การเปลี่ยนผ่านที่คาดไม่ถึง

ตัวเลขเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์บนแผ่นกระดาษA4แผ่นนั้น ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตาของคิรากรราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดด้วยคมมีด ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องทำงานที่เงียบสงัด ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับความจริงที่เพิ่งกระแทกเข้ากลางหน้าอก เด็กชายคนนั้น... ลูกของเขา คำว่า "พ่อ" ที่เขาเคยผลักไสและมองว่าเป็นเพียงภาระน่ารำคาญ บัดนี้กลับย้อนกลับมาทุบทำลายอีโก้และความมั่นใจทั้งหมดในชีวิตของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี คิรากรยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่รกรุงรังด้วยความหงุดหงิดระคนคลุ้มคลั่ง เขากำลังเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต ความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ความรำคาญใจแบบเดิมๆ อย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงบ่น ไม่มีรอยยิ้มเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่มีเงาของรินรดาคอยวนเวียนอยู่รอบกายเหมือนเช่นวันเก่าที่เขาเคยคิดว่ามันน่ารำคาญนักหนา พื้นที่ห้องชุดหรูหราที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบสงบอันน่าพึง1ใจ บัดนี้กลับกว้างใหญ่จนน่าใจหาย กลิ่นอายของเธอจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า เขาคือผู้ผลักไสครอบครัวของตนเองออกไปสู่ความมืดมิดด้วยมือคู่เดิม "บ้าเอ๊ย..." เสียงทุ้มต่ำสบถลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาลุกพรวดขึ้นเดินวนไปวนมาในห้องทำงานราวกับเสือ 118 ที่ติดจั่น ภาพใบหน้าเล็กจิ๋วของเด็กชายในรูปถ่ายที่ดลภัคแนบมาด้วยผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรอยยิ้มบางเบานั่น มันถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน เหตุใดเขาถึงโง่เขลาปานนั้น เหตุใดเขาถึงเอาแต่มองว่ารินรดาเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าที่เข้ามาเกาะกุมชีวิตเขาเพื่อเงินทอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว... เธอคือคนที่เขาย่ำยีหัวใจจนแหลกสลายด้วยความเย็นชาของตนเอง ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ริมน้ำอันเงียบสงบ รินรดากำลังยืนมองสายฝนที่โปรยปรายลงมากระทบผิวน้ำผ่านกระจกใสบานใหญ่ มือเรียวบางยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ รสชาติฝาดเฝื่อนแต่หอมหวานบาดคอช่วยขับเน้นความรู้สึกสะใจที่กำลังเอ่อล้นอยู่ในอก เธอนึกถึงสีหน้าของคิรากรในยามนี้ได้เป็นอย่างดี ผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร กำลังถูกความจริงเล่นงานจนดิ้นไม่หลุด "คุณแม่คะ น้าดลบอกว่าพรุ่งนี้เราจะไปสวนสนุกกัน จริงเหรอครับ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาหา พร้อมกับดึงชายกระโปรงของเธอเบาๆ ทำให้รินรดาระบายยิ้มละมุนออกมา ดวงตาคู่สวยที่เคยเศร้าหมอง บัดนี้ทอประกายแข็งกร้าวและทรงพลัง เธอย่อตัวลงสวมกอดบุตรชายแน่น ฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มด้วยความรักทั้งหมดที่มี "จริงค่ะ ลูกรัก... พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวกันให้สนุกเลยนะคะ" รินรดาเอמהเสียงอ่อนโยน ทว่าหางตาคมกริบกลับหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอกำลังรอ... รอเวลาที่อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจะคลุ้มคลั่งจนเสียสติ และวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความสิ้นหวัง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของลูกชาย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู ปรากฏชื่อเบอร์แปลกที่ไม่ได้รับสายติดต่อกันหลายสิบสาย พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามา *'ริน... เราต้องคุยกัน ขอร้องล่ะ... ให้ผมพบลูก!'* รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย ความรู้สึกสะใจตีรวนขึ้นมาจนเธอแทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น คิรากร... ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ บัดนี้กำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะกดปิดหน้าจอเพื่อเมินเฉยต่อข้อความนั้น เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นกะทันหัน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่ใช่เสียงของดลภัคอย่างแน่นอน เพราะเขามีกุญแจสำรองและมักจะเข้ามาอย่างรู้จังหวะ รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เดินเข้าไปใกล้ประตูกระจกฝ้าของบ้านพัก ก่อนจะชะงักงันเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยดีกำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังบานประตูนั้น คิรากรมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่... เร็วกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