กระแสข่าวลือในออฟฟิศ

"ถ้าคราวนี้เสาตอม่อหน้าไซต์งานร้าวอีก รอบหน้าฉันจะเอาหมวกเซฟตี้นี้ฟาดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะคุณกรณ์" เสียงหวานที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องประชุมกระจกใสปิดลง วิศวกรสาวสายเป๊ะอย่างมินตรากำลังยืนกอดอก ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววคาดคั้นใส่ชายหนุ่มร่างสูงที่หย่อนตัวลงนั่งไขว่ห้างอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน "โห... คุณมีนครับ ใจคอจะใช้ความรุนแรงกับสถาปนิกรูปหล่ออนาคตไกลคนนี้เลยเหรอครับเนี่ย" กรณ์ส่งยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ ชายหนุ่มหมุนปากกาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบมองสำรวจท่าทางพะว้าพะวงของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า "อีกอย่าง เรื่องเสานั่นน่ะ ผมแค่เสนอไอเดียดีไซน์ส่วนโค้งให้มันรับกับภูมิทัศน์รอบๆ ไม่ได้หมายความว่าโครงสร้างมันจะไม่ปลอดภัยเสียหน่อย คุณนี่ก็ขี้โวยวายเกินเบอร์ไปได้ทุกทีสิน่า" "มันไม่ใช่แค่เรื่องดีไซน์ไงครับคุณกรณ์! แต่มันคือเรื่องความถูกต้องตามหลักวิศวกรรม!" มีนเน้นเสียงหนักพร้อมกับย่างสามขุมเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน "ถ้าเกิดตึกนี้ทรุดตัวขึ้นมาจริงๆ ชื่อเสียงของคุณจะรอดไหมล่ะ แต่ชื่อฉันนี่แหละที่จะโดนสภาวิศวกรเรียกไปสอบก่อนเพื่อนเลย" "ก็เพราะกลัวว่าคุณจะมีปัญหาเนี่ยแหละครับ ผมถึงต้องมานั่งคุมหน้างานด้วยตัวเองทุกวันแบบนี้ไง" คำตอบหน้าตายของสถาปนิกหนุ่มทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก มีนอ้าปากค้างเล็กน้อย เผลอกลืนน้ำลายลงคอเมื่อจู่ๆ กรณ์ก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นเคย ความกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศแปลกๆ ที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ นี่แหละคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด... ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ข่าวลือหนาหูในออฟฟิศและไซต์งานเริ่มแพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่ง จากคู่กัดที่มักจะเปิดศึกปะทะคารมกันทุกครั้งที่ประชุมเรื่องแบบแปลน จู่ๆ ก็กลายเป็นคู่ซี้ที่ตัวติดกันเป็นตังเม ไม่ว่าจะเดินไปตรวจหน้างาน โกดังเก็บวัสดุ หรือแม้แต่ร้านกาแฟมุมตึก ก็มักจะมีภาพของ "สถาปนิกมาดกวน" กับ "วิศวกรสาวสายเป๊ะ" เดินเคียงคู่กันอยู่เสมอ จนพนักงานฝ่ายบัญชีและฝ่ายจัดซื้อเริ่มตั้งวงนินทากันสนุกปากว่า หรือโปรเจกต์นี้จะไม่ใช่แค่การสร้างตึก แต่อาจจะมีโปรเจกต์วิวาห์พ่วงมาด้วย "มองหน้าผมแบบนี้... หรือว่าคุณกำลังเขินเรื่องข่าวลือในออฟฟิศอยู่ครับคุณมีน" กรณ์กระเซ้าด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบทำลายกำแพงความนิ่งของเธอ "ใครเขิน! ไม่มีซะหน่อย!" มีนรีบปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด มือเรียวผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง "ทำงานค่ะทำงาน! อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาปนกับงาน กรุณากลับไปแก้แบบแปลนชั้นสามมาใหม่ให้เรียบร้อยก่อนหมดเวลาพักเที่ยงด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องคุณกับพี่พีทแน่" พูดจบเจ้าตัวก็หมุนตัวเตรียมเดินหนีออกจากห้องประชุมทันที ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงข้อความแอปพลิเคชันไลน์ในโทรศัพท์มือถือของเธอก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน มีนหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากฟ้าใส เพื่อนสนิทที่เป็นมัณฑนากร ซึ่งส่งลิงก์กระทู้ซุบซิบภายในบริษัทมาให้ พร้อมข้อความประกอบว่า *'แกกกก สรุปคบไม่คบ ชะนีทั้งออฟฟิศเขาแท็กชื่อแกกับคุณกรณ์กันให้วุ่นแล้วนะเว้ย!'* มีนอ่านแล้วอยากจะเอาหัวโขกกระจกห้องประชุมให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมข่าวลือพวกนี้ถึงแพร่เร็วยิ่งกว่าไวรัสเสียอีก ทางด้านกรณ์ที่นั่งมองอยู่มุมห้อง หลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างนึกเอ็นดู ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดกับหน้าจอโทรศัพท์ "ปล่อยให้พวกเขาพูดไปสครับ" เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาลึกซึ้งที่มักจะซ่อนอยู่หลังท่าทีเล่นๆ "ถ้าคนเรามัวแต่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง เราก็คงไม่ได้ทำตามหัวใจตัวเองสักที... จริงไหมครับ" ประโยคกำกวมนั้นทำให้มีนต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกูของสถาปนิกหนุ่ม หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเริ่มรัวเร็วจนควบคุมไม่อยู่ บรรยากาศในห้องประชุมกระจกใสแคบลงถนัดตา ราวกับออกซิเจนรอบตัวถูกสูบหายไปไหนหมด ก่อนที่สถานการณ์จะเตลิดไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกขึ้น ทำลายมนต์สะกดทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "ขอโทษครับท่านสถาปนิกและคุณวิศวกร..." พีทโผล่หน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในแบบฉบับของเพื่อนสนิทพระเอก "พอดีข้างล่างมีแขกไม่ได้รับเชิญมาหาคุณกรณ์น่ะครับ... แล้วก็ดูท่าทางจะไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ด้วย" กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับมีน "ใคร?" กรณ์ถามสั้นๆ "คุณปกรณ์... คุณพ่อของคุณเองครับ" พีทตอบเสียงเบาลง พร้อมทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "แถมท่านไม่ได้มาคนเดียว... ท่านพาใครบางคนมาด้วย คนที่คุณกรณ์น่าจะไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