บทส่งท้าย: ตราบจนนิรันดร์

"ถ้าคุณยังกล้าหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเซ็นอนุมัติอีกรอบ ผมจะถือว่าสัญญาแต่งงานฉบับนี้ เป็นโมฆะทันทีนะครับคุณประธาน..." น้ำเสียงหวานใสที่เจือความท้าทายดังขึ้น ท่าقمกลางความเงียบสงบของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ซึ่งมองเห็นทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน ธาม ภูริวัฒน์ ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น วางปากกาในมือลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่มหน้าหวานที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีถือดี นี่ไม่ใช่ "ดีลลับ" ที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขและคราบน้ำตาเหมือนวันแรกที่ทั้งสองก้าวเข้ามาพัวพันกัน หากแต่มันคือสัญญาใจที่ถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยความสมัครใจล้วนๆ ขิมาในเวลานี้ไม่ได้เป็นเพียงเด็กหนุ่มสู้ชีวิตที่จำยอมก้มหัวให้โชคชะตาอีกต่อไป ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววระยิบระยับด้วยความมั่นใจ ริมฝีปากที่ชอบต่อปากต่อคำยังคงรอยยิ้มเย้าแหย่ไว้อย่างไม่เคยเปลี่ยน แม้ผ่านมรสุมชีวิต การหักเหลี่ยมเฉือนคม และบททดสอบจากคนรอบข้างอย่างพิมพ์ชนกหรือแม้แต่กรณ์เพื่อนสนิทจอมแสบที่คอยเป็นตัวชงมาตลอดทาง จนกระทั่งทุกอย่างคลี่คลายลงอย่างงดงาม "สัญญาแต่งงานที่ผมร่างขึ้นมาเองกับมือ จะกลายเป็นโมฆะไปได้อย่างไรกันครับ คุณภรรยา..." ธามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างที่หาดูได้ยากจากประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึม มือหนายื่นออกไปรั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนขิมอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ตัวเองถูกดึงลงไปนั่งบนตักแกร่งโดยง่าย "ใครเป็นภรรยาคุณกันครับ พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อย ประธานธามคนเดิมที่ปากร้ายใส่ผมวันนั้นหายไปไหนหมด หรือว่าโดนผมปราบจนกลายเป็นแมวเชื่องไปซะแล้ว" ขิมแกล้งเอรียวนิ้วแตะคางคมสันอย่างถือดี ดวงตาสزจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความรักและความคลั่งไคล้อย่างปิดไม่มิด "ยอมรับก็ได้ครับว่าผมยอมคุณคนเดียว..." ธามกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลที่ทรงพลังทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก "จากวันที่เราเริ่มต้นกันด้วยสัญญาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ใครจะไปคิดล่ะครับว่าเด็กปากเก่งวันนั้น จะกลายเป็นคนที่ผมขาดไม่ได้ไปซะแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่น ความทรงจำตลอดเส้นทางที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ทั้งความอึดอัดในตอนแรก การปะทะคารมแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน จนกระทั่งแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ ความหึงหวงอันรุนแรงของคนพี่ และความดื้อรั้นที่ไม่ยอมแพ้ใครของคนน้อง ทุกอย่างหล่อหลอมให้พวกเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของกัน and กันอย่างไร้รอยต่อ ไม่มีอีกแล้วคราบน้ำตา ไม่มีอีกแล้วเงื่อนไขบีบคั้นหัวใจ เหลือเพียงอนาคตที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินไปพร้อมกัน บนเส้นทางความรักที่ไม่มีวันหมดอายุ "ปล่อยได้แล้วครับ ผมจะลุกไปดูอาหารที่สั่งไว้ เดี๋ยวก็เย็นหมดพอดี" ขิมเอ่ยเบาๆ พร้อมกับดันไหล่กว้างออกเบาๆ แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจอย่างธามจะยอมปล่อยง่ายๆ อ้อมแขนแกร่งยิ่งกระชับกอดแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะหายวับไปกับตา "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าจะได้ค่ามัดจำความหวานเหมือนอย่างทุกที" ยังไม่ทันที่ขิมจะได้อ้าปากเถียง ริมฝีปากอุ่นร้อนก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความโหยหาและลึกซึ้ง ทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ความหวานละมุนที่ผสมผสานความดุดันเล็กน้อยตามประสาคนขี้หึง ทำให้ขิมต้องหลับตาพริ้ม ยอมปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับห้วงอารมณ์รักที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเต็มใจ นี่ไม่ใช่จุดจบของนิทานปรัมปรา แต่เป็นจุดเริ่มต้นของบทชีวิตจริง ที่พวกเขาทั้งสองคนจะเขียนมันร่วมกัน... ตราบจนนิรันดร์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางร่วมกันมาจนถึงหน้าสุดท้ายด้วยความรักและรอยยิ้มนะครับ