ผู้หญิงที่ไร้ที่ยืน

กลิ่นไอน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าในโกดังเก็บเอกสารหลังสำนักงานเขต คือกลิ่นที่รินรดาเลือกสูดดมแทนอากาศบริสุทธิ์บนเพนต์เฮาส์หรูหราที่เธอเคยถูกขับไล่ออกมาอย่างไร้ค่า นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวพลิกแฟ้มทะเบียนราษฎร์และสัญญาการซื้อขายที่ดินแปลงงามแถบชานเมือง แสงไฟนีออนกะพริบสลัวๆ สะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาที่เธอนำมาสวมเพื่อพรางตา รินรดาในยามนี้ไม่ใช่ภรรยาผู้ยอมจำนนให้สามีเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นนักล่าผู้ถือหางเสือแห่งความพินาศ ชนิดที่ธราธรไม่มีวันคาดคิดว่าอดีตเงาหลังบ้านที่เขาเคยเมินเฉย จะก้าวเข้ามาขุดรากถอนโคนอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นทีละน้อยด้วยความเยือกเย็น "คุณรินครับ... ผมหาเอกสารชุดที่สามเจอแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสันทัดดังขึ้นจากความมืด เขาคือนักสืบอิสระที่เธอว่าจ้างด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่แอบซ่อนไว้ก่อนหย่า รินรารับซองกระดาษสีน้ำตาลมาเปิดดู รูปถ่ายนับสิบใบหล่นลงมากองบนโต๊ะไม้เก่าๆ ภาพของธราธรกับเมธินีที่กำลังเดินควงแขนกันเข้าไปในโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว รอยยิ้มของอดีตสามีเธอบนภาพถ่ายนั้นช่างกว้างขวางและเปี่ยมด้วยความสุข เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้เธอตลอดเจ็ดปีของการแต่งงาน "หลักฐานแน่นหนาพอที่จะทำให้บอร์ดบริหารของบริษัทธราธรสะเทือนไหมครับ" นักสืบหนุ่มถามพลางเหลือบมองสีหน้าของเธออย่างระมัดระวัง รินรดาไม่ตอบทันที เธอยกนิ้วขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก—ร่องรอยจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันที่ธราธรเลือกจะขับรถไปรับเมธินีแทนที่จะหันมาสนใจภรรยาที่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่ในโรงพยาบาล ความเจ็บปวดในวันนั้นได้แปรสภาพเป็นความด้านชาในวันนี้ "หลักฐานพวกนี้ยังเด็กเกินไป..." น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น "ถ้าเราแค่แฉเรื่องชู้สาว พวกเขาจะมองมันเป็นแค่เรื่องส่วนตัวของผู้บริหาร แต่สิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ใช่แค่ความอับอาย... ฉันต้องการให้ธราธรสูญเสียทุกอย่างที่เขาเอามาจากฉัน เหมือนกับที่ฉันเคยสูญเสียลูกและศักดิ์ศรีไปในพริบตาเดียว" บรรยากาศในโกดังเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด รินรดารู้ดีว่าเกมนี้เดิมพันด้วยชีวิต เธอกำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ตัวเองหากพลาดพลั้ง แต่สำหรับคนที่สูญเสียทุกอย่างไปจนหมดหัวใจแล้ว ความตายหรือความพินาศจึงไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอีกต่อไป ในขณะเดียวกัน ที่ตึกสูงระฟ้าใจกลางเมือง ธราธรยืนมองทัศนียภาพยามค่ำคืนผ่านกระจกใสบานใหญ่ แก้ววิสกี้ราคาแพงในมือสั่นไหวเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างตลอดสัปดาห์นี้ ทั้งยอดขายที่เริ่มตกต่ำอย่างไร้เหตุผล และสายตาของพนักงานบางคนที่มองมาด้วยความเคลือบแคลง เมธินีเดินนอเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลังพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก "ธรคะ เครียดเรื่องอะไรอยู่หรือเปล่า งานแต่งของเราที่จะถึงนี้ ทุกอย่างราบรื่นดีนะคะ" เมธินีเอ่ยกระซิบข้างหู ธราธรวางแก้วลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนของเหลวสีอำพันกระฉอก เขากลับรู้สึกอึดอัดกับสัมผัสของหญิงสาวคนนี้เสียเหลือเกิน ภาพใบหน้าของรินรดาในวันที่เซ็นใบหย่าผุดขึ้นมาในหัว ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีน้ำตา ไม่มีคำอมีแต่ความว่างเปล่าที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก มันเป็นสายตาของคนที่ตัดขาดจากเขาไปอย่างสมบูรณ์แบบ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขานอนไม่หลับมาหลายคืน "เปล่า... ผมแค่คิดเรื่องงาน" ธราธรโกหก พลางแกะมือของเมธินีออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด "คุณกลับไปก่อนเถอะ ผมยังมีเอกสารต้องเคลียร์" เมธินีหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินออกจากห้องไปอย่างขัดใจ ทิ้งให้ธราธรอยู่กับความเงียบงันและความกระวนกระวายใจที่กัดกินจิตวิญญาณ ตัดกลับมาที่รินรดา เธอนั่งอยู่ภายในรถยนต์สีดำคันเล็กที่จอดลับตาคนอยู่บริเวณลานจอดรถใต้ตึกของธราธร หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอกำลังแสดงข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารเกี่ยวกับยอดเงินก้อนโตที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับ ซึ่งเป็นเงินปันผลที่เธอแอบดึงออกมาจากบริษัทของอดีตสามีผ่านช่องโหว่ทางกฎหมายที่เธอใช้เวลาศึกษามาเป็นปี รินรดากดปิดหน้าจอ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่สวยงามแต่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เธอกำลังจะก้าวเท้าลงจากรถเพื่อเดินทางไปยังขั้นตอนต่อไปของแผนการแก้แค้น แต่ทว่า... เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากด้านนอกกลับทำให้เธอต้องหยุดชะงัก รินรดาหันไปมองผ่านฟิล์มกรองแสงสีดำสนิท และหัวใจที่เคยด้านชาก็แทบจะหยุดเต้นลงในเสี้ยววินาที เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ภายนอกรถของเธอในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ใช่นักสืบ... และไม่ใช่ใครอื่น ...แต่คือธราธร อดีตสามีผู้กำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่จ่าหน้าซองถึง "รินรดา" ไว้ด้วยลายมือของตัวเขาเอง บันทึกคนจร ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปด้วยกันนะครับ