บัญชีที่ไม่อาจลบทิ้ง

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูกลอยอบอวลอยู่ในห้องเช่าขนาดกะทัดรัด ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว กลิ่นเหล่านี้มิใช่ความน่ารังเกียจ หากแต่มันคือกลิ่นอายของอิสรภาพ... และกลิ่นหอมหวานของความยุติธรรมที่กำลังจะถูกทวงคืน นิ้วเรียวภายใต้ร่มเงาของความมืดค่อยๆ พลิกกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเลI่า เอกสารทางการเงิน บัญชีบริษัทซ้อน บันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับในต่างประเทศ และลายเซ็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ทุกตัวอักษรคือหลักฐานมัดตัวที่แน่นหนาพอจะส่งให้คนที่เคยเหยียบย่ำเธอลงไปกองกับพื้น ต้องสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากอบโกยมาด้วยความโลภ ธราธร... อดีตสามีผู้เคยคิดว่าตนเองคือนักล่าผู้ยิ่งใหญ่บนโลกธุรกิจ บัดนี้กำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองทีละน้อย โดยมีเธอเป็นผู้กุมกุญแจดอกสำคัญ “คุณแม่ครับ... น้องกรณ์หิวน้ำจังเลย” เสียงเล็กใสที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงัน รินรดารีบดึงสายตากลับจากกองเอกสาร รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งยามทอดมองเด็กชายวัยห้าขวบที่กำลังเดินกุมมือขยี้ตาเดินออกมาจากห้องนอน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากธราธรทุกกระเบียดนิ้วจนน่าใจหาย ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบทุกครั้งที่ได้มอง รินรดาลุกขึ้นเดินไปอุ้มร่างเล็กมาแนบอก ลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ “ดึกมากแล้วทำไมยังไม่นอนล่ะครับคนเก่ง แม่บอกแล้วไงว่าถ้าดึกให้ดื่มนมอุ่นๆ แล้วนอนรอแม่” “ก็น้องกรณ์รอคุณแม่นี่ครับ เห็นคุณแม่นั่งเปิดกระดาษพวกนี้ตั้งแต่หัวค่ำแล้ว หน้าตาคุณแม่ดูดุจังเลย ใครทำอะไรคุณแม่หรือเปล่าครับ?” เด็กชายเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา นิ้วเล็กๆ ปัดป้องที่ร่องขมวดคิ้วของมารดาเสมือนต้องการลบความกังวลทิ้งไป รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ความเจ็บปวดในอดีตแล่นริ้วขึ้นมาในอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เด็กน้อยคนนี้ไม่สมควรต้องมารับรู้ความเน่าเฟะของผู้เป็นพ่อ ผู้ชายที่แม้แต่หน้าลูกก็ไม่เคยเหลียวแล เพราะมัวแต่ไขว่คว้าอำนาจและหลงระเริงอยู่กับผู้หญิงอย่างเมธินี “ไม่มีใครทำอะไรแม่หครับ... แม่แค่วัดขนาดของความยุติธรรมอยู่เท่านั้นเอง” เธอกระซิบตอบลูกน้อยพลانซุกใบหน้าลงกับกลุ่มผมหอมกรุ่น เพื่อซ่อนหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาขอบตา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังถูกโอบล้อมด้วยความเงียบสงบและไออุ่นจากสองแม่ลูก เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* จังหวะการเคาะนั้นหนักแน่นและเร่งรีบจนน่าตกใจ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย สัญชาตญาณความระแวดระวังภัยพุ่งพล่านขึ้นมาทันที เธอวางเด็กชายลงเบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ ส่งสัญญาณมือบอกให้ลูกชายถอยเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานเก่า “ใครครับ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว “ริน...” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านช่องประตูเข้ามาทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เสียงนั้น... เสียงที่เธอจดจำได้ดีแม้ในยามหลับตา เสียงของธราธร อดีตสามีผู้ไม่ควรจะล่วงรู้สถานที่หลบซ่อนนี้ได้เลย “เปิดประตูให้ผมหน่อยริน เรามีเรื่องต้องคุยกัน... เรื่องที่สำคัญมากๆ” เสียงของธราธรเจือด้วยความเหนื่อยล้าและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด รินรดายืนนิ่งอยู่หลังบานประตู หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก สมองทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ เขารู้ที่นี่ได้อย่างไร? หรือว่าหลักฐานที่เธอกำลังรวบรวมจะรั่วไหล? ทว่า ก่อนที่เธอจะได้ตัดสินใจว่าจะเปิดประตูรับการเผชิญหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้นี้หรือไม่ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กชายก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงใสที่เอ่ยทักทายอย่างไร้เดียงสา “คุณแม่ครับ... ทำไมคุณลุงใจร้ายคนนั้นถึงมาเคาะห้องเราล่ะครับ?” รินรดารีบหันขวับไปมองลูกชายด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันเสียแล้ว... เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น กลอนประตูด้านนอกถูกบิดเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธราธรที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยความถือวิสาสะ ธราธรชะงักกึก สีหน้าของเขาซีดเผือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับคนเห็นผี เมื่อสายตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มกวาดผ่านรินรดาก, กองเอกสารลับบนโต๊ะ, และหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างของเด็กชายวัยห้าขวบที่ยืนกุมมือแม่อยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้อง ในขณะที่ธราธรกำลังอ้าปากค้าง ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... เด็กชายตรงหน้ามีโครงหน้าและดวงตาสีดำสนิทที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองอย่างไม่ผิดเพี้ยน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะครับ