ความในใจที่ถูกเปิดเผย

แรงลมมหาศาลจากใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นแบล็กฮอกว์ปรับแต่งพิเศษ ตีระลอกคลื่นอากาศจนเส้นผมสีดำสนิทของรินรดาปลิวสยายระต้นคอ กลิ่นอายของความหรูหราและอำนาจเงินตราลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ยามค่ำคืน เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องราวกับสัตว์ร้ายทรงพลังที่กำลังประกาศศักดาตัดขาดความอัปยศอดสูทั้งหมดที่พวกเศษสวะเบื้องหลังเพิ่งมอบให้เธอกודเมื่อครู่ รินรดายืนนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ สายตาคู่คมกวาดมองแผ่นหลังกว้างในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของคีย์รินทร์ที่ก้าวขึ้นนำไปก่อนอย่างสง่างาม เขาไม่ได้หันกลับมาฉุดกระชากเธอ แต่วิธีที่เขาเปิดประตูค้างไว้และยืนรอด้วยท่าทีเย่อหยิ่งแต่มั่นคงนั้น มันให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด… ปลอดภัยจนน่ากลัว "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ… ว่าที่ภรรยา?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สะท้อนก้องผ่านความเงียบและเสียงลมทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปบนห้องโดยสารหรูหราที่ถูกตกแต่งด้วยเบาะหนังแท้สีดำสนิทและแผงควบคุมระบบดิจิทัลล้ำสมัย รินรดาทรตัวลงนั่งบนเบาะฝั่งตรงข้ามกับเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขามีเพียงโต๊ะกระจกนิรภัยบานเล็ก แต่แรงกดดันจากตัวตนของคีย์รินทร์กลับทำให้พื้นที่แคบๆ นี้ดูแคบลงไปถตาเห็น ประตูห้องโดยสารถถูกปิดสนิทลง ตัดขาดเสียงอึกทึกภายนอก เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์เบาๆ และความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกซับซ้อน รินรดาเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าและแสงไฟนีออนของเมืองหลวงที่ค่อยๆ เล็กลงทุกที เธอกำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ภาพของศิรินทร์ที่หัวเยาะเธออย่างสะใจเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับความจริงที่ว่า ถ้าไม่มีผู้ชายเย็นชาคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิต เธอก็คงเป็นแค่ดีไซเนอร์ตกอับที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน แต่ทำไมล่ะ? ทำไมเขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเธอในเวลาที่น่าสมเพชที่สุดด้วย? ความสงสัยนี้กัดกินหัวใจเธอมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เขาปรากฏตัวในฐานะคู่หมั้นกำมะลอ จนถึงวินาทีนี้ที่เขาใช้เงินซื้อความยุติธรรมและตบหน้าบรรดาไฮโซปลอมๆ พวกนั้นแทนเธออย่างไร้ความปรานี "คุณมองอะไรนักหนา?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาหันขวับกลับมาสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องตรงมายังเธออยู่ก่อนแล้ว แววตาของคีย์รินทร์ว่างเปล่าและยากจะคาดเดาเช่นเคย แต่มันกลับมีความอบอุ่นบางเบาซ่อนอยู่ลึกๆ จนเธอเกือบจะเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ "ฉันแค่วันนี้… กำลังคิดว่าคุณเป็นใครกันแน่" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ประธานบริษัทลงทุนระดับโลกอย่างคุณ มีเหตุผลอะไรถึงต้องมารับบทเป็นคู่หมั้นให้ดีไซเนอร์ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉัน? คุณหวังอะไรจากฉันกันแน่… คีย์รินทร์?" คีย์รินทร์ไม่ตอบทันที เขายื่นมือเรียวยาวหยิบแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันรินอยู่ครึ่งแก้วขึ้นมาจิบช้าๆ ท่าทางสุขุมและเยือกเย็นนั้นช่างน่าหลงใหลและน่าโมโหในเวลาเดียวกัน เขาวางแก้วลงบนโต๊ะกระทบกันเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จนใบหน้าคมคายอยู่ใกล้เธอในระยะที่อันตรายเกินไป "ถ้าผมบอกว่า… ผมไม่ได้หวังอะไรเลยนอกจากอยากเห็นคุณเหยียบหัวพวกมันให้จมดินล่ะ?" คีย์รินทร์เอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำ รอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่อยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว "คุณจะเชื่อไหม?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้ประสาทสัมผัสของเธอรวนเร หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำไม่เป็นจังหวะจนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยินมัน ความเย็นชาที่เขาเคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านมาจากสายตาคู่นั้น สายตาที่กำลังสำรวจเธอลึกซึ้งราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ นี่เธอกำลังหวั่นไหวอย่างนั้นหรือ? กับผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและเด็ดขาดคนนี้นะหรือ? รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติและเกราะป้องกันทั้งหมดกลับคืนมา เธอยืดตัวตรงแล้วสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "คนอย่างคุณคีย์รินทร์ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลตอบแทน ฉันไม่ใช่เด็กอมมือที่จะเชื่อคำหวานเลี่ยนๆ แบบนั้นหรอกค่ะ" มุมปากของคีย์รินทร์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้เขามีเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน… ดี ผมชอบ" เขายืดตัวกลับไปพิงเบาะตามเดิม "แต่บางที การที่คุณพยายามสร้างกำแพงกั้นผมตลอดเวลาแบบนี้ มันอาจจะทำให้คุณพลาดพลั้งตกลงไปในหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ก็ได้นะ รินรดา" คำพูดนั้นทิ้งปริศนาและความวาบหวามไว้ในอากาศ รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความสับสน เธอยอมรับว่าภายใต้ความเย่อหยิ่งและเย็นชาของเขา มันมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทรงพลังเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานไหว และเธอก็กลัวเหลือเกินว่า เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากการถูกหักหลัง จะพังทลายลงด้วยมือของชายผู้กุมอำนาจคนนี้ เฮลิคอปเตอร์ยังคงบินฝ่าความมืดมิดของรัตติกาล มุ่งหน้าสู่อาณาจักรส่วนตัวที่ไม่มีใครแตะต้องได้ แต่ในขณะที่ภายนอกสงบเงียบ ภายในอกของรินรดากลับกำลังโหมกระหน่ำไปด้วยพายุแห่งความรู้สึกที่เธอไม่อาจควบคุม ในจังหวะที่บรรยากาศภายในห้องโดยสารกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรง หน้าจอแท็บเล็ตระบบสัมผัสบนผนังเครื่องก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนข้อความด่วนจากระบบรักษาความปลอดภัยคฤหาสน์ส่วนตัวของคีย์รินทร์ คีย์รินทร์เหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาสีเข้มจะหรี่แคบลง รังสีความเยียบเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนภาพจากกล้องวงจรปิดของคฤหาสน์ กลับทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ— ร่างบอบบางในชุดราตรีราคาแพงของศิรินทร์ กำลังยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัด พร้อมกับชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเทาเข้มผู้หนึ่ง ที่กำลังยื่นแฟ้มเอกสารลับบางอย่างให้เธอ… แฟ้มเอกสารที่มีตราสัญลักษณ์ของตระกูลคีย์รินทร์ประทับอยู่เด่นชัด! แล้วข้อความสั้นๆ จากระบบก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *“ตรวจพบผู้บุกรุกระดับความปลอดภัยสูงสุด… และพวกมันกำลังพยายามเปิดห้องลับใต้ดินของคุณชายครับ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าเดือดและสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!