หมู่บ้านห่างไกล, สามีที่เป็นนายทหารที่แทบไม่เคยกลับบ้าน, และ 'แม่สามี' ที่จ้องจะฉีกเนื้อเธอออกเป็นชิ้นๆ เพียงเพราะเธอเป็นสะใภ้ที่ไม่เอาไหน "พูดจบหรือยังคะ?" ว่านเฉินเอ่ยเสียงเรียบ แม้จะยังมึนงงแต่สัญชาตญาณนักธุรกิจสาวระดับแถวหน้าของศตวรรษที่ 21 บอกให้เธอตั้งสติให้มั่น เธอสำรวจรอบตัว—ผนังดินเหนียวที่ลอกร่อน พื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น และกลิ่นอับของความยากจนที่ตลบอบอวลไปทั่ว แม่สามีถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม จากที่เคยหวาดกลัวและอ่อนแอ บัดนี้ดวงตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระเพื่อม "แก... แกจะทำไม! อย่ามาทำเป็นนิ่ง ขนเสื้อผ้าแกออกไปให้หมด เดี๋ยวนี้!" ว่านเฉินไม่ตอบโต้ แต่เดินผ่านหน้าหญิงสูงวัยไปอย่างเยือกเย็น เธอคว้าแขนเด็กน้อยที่สั่นเทาขึ้นมา เด็กคนนี้คือเถียนเถียน ลูกสาวของลู่จ้านถิงที่เกิดจากภรรยาคนก่อน ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครง นี่หรือคือชีวิตที่เธอต้องเผชิญ? ภายในใจของว่านเฉินไม่ได้หวาดหวั่น แต่มันกลับเงียบสงัดจนสัมผัสได้ถึง 'พื้นที่พิเศษ' ที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก ห้างสรรพสินค้าครบวงจรที่เธอเป็นเจ้าของในโลกก่อนหน้านี้ยังคงตามมาด้วย! มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันคือขุมทรัพย์ที่รอการเปิดใช้ "หิวใช่ไหม?" เธอถามเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับแม่สามีที่ยังยืนอ้าปากค้าง "จะไล่ฉันออกก็ได้ค่ะ แต่ก่อนจะไป ฉันต้องทำหน้าที่เมียและแม่เป็นมื้อสุดท้าย... เพราะถ้าฉันออกไปตอนนี้ ใครหน้าไหนจะดูแลคนในบ้านตระกูลลู่ต่อจากฉันอีกล่ะคะ?" ว่านเฉินเดินตรงเข้าสู่ 'ห้องครัว' ที่มีเพียงเตาถ่านเก่าๆ กับหม้อเหล็กหล่อที่แทบจะไม่มีอะไรติดก้น เธอกวาดสายตาผ่านมิติห้างสรรพสินค้าในใจเพียงเสี้ยววินาที ข้าวสารหอมมะลิเกรดพรีเมียม ถุงกระดูกหมูสด และรากผักชีถูกลำเลียงออกมาอย่างแนบเนียนภายใต้ชายเสื้อที่คลุมทับ กลิ่นหอมของข้าวต้มกระดูกหมูที่ผ่านการเคี่ยวด้วยไฟอ่อนเริ่มโชยออกมาทันทีที่เธอเปิดเตา ความเย็นชาในแววตาของว่านเฉินจางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอคือผู้คุมชะตาชีวิตตัวเอง ไม่ใช่เบี้ยล่างให้ใครมาเหยียบย่ำ "แม่คะ... กลิ่นนี่มัน..." เถียนเถียนที่เกาะขอบโต๊ะอยู่เริ่มมีน้ำลายสอ กลิ่นข้าวต้มที่หอมฟุ้งกระจายไปไกลเกินกว่าครัวซอมซ่อนี้จะกักเก็บไว้ได้ มันเหมือนมนต์สะกดที่ทำให้แม่สามีที่กำลังจะโวยวายชะงักกึก แม่สามีสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด ใบหน้าที่เคยบูดเบี้ยวเริ่มเปลี่ยนสี ความโลภในแววตาฉายชัด "แก... แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อของพวกนี้! แกแอบเก็บเงินลูกชายฉันไว้ใช่ไหมนังสะใภ้!" ว่านเฉินตักข้าวต้มใส่ชามดินเผา ควันฉุยลอยกรุ่นขึ้นมา กลิ่นหอมหวานของข้าวใหม่ผสมกับความกลมกล่อมของน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันเปลี่ยนไป เธอหันไปมองแม่สามีด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นชาจนน่าขนลุก "เงินน่ะเหรอคะ? อยากรู้ไหมว่าถ้าฉันเลิกทำตัวเป็นสะใภ้ที่น่าสงสาร แล้วหันมาจัดการชีวิตตัวเองจริงๆ บ้านหลังนี้จะอยู่รอดไปได้อีกนานแค่ไหน?" ยังไม่ทันที่แม่สามีจะได้เอ่ยปากด่าทอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน บานประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักออกอย่างแรงเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกล ดวงตาคมกริบของ 'ลู่จ้านถิง' กวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ภรรยาที่เขามองว่าอ่อนแอเสมอมา เขามองดูข้าวต้มในชาม ก่อนจะมองสลับกับแววตาที่เด็ดเดี่ยวของว่านเฉิน ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ราวกับว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิด "ว่านเฉิน... นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่กลิ่นข้าวต้มหอมละมุนยังคงอบอวลไปทั่วหมู่บ้าน ราวกับกำลังประกาศว่า นับจากวินาทีนี้ไป ชีวิตของตระกูลลู่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป... หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับความสนุกและอรรถรสจากการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของว่านเฉินในบทแรกนี้นะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ค่ะ