สมรภูมิเดือดกลางเมืองหลวง

พื้นดินใต้เท้าของมหานครเซเลสเทียลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับยักษ์ใหญ่ที่หลับใหลมานับพันปีเพิ่งพลิกตัวตื่นขึ้น แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากแผ่นดินไหวตามธรรมชาติ แต่เป็นผลพวงจากพลังงานมหาศาลที่กำลังทะลักล้นออกมาจากรอยแยกมิติกลางจัตุรัสหลัก หอคอยหินสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นอย่างไร้ที่มา พ่นละอองหมอกสีม่วงเข้มออกมาปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทัศนียภาพรอบด้านถูกย้อมให้กลายเป็นสีเลือด ผู้เล่นนับพันคนที่กำลังห้ำหั่นกันในมหาสสงครามกิลด์ต่างต้องหยุดชะงักเงยหน้าขึ้นมองปรากฏการณ์เหนือธรรมชาตินี้ด้วยความตื่นตระหนก "เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? เซิร์ฟเวอร์ล่มเหรอระบบประกาศอะไรทำไมกูไม่ได้ยิน!" เสียงตะโกนอย่างหัวเสียของหัวหน้ากิลด์ ‘อัคคีทมิฬ’ ดังลั่นท่ามกลางความโกลาหล เขากำลังถือดาบใหญ่ชุ่มเลือด หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าจากการนำลูกน้องบุกตีฐานของกิลด์พันธมิตร แต่ตอนนี้สมรภูมิที่ควรจะนองเลือดด้วยการ PVP กลับถูกแย่งชิงความสนใจไปโดย ‘ดันเจี้ยนลับระดับทวีป’ ที่เพิ่งเปิดตัวสดๆ ร้อนๆ ท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงอึกทึกครึกโครม ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนนิ่งสงบอยู่ที่กึ่งกลางระหว่างกองกำลังทั้งสองฝ่าย ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดกวาดมองหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งรัวติดต่อกันนับสิบครั้งอย่างไม่สะทกสะท้าน [ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบภายนอก (System Administrator)...] [คำเตือน: โค้ดลับที่คุณกำลังใช้งานถูกเชื่อมโยงไปยัง ‘พื้นที่ต้องห้าม’ โดยอัตโนมัติเนื่องจากเงื่อนไขลับถูกกระตุ้น] [ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ยินดีด้วย ผู้เล่น ‘คีย์’ และพันธมิตร ได้ปลดล็อกดันเจี้ยนลับระดับทวีป ‘หอคอยแห่งบาปที่ถูกลืม’ — ประตูมิติจะเปิดออกในอีก... 3... 2... 1...] คีย์ หรืออดีตโปรเพลเยอร์ผู้กุมความลับของระบบไว้ในมือ แل2กมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบเหล่านั้นออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ในขณะที่รอบตัวเขามีสายตาของคนนับร้อยจ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดระแวง โลภมาก และต้องการคำตอบ "นายทำอะไรลงไป คีย์!" เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเฟย์ NPC สาวลึกลับที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่ข้างจัตุรัส สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความกังวลระคนตกใจ คีย์หันไปมองสหายร่วมรบและอาจารย์สาวผู้กุมกุญแจสำคัญของเกมนี้ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรับกลิ่นอายความกดดันที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มั่นคง "ฉันไม่ได้ทำอะไรเกินกว่าที่โค้ดของเกมมันอนุญาต... เฟย์ เธอก็รู้ดีว่าระบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความบันเทิงตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ" เฟย์กัดริมฝีปากแน่น เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดเพื่อกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน "นายไม่เข้าใจ หอคอยแห่งบาปที่ถูกลืม... มันไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนเก็บเลเวล แต่มันคือ ‘ห้องทดลองเก่า’ ที่ถูกปิดตายตั้งแต่ก่อนที่เซิร์ฟเวอร์จะเปิดให้บริการจริง การที่นายเปิดมันขึ้นมากลางเมืองหลวงแบบนี้ เท่ากับเป็นการเปิดประตูให้ ‘สิ่งนั้น’ กลับเข้ามาในระบบอีกครั้ง!" คำพูดของเฟย์ทำให้คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ความสนุกสนานในแววตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง