ฟื้นจากหลุมศพดิจิทัล

กลิ่นคาวเลือดและเศษซากอิฐปูนที่แหลกละเอียดคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ความเจ็บปวดระดับสิบในระบบประสาทเสมือนจริงแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเรย์ในเสี้ยววินาทีแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมา "ไอ้เศษสวะ... แกยังไม่ตายอีกเรอะ!" เสียงตะคอกแหบพร่าพร้อมกับแรงถีบเข้าที่ซี่โครงซ้ายส่งร่างของเรย์กระเด็นไถลไปตามพื้นหินที่แตกย่อยยับ คราบเขม่าสีดำและประกายไฟจากการระเบิดเวทมนตร์ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ สมรภูมิรกร้างแห่งนี้คือจุดสิ้นสุดของกิลด์ระดับท็อป และเขากำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ในฐานะ 'จอมเวทขยะ' ตัวละครเลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่ถูกจงใจทิ้งไว้เป็นเหยื่อล่อ เรย์ไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องคร่ำครวญ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น ศีรษะเอียงเล็กน้อย ดวงตาสีนิลกาฬกวาดตามองรอบตัวอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเบื่อหน่ายฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้นราวกับกำลังดูละครฉากหนึ่งที่เดาตอนจบได้ตั้งแต่เริ่มเรื่อง "น่าสมเพชเสียจริง... โลกใบนี้ยังคงไร้ซึ่งความสร้างสรรค์เหมือนเดิมสินะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่กลุ่มผู้เล่นเลเวลสูงในชุดเกราะทองคำกำลังหัวเราะเยาะเย้ยอยู่เบื้องหน้า นำโดย 'วาลคิรี' หัวหน้ากิลด์สาวผู้เย่อหยิ่ง เธอกวาดตามองร่างสะท้อนแสงสีแดงใกล้ตายของเรย์ด้วยความเหยียดหยาม "เรย์ นายมันก็แค่ตัวถ่วงที่ไม่ควรมีตัวตนตั้งแต่แรกแล้ว! ตายเสียตรงนี้ซะเถอะ ไอเทמהทั้งหมดของนาย ทางเรายึดไปล้างหนี้เรียบร้อยแล้วนะยะ!" ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและบรรยากาศที่บีบคั้น ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวอีกคนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เธอกลัดกลุ้มและหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตจ้องมองเรย์สลับกับหน้าจอโฮโลแกรมระบบที่รวนเร ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองด้วยความหงุดหงิด "ให้ตายสิ! นายท่าน! ทำไมไอดีของท่านถึงกลายเป็นสภาพแบบนี้ไปได้ล่ะคะเนี่ย! ยัยระบบบ้าสมองนี่มันล็อกอินสลับร่างกับฉันซะได้... แต่เอาเถอะ ในเมื่อฉัน ‘ลูมิน่า’ ก้าวเข้ามาในเกมนี้แล้ว ไม่มีทางยอมให้พวกมดปลวกพวกนี้มาเหยียบย่ำท่านหรอกนะคะ!" ลูมิน่า เทพธิดาตกสวรรค์ในร่างอวตารโปร่งแสงระยิบระยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น เธอกวาดมือเรียกหน้าต่างระบบลับขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลโค้ดสีทองนับล้านบรรทัดไหลทะลักออกมาปกคลุมทั่วทั้งสมรภูมิในพริบตา กลุ่มผู้เล่นเลเวลสูงที่กำลังหัวเราะร่าต่างชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกมันแข็งค้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า แรงโน้มถ่วงรอบตัวเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม "นะ... นั่นมันอะไรวะน่ะ!? ค่าพลังงานเวทมนตร์บ้าอะไรเนี่ย!" หนึ่งในลิ้วลือตะโกนขึ้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เรย์ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของจอมเวทเนื้อตัวมอมแมมออกอย่างไม่รีบร้อน เขาไม่ได้ดูเหมือนคนใกล้ตายแม้แต่น้อย แต่กลับดูเหมือนราชาผู้เสด็จมาตรวจเยี่ยมดินแดนรกร้างของตนเองมากกว่า รอยยิ้มเยдяเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตโปรเพลเยอร์ผู้ไร้พ่าย เขาสบตากับวาลคิรีที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างควบคุมไม่ได้ "พวกคุณคงสนุกกันมากสินะครับ... การรุมยังรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเนี่ย" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับเยือกเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แต่ก็น่าเสียดายนะครับที่เกมนี้... กฎกติกามันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยพวกคุณตั้งแต่แรก" ปลายนิ้วเรียวยาวของเรย์สะกิดเบา ๆ ที่กลางอากาศ หน้าจออินเทอร์เฟซสีดำสนิทไร้ขอบเขตที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รหัสลับระดับพระเจ้าดีดตัวขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นกังวานก้องไปทั่วเซิร์ฟเวอร์ ราวกับระฆังแห่งความตายที่กำลังลั่นระฆังประหาร [ระบบปฏิบัติการเบื้องหลังถูกปลดล็อก: อำนาจสิทธิ์ขาดระดับสูงสุดถูกโอนย้ายสู่ 'เรย์'] [ตรวจพบการใช้งานฟังก์ชัน: 'การรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์แบบเบ็ดเสร็จ'] ลูมิน่ายืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ เธอหันไปมองหน้าบรรดาผู้เล่นที่เคยโอหังด้วยรอยยิ้มเยาะหยันราวกับจะบอกว่า 'พวกแกจบสิ้นแล้ว' "ท่านเรย์คะ... จะให้จัดการลบตัวละครพวกนี้ทิ้งจากฐานข้อมูลเลยดีไหมคะ หรือว่าจะแค่ปลดเปลื้องไอเทמהทั้งหมดแล้วปล่อยให้พวกมันกลายเป็นขอทานเลเวล 1 กลางดงมอนสเตอร์ดีล่ะคะ?" เรย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาที่มองตรงไปเบื้องหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิตที่ไร้ความปรานี เขายกมือขึ้นช้า ๆ ก่อนจะแบมือออก "ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกครับลูมิน่า..." เรย์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม "แค่ทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่าง 'ผู้เล่น' กับ 'พระเจ้า' ก็พอแล้ว" พริบตาถัดมา แสงสีดำสนิทระเบิดออกกลืนกินทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยกิโลเมตร เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวดังระเบิดขึ้นก่อนจะถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน สมรภูมิเดือดเมื่อครู่กลับกลายเป็นความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย แต่ทว่า... ท่ามกลางซากปรักหักพังที่เหลือเพียงเศษธุลี หน้าจอโฮโลแกรมแจ้งเตือนฉุกเฉินจากภายนอกเกมก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์ พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังระรัว [คำเตือน: ตรวจพบการบุกรุกเซิร์ฟเวอร์หลักจาก 'กลุ่มบุคคลปริศนา' ที่ถือครองสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงเช่นเดียวกัน] [และในขณะนี้... พวกมันกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องควบคุมโลกจริงของคุณแล้วครับ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดินแดนแห่งความสะใจนี้ด้วยกันนะครับ