สกิลที่โลกต้องสยบ

เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นก้องห้องควบคุมหลักที่บัดนี้ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานจากสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต บานประตูเหล็กหนากว่าสามเมตรถูกระเบิดออกด้วยพลังเวทมนตร์ขั้นสูง เศษโลหะและฝุ่นควันพวยพุ่งคละคลุ้ง ทว่าร่างที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามานั้นกลับไร้ซึ่งความเกรงกลัว มีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่ประดับอยู่บนใบหน้าของชายในชุดสูทสีดำสนิท ลวดลายบนเสื้อผ้าสะท้อนแสงไฟกระพริบระยิบระยับ บ่งบอกถึงสถานะผู้ถือครองสิทธิ์ระดับสูงที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าของห้องแม้แต่น้อย "ช่างน่าผิดหวังเสียจริงครับ คุณอดีตโปรเพลเยอร์... นึกว่าระบบป้องกันระดับตำนานจะยื้อเวลาให้พวกเราได้สนุกกันนานกว่านี้เสียอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง พร้อมกับที่เงาร่างอีกสี่ห้าร่างก้าวตามหลังออกมาจากความมืด พวกมันคือสมาชิกของกลุ่ม 'โครโนส' องค์กรใต้ดินที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังความล่มสลายของเซิร์ฟเวอร์ย่อยนับไม่ถ้วน ดวงตาของพวกมันจ้องมองมายังเรย์ราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง โดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า พวกมันกำลังเดินเข้าสู่ปากหลุมศพที่ขุดรอไว้แล้ว เรย์ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท สายตาคู่คมกริบมองตรงไปยังผู้บุกรุกราวกับกำลังมองฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บนรองเท้า ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบนี้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุกเริ่มกระตุกวูบ "ท่านเรย์คะ..." ลูมิน่า เทพธิดาตกสวรรค์ที่ยืนกอดอกพิงผนึกกระจกใสเบื้องหลัง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ดูเหมือนว่าสุนัขจรจัดพวกนี้ จะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลยนะคะ อยากให้ดิฉันช่วยสั่งสอนมารยาทสักเล็กน้อยไหมคะ หรือจะปล่อยให้ท่านจัดการด้วยตัวเองดีล่ะคะ?" "ไม่ต้องหรอกลูมิน่า..." เรย์ยกมือขึ้นปัดเบาๆ เชิงปฏิเสธ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดคุยถึงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป "ปล่อยให้พวกมันแสดงละครกันให้พอใจก่อนเถอะครับ คนพวกนี้มักจะมั่นใจในพาวเวอร์ที่ตัวเองมีเสมอ จนกระทั่ง... พวกมันได้รู้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวพวกมัน" สิ้นคำพูดของเรย์ หัวหน้ากลุ่มโครโนสก็หัวเราะลั่นออกมาด้วยความขบขัน "ปากดีเสียจริง! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะไอ้ขยะเปียก! ที่นี่ไม่ใช่สนามแข่งอีสปอร์ตนะเว้ย ที่แกจะมานั่งทำฟอร์มเท่ได้ ระบบศูนย์กลางอยู่ในมือพวกกูแล้ว สิทธิ์การควบคุมถูกรีเซ็ตเรียบร้อย—" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นตัดบทสนทนาอย่างดุดัน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าหัวหน้ากลุ่มโครโนสเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานทันที ตัวอักษรสีเลือดขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่ประกาศก้องด้วยโทนเสียงเย็นเยียบ [คำเตือน: ตรวจพบความพยายามแทรกแซงระบบจากสิทธิ์ระดับต่ำ] [คำสั่งปฏิเสธการเข้าถึง: สำเร็จ] [ระบบกำลังริบสิทธิ์ผู้ดูแลระบบทั้งหมดจากภายนอก...] รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุกแข็งค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพลายขึ้นเต็มขมับ "ทะ... ทำไมกันวะ? ระบบมันฟ้องว่าสิทธิ์ของฉันถูกลบล้าง! เป็นไปได้ยังไง! พวกเรามีคีย์การ์ดระดับโอเมก้าอยู่ในมือนะเว้ย!" เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าก้าวเดินเข้าไปหาชายผู้โอหังทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นกระจกดังสะท้อนก้อง ราวกับเสียงฆ้องแห่งความตายที่กำลังเคาะเรียกวิญญาณ "คีย์การ์ดระดับโอเมก้าอย่างนั้นเหรอครับ?" เรย์หยุดยืนห่างจากมันเพียงแค่เอื้อมมือ "น่าเสียดายจังนะ... ที่สิ่งที่คุณคิดว่ามันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต กลับเป็นแค่เศษขยะที่ผมเป็นคนเขียนโค้ดทิ้งไว้เมื่อสามปีก่อนเพื่อฆ่าเวลาเล่นแก้เซ็งเท่านั้นเอง" "แก... แกพูดบ้าอะไรวะ! แกเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดา—" "ผู้เล่นธรรมดา?" เรย์หัวเราะในลำคอแผ่วเบา แววตาสفหดแคบลงจนกลายเป็นประกายสีทองอร่าม พลังกดดันมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของพวกสมุนกลุ่มโครโนสที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ราวกับมีภูเขาขนาดยักษ์มากดทับไหล่เอาไว้ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ทั่วไป แต่นี่คือการใช้อำนาจของ 'ผู้สร้าง' บดขยี้ 'สิ่งสร้าง' ให้แหลกสลายคามือ! "ระบบหลัก... เปิดใช้งานโปรโตคอลการลงทัณฑ์" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี [รับคำสั่งครับ... ท่านเรย์] เสียงของระบบตอบรับทันที พื้นห้องเบื้องล่างของพวกมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ วงแหวนเวทสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเหล่าผู้บุกรุก แสงสว่างจ้าสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นมารัดกุมร่างของพวกมันเอาไว้ราวกับโซ่ตรวนแห่งความมืด "อ๊ากกกก—! นี่มันพลังอะไรกันวะเนี่ย! ปล่อยกูนะเว้ย!" หัวหน้ากลุ่มโครโนสกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมาน เมื่อร่างของมันเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีแดงทีละน้อย ความเย่อหยิ่งและมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจที่สะท้อนอยู่ในดวงตาที่เบิกกว้าง เรย์มองดูภาพนั้นด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังมองมดปลวกที่ถูกเหยียบย่ำ "จำไว้ซะนะครับ... ว่าพื้นที่ตรงนี้ ไม่มีที่ยืนให้สำหรับพวกเศษสวะที่ไร้ซึ่งสติปัญญา" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ร่างของหัวหน้ากลุ่มโครโนสจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุจนหมดสิ้น หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเรย์ก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ไม่ได้มาจากระบบภายในห้อง [แจ้งเตือนด่วนจากเซิร์ฟเวอร์ภายนอก: ตรวจพบการโอนเงินเข้าบัญชีลับจำนวน 100,000,000,000 เครดิต จากบุคคลที่ไม่ประสงค์ออกนาม] [ข้อความแนบ: "ยินดีต้อนรับกลับสู่บัลลังก์นะ... เพื่อนเก่า"] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย เมื่อเงาร่างลึกลับอีกสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์หลัก พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังบินมาจอดสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึกเหนือหัวพวกเขาพอดี! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