กลุ่มไลน์นี้มีแต่เสียงถอนหายใจ

"ไอ้กรณ์ มึงดูนี่... ไอ้รอยสิบเซนฯ ที่มึงว่ามันคือศิลปะน่ะ ตอนนี้ผู้รับเหมาเขากำลังทำพิธีสาปแช่งมึงอยู่หน้าไซต์งานแล้วครับ" ข้อความจากพีทเด้งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตของผมทันทีที่ผมเพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงในสตูดิโอ กรณ์ถอนหายใจยาวพลางเอามือนวดขมับ พลางเหลือบมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดโปรแกรมแชทกลุ่มโครงการ 'Renovate ร่างทอง' ค้างไว้ ในกลุ่มตอนนี้มีข้อความไหลขึ้นมาเป็นพรวน ส่วนใหญ่เป็นข้อความของมินตรา—วิศวกรสาวสายเป๊ะที่ดูเหมือนจะลืมไปว่าตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว *Mintra.Eng: @Korn_Architect รบกวนช่วยอธิบายด้วยค่ะว่าทำไมหน้างานถึงต้องเว้นระยะไว้สิบเซนฯ ทั้งที่แบบที่ส่งมาในไฟล์ล่าสุดมันไม่มี? นี่มันไม่ใช่ดีไซน์แล้วค่ะ แต่มันคือหายนะของโครงสร้างเหล็ก* กรณ์เหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างใจเย็น *Korn_Architect: ก็นั่นน่ะสิครับคุณมินตรา บางทีสิบเซนฯ ที่หายไป มันอาจจะเป็นพื้นที่ว่างให้ความซวยได้มีที่ยืนบ้างมั้งครับ?* *Mintra.Eng: อย่ามากวนประสาทค่ะคุณกรณิศ ถ้าพรุ่งนี้เช้างานไม่จบ ฉันจะรายงานหัวหน้าโครงการว่าคุณ 'ออกแบบด้วยอารมณ์ศิลปิน' ไม่ใช่ 'หลักวิศวกรรม'* *Korn_Architect: แหม... ถ้าผมใช้หลักวิศวกรรมตามที่คุณเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว ป่านนี้ตึกคงไม่ต้องรีโนเวทใหม่หรอกครับ พังตั้งแต่ฐานรากแล้ว* บรรยากาศในแชทเงียบไปสามวินาที ซึ่งเป็นสามวินาทีที่ยาวนานราวกับโลกหยุดหมุน ก่อนที่พีทจะส่งสติกเกอร์รูปคนถือป๊อปคอร์นรอดูหนังเข้ามาในกลุ่ม *Pete_Studio: เอ้าๆ ใจเย็นๆ ทั้งคู่ครับ ผมว่าเรามาคุยเรื่องสิบเซนฯ นี้กันด้วยเหตุผลดีไหม? หรือจะให้ผมเปิดวงไพ่ดี?* *Mintra.Eng: ไม่ต้องค่ะพีท! คุณกรณ์... ถ้าคุณคิดว่าสิบเซนฯ นี้มันคือส่วนหนึ่งของโปรเจกต์ ก็บอกมาเลยว่ามันคืออะไร อย่าให้ฉันต้องรื้อแบบใหม่หมด* กรณ์จ้องมองข้อความนั้น สายตาที่เคยดูขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงัน เขาพรูลมหายใจออกมาอีกครั้ง ความลับที่ซ่อนอยู่หลังเลขสิบเซนฯ นั้นไม่ใช่เรื่องของการดีไซน์ที่ผิดพลาด แต่มันคือรอยร้าวของคานรับน้ำหนักเดิมที่เขากับมินตราค้นพบตอนไปสำรวจหน้างานด้วยกันเมื่อสัปดาห์ก่อน และถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปถึงหูผู้บริหาร โครงการนี้ต้องถูกสั่งยุติ และชื่อเสียงของบริษัทที่พ่อเขาฝากฝังไว้ก็อาจจะจบลง เขารู้ดีว่ามินตราก็กลัว... แต่เธอเลือกที่จะโวยวายเพื่อกลบความตื่นตระหนกนั้น *Korn_Architect: ก็ถ้าคุณมั่นใจว่าโครงสร้างมันรับได้ตามมาตรฐานที่คุณตั้งไว้ ก็รื้อเลยครับ ผมไม่ขัดหรอก... แต่ถ้าตึกถล่มลงมาเพราะ 'มาตรฐาน' ของคุณ ผมจะไปเป็นพยานให้นะครับ ว่าเราพยายามเตือนแล้ว* *Mintra.Eng: ...นี่คุณขู่ฉันเหรอ?