เขารู้ดีว่าความเสี่ยงในการใช้บัคระดับสูงมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ แต่เขาไม่คาดคิดว่าผลลัพธ์มันจะเชื่อมโยงไปถึงรากเหง้าของโลกเสมือนใบนี้รวดเร็วขนาดนี้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็แผ่พุ่งออกมาจากประตูมิติสีดำสนิทของหอคอย ลมพายุหมุนวนขึ้นกลางจัตุรัส หอบเอาฝุ่นผงและเศษซากปรักหักพังปลิวว่อน แรงโน้มถ่วงบริเวณรอบประตูมิติผิดเพี้ยนไปชั่วขณะ จนผู้เล่นหลายคนล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขากำลังเคลื่อนที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดภายในประตูมิติ มันเป็นเสียงที่ทำให้หัวใจของทุกคนในที่นั้นเต้นผิดจังหวะ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดกรีดร้องเตือนภัยสีแดงฉานในหัวของคีย์ทันที "ถอยไปซะ! ทุกคนถอยออกจากรัศมีร้อยเมตรเดี๋ยวนี้!" คีย์ตะโกนกรอกเสียงผ่านระบบปาร์ตี้และกิลด์ เพื่อเตือนสหายที่ยืนอยู่ใกล้แนวหน้า แต่สายเกินไปเสียแล้ว ร่างมหึมาที่สูงตระหง่านกว่าสเมตร ก้าวพ้นธรณีประตูมิติออกมา มันสวมชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทที่ขึ้นสนิมเขรอะ มือข้างหนึ่งถือขวานยักษ์ที่มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ ดวงตาสองข้างภายในหมวกเหล็กส่องประกายแสงสีแดงฉานจ้า ราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากมานับพันปี [ประกาศจากระบบทั่วโลก: บอสลับระดับทวีป ‘ผู้พิจารณาบาปแห่งปฐพี - โครอส’ ได้ตื่นขึ้นแล้ว!] [คำเตือน: หากบอสตัวนี้ทำลายกำแพงเมืองหลวงสำเร็จ เซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดจะเข้าสู่สถานะ ‘รีเซ็ตเป็นศูนย์’ และผู้เล่นทุกคนจะสูญเสียข้อมูลตัวละครถาวร!] ความเงียบงันเข้าปกคลุมสมรภูมิในทันที ข้อมูลที่ระบบประกาศออกมาทำให้ทุกคนหน้าซีดเผือก การสูญเสียข้อมูลตัวละครถาวรหมายความว่าหยาดเหงื่อ เวลา และเงินทองที่ทุ่มเทไปนับปีจะมลายหายไปในพริบตาเดียว! อัคคีทมิฬที่เคยหมายตาจะฆ่าคีย์เพื่อแย่งชิงไอเทม ตอนนี้หน้าถอดสี มือที่ถือดาบสั่นเทาเล็กน้อย เขาหันไปตะโกนใส่คีย์ด้วยความสติแตก "ไอ้... ไอ้สารเลว! แกพาตัวอะไรนรกนี่ออกมาเนี่ย! แบบนี้พวกเราก็ตายกันหมดสิ!" คีย์ไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของอีกฝ่าย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของบอสยักษ์ตรงหน้า สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจคอมพิวเตอร์ ข้อมูลโค้ด จุดอ่อน รูปแบบการโจมตี และช่องโหว่ของบอสตัวนี้ถูกดึงขึ้นมาวิเคราะห์ในเสี้ยววินาที เขากำดาบสั้นในมือแน่น หันไปสบตากับเฟย์ที่พยักหน้าให้ด้วยความเข้าใจ แม้สถานการณ์จะคับขันจนแทบไม่มีทางรอด แต่รอยยิ้มมุมปากของคีย์ก็กลับมาปรากฏอีกครั้งอย่างท้าทาย "ใครบอกล่ะว่าเราจะตายกันหมด..." คีย์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะพุ่งทะยานร่างออกไปข้างหน้าสวนทางกับผู้เล่นคนอื่นๆ ที่กำลังวิ่งหนีตาย "ในเมื่อระบบมันไม่ยุติธรรมตั้งแต่แรก..." คีย์กระโดดเหยียบซากปรักหักพังเพื่อส่งแรงส่ง ร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ประจันหน้ากับบอสยักษ์ที่กำลังเงื้อง่าขวานยักษ์เตรียมฟาดลงมา "...งั้นฉันนี่แหละ จะเป็นคนเขียนกฎใหม่ให้พวกนายดูเอง!" ดาบในมือของคีย์เรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบพร้อมกับโค้ดลับบทใหม่ที่ถูกเรียกใช้งานกลางอากาศ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบกำลังจะปะทะเข้ากับเกราะของบอสยักษ์ หน้าจอระบบทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ดังขึ้นในหัวของคีย์เพียงคนเดียว... [ติ๊ง! ตรวจพบผู้เล่นคนที่สาม ‘ผู้ควบคุมกฎตัวจริง’ กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่... และตัวตนที่แท้จริงของคุณกำลังถูกเปิดเผย...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พรีสต์สายลุย" เสมอมานะคะ!