วิกฤตความเชื่อมั่น

“หลักฐานน่ะเหรอคะ? พวกคุณเรียกว่าการที่ฉันหลบสกิลระดับ Area Effect ได้สิบครั้งซ้อนโดยไม่เสียเลือดเลยสักหยดเดียวว่า ‘โปรแกรมโกง’ สินะคะ” เสียงของคีย์ดังสะท้อนก้องทั่วลานประลองกลางเมืองหลวง เสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้กลุ่มผู้เล่นระดับท็อปจากกิลด์ ‘พันธมิตรเงา’ ที่ล้อมเขาไว้ชะงักไปครู่หนึ่ง พวกเขาไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ดูท่าทางเป็นผู้เล่นสายโซโล่ธรรมดาๆ จะมีดวงตาที่นิ่งสงบได้ขนาดนี้ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นแฮกเกอร์ “อย่ามาทำเป็นปากดีหน่อยเลยไอ้คีย์!” หัวหน้ากิลด์ ‘เดรค’ ก้าวออกมาข้างหน้า มือของเขาบีบด้ามดาบจนเส้นเลือดปูดโปน “ไม่มีมนุษย์คนไหนคำนวณการดีเลย์ของสกิลได้แม่นยำระดับมิลลิวินาทีขนาดนั้น มึงใช้บอทคำนวณตำแหน่งสกิลใช่ไหม? ยอมรับมาซะดีๆ ก่อนที่ไอดีมึงจะโดนแบนถาวร!” รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ผู้เล่นนับร้อยต่างจับจ้องมาที่คีย์ด้วยสายตาเคลือบแคลง ระบบสุ่มบัคขั้นเทพที่คีย์ถือครองอยู่เป็นความลับที่แม้แต่เขายังไม่กล้าเปิดเผย นี่คือจุดเปลี่ยนที่เขารู้ดีว่าหากพลาดไปเพียงนิด ความน่าเชื่อถือที่เขาสร้างมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตา คีย์หันไปมอง ‘เฟย์’ ที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ห่างออกไป สายตาของเธอนิ่งสนิท มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากราวกับกำลังส่งสัญญาณบอกเขาว่า ‘พิสูจน์ให้พวกเขาเห็นสิ ว่าขีดจำกัดของมนุษย์น่ะ มันเป็นแค่เรื่องที่พวกอ่อนแอตั้งขึ้นมาเอง’ “ดีค่ะ” คีย์ขยับถุงมือหนังช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นดุดันราวกับนักล่าที่กำลังรอคอยเหยื่อ “ในเมื่อพวกคุณมั่นใจนักว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือการโกง... งั้นเรามาเดิมพันกันไหมคะ? ฉันจะสู้กับพวกคุณทั้งห้าคนพร้อมกัน โดย ‘ไม่ใช้สกิล’ ไม่มีการใช้ไอเทมบัฟ และจะสู้ด้วยมือเปล่ากับมีดสั้นระดับเริ่มต้นเท่านั้น ถ้าฉันรอดไปได้โดยไม่โดนโจมตีเลยสักครั้ง... พวกคุณต้องก้มหัวขอโทษกลางลานประลองนี้ต่อหน้าทุกคนที่กำลังดูอยู่” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบลานประลอง การท้าทายแบบนี้มันไม่ใช่ความกล้า แต่มันคือความบ้าคลั่ง! “เฮ้ย! แกดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว!” เดรคคำรามด้วยความโกรธจัด เขาให้สัญญาณลูกน้องทั้งสี่คนพุ่งเข้าใส่คีย์ทันที วินาทีนั้น โลกในสายตาของคีย์ดูเหมือนจะช้าลง ระบบสมองที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ผสานเข้ากับ ‘ค่าสถานะการรับรู้’ ที่เขาสุ่มได้จากระบบบัคขั้นเทพจนทะลุเพดาน คีย์ไม่เพียงแค่เห็นการเคลื่อนไหว แต่เขากำลังอ่าน ‘กระแสข้อมูล’ ของเกมที่ไหลผ่านอากาศ *ฟึ่บ!