* *Korn_Architect: ผมเรียกว่า 'ให้ทางเลือก' ครับคุณวิศวกร* *Pete_Studio: โห... อ่านแล้วเสียวสันหลังวาบ นี่พวกมึงคุยงานหรือคุยเรื่องวางระเบิดครับเนี่ย? สงสารคนที่แอบส่องแชทอย่างผมบ้าง* บทสนทนาในแชทเริ่มเปลี่ยนทิศทางจากการโต้เถียงเชิงเทคนิค กลายเป็นพื้นที่สงครามเย็นที่ทั้งสองฝ่ายรู้กันดีว่ากำลังปกป้องอะไรบางอย่างอยู่ พีทที่แอบส่องอยู่อีกฝั่งได้แต่กุมขมับ เขาเห็นมุกโบ๊ะบ๊ะที่แฝงความตึงเครียดของทั้งคู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ *Mintra.Eng: ฉันจะยอมเชื่อคุณเรื่องสิบเซนฯ นี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามันมีปัญหาขึ้นมา ฉันจะลากคุณไปลงนรกด้วยคนแน่ๆ กรณ์* *Korn_Architect: ก็น่าสนใจนะครับ ลงนรกกับคุณ... มีที่ว่างให้สถาปนิกปากเสียอย่างผมไหมล่ะ?* ทันใดนั้น หน้าจอของกรณ์ก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ข้อความในกลุ่มแชท แต่มันเป็นข้อความส่วนตัวจากมินตราที่ส่งตรงมาหาเขาโดยเฉพาะ *Mintra.Eng: ฉันส่งไฟล์แก้ไขแบบที่ต้อง 'เนียน' ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาให้แล้วนะ กรุณาทำให้มันจบๆ ไปสักที ฉันเหนื่อยจนไม่อยากจะหายใจแล้วนะเนี่ย* กรณ์อ่านข้อความแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่จังหวะที่เขากำลังจะพิมพ์ตอบกลับ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนบางอย่างที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ—มันคือหน้าต่างแจ้งเตือนอีเมลจากฝ่ายบริหารโครงการ หัวข้ออีเมลระบุว่า 'แจ้งเตือนการตรวจสอบโครงสร้างเชิงลึกกะทันหันในเช้าวันพรุ่งนี้' หัวใจของเขาหล่นวูบ รอยสิบเซนฯ นั้นยังไม่ได้ถูกกลบด้วยวัสดุตกแต่งอย่างที่วางแผนไว้ และการตรวจสอบนี้คือหายนะที่แท้จริง เขารีบพิมพ์ตอบมินตราไปทันทีด้วยความร้อนรน *Korn_Architect: มิน! ฟังนะ มีเรื่องด่วน พรุ่งนี้ทีมตรวจสอบจะลงพื้นที่ตอนแปดโมงเช้า เราต้องไปจัดการรอยนั้นเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจบกันทั้งคู่!* ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาไปชั่วครู่ ก่อนที่มินตราจะตอบกลับมาด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบ *Mintra.Eng: ฉันไปถึงหน้างานแล้ว... แต่ฉันไม่ได้มาคนเดียว* กรณ์ขมวดคิ้วแน่น "หมายความว่ายังไง?" เขารีบคว้ากุญแจรถเตรียมจะออกไป แต่แล้วข้อความถัดไปก็ทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ *Mintra.Eng: คุณพ่อคุณยืนอยู่ข้างหลังฉันเนี่ย... ท่านบอกว่าอยากมาเซอร์ไพรส์ 'ลูกชาย' ที่ไซต์งานตอนดึกๆ* กรณ์ชะงักค้าง มือที่กำลังจะกดสตาร์ทรถสั่นเทา พ่อของเขาไม่เคยมาที่นี่ และการปรากฏตัวของท่านในเวลานี้พร้อมกับรอยสิบเซนฯ ที่เป็นความลับนั้น... คือจุดจบของทุกอย่างที่เขาสร้างมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เปราะบางแต่ลุ่มลึกของพวกเขานะครับ สายลมแผ่วเบาจะพยายามถ่ายทอดทุกความรู้สึกให้ถึงใจที่สุดครับ