* มีดเล่มแรกกรีดผ่านอากาศไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร คีย์บิดตัวหลบอย่างงดงามราวกับสายน้ำ สวนกลับด้วยการเตะเข้าที่ข้อพับของศัตรูคนแรกจนเสียหลักล้มลง เขาไม่ได้ใช้พลังทำลายล้าง แต่ใช้ ‘จังหวะ’ ของระบบที่เขารู้ดีกว่าใคร การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด คีย์เคลื่อนไหวราวกับเงา เขาแทรกตัวผ่านช่องว่างแคบๆ ของคอมโบสกิลที่พวกเดรคพยายามระดมยิงใส่ ทุกครั้งที่ศัตรูพยายามกดสกิล คีย์จะพุ่งเข้าไปขัดจังหวะในจุดบอดที่ระบบออกแบบไว้เพียงเล็กน้อย ซึ่งคนปกติไม่มีวันมองเห็น “นี่น่ะเหรอ... สิ่งที่พวกคุณเรียกว่าโปรแกรมโกง?” คีย์ถามขึ้นขณะที่เขาหมุนตัวหลบการฟาดดาบใหญ่ของเดรค แล้วใช้มือดันหลังศัตรูให้พุ่งไปกระแทกกับลูกน้องอีกคน “จริงๆ แล้วมันคือ ‘ความเข้าใจในระบบ’ ต่างหากค่ะ ระบบนี้ไม่ได้สมบูรณ์แบบ มันมีช่องโหว่... และฉันแค่รู้จักวิธีใช้มันให้เป็นประโยชน์” เฟย์ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถึงกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “โง่เขลานักที่พยายามเอาความพยายามของคนอื่นไปเปรียบเทียบกับความไร้ความสามารถของตัวเอง” เมื่อผ่านไปเพียงสามนาที เดรคและพรรคพวกก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ในขณะที่คีย์ยังยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน เขาไม่ใช้สกิลแม้แต่ครั้งเดียว แต่เขาสามารถทำให้ผู้เล่นระดับท็อปของกิลด์ใหญ่กลายเป็นตัวตลกได้ “การประลองจบแล้วค่ะ” คีย์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วลาน “พวกคุณไม่ได้แพ้เพราะฉันโกง แต่พวกคุณแพ้เพราะคุณหยุดพัฒนาตัวเองเพียงเพราะคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุดในระดับมาตรฐานแล้ว” เดรคหน้าซีดเผือด เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่าความต่างชั้นของฝีมือระหว่างเขากับคีย์นั้นกว้างใหญ่เกินกว่าจะก้าวข้ามได้ด้วยเลเวลหรือไอเทมที่หาซื้อมา ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย หน้าต่างระบบสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ ขึ้นตรงหน้าคีย์ มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนปกติ แต่มันคือคำเตือนระดับสีเลือดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตการเล่นเกมนี้ [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลจากผู้บงการภายนอก! บัคที่คุณใช้งานถูกตรวจสอบและยกระดับเป็น ‘วิกฤตความปลอดภัยระดับโลก’] [ภารกิจลับระดับ SSS: ‘ผู้ถูกเลือกให้ทำลายตรรกะ’ ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไขภารกิจ: คุณได้รับอนุญาตให้ใช้ ‘บัคสูงสุด’ ที่ถูกจำกัดไว้ได้เพียง 10 วินาที... เพื่อกำจัด ‘ผู้ดูแลระบบ’ ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นข้างหลังคุณ!] คีย์ตัวแข็งทื่อ ความเย็นเฉียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของเฟย์... ร่างสีดำทมิฬที่ไม่มีใบหน้า กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่ฉีกขาดออกราวกับผ้าที่ถูกกรีดด้วยมีดคมกริบ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงของโลกนี้กำลังจะถูกเปิดเผย แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!