รสชาติที่เปลี่ยนไป

“รสชาติแบบนี้... คุณมั่นใจเหรอคะว่าจะกล้าเสิร์ฟให้ลูกค้าในราคาที่สูงลิ่วแบบนั้น” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ของ ‘เดอะคินทร์เบเกอรี่’ ร้านที่เป็นดั่งอาณาจักรแห่งความทะนงตนของอดีตสามี เธอไม่ได้มาในฐานะภรรยาผู้อ่อนน้อมคนเดิม แต่มาในฐานะคู่แข่งที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเต็มตัว ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่เพิ่งถูกจัดลงจานด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกสมเพช คินทร์วางมีดหั่นเค้กในมือลง เสียงโลหะกระทบจานกระเบื้องดังก้องไปทั่วห้องครัว เขาขยับเนกไทให้หลวมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เขาเคยละเลย “รินรดา? เธอมาที่นี่ทำไม” น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาและถือดีเหมือนเคย แม้ในแววตาจะมีความสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นการแต่งกายและท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ “แล้วที่เธอพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง เรื่องร้านใหม่ของเธอน่ะเหรอ” รินรดายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “อ๋อ พอดีฉันแค่แวะมาบอกน่ะค่ะว่า ร้าน ‘Memory Lane’ ที่ฉันเพิ่งเปิดข้างถนนฝั่งตรงข้ามร้านคุณน่ะ ตอนนี้คิวจองยาวไปถึงเดือนหน้าแล้ว และดูเหมือนลูกค้าประจำของคุณ... ก็เริ่มจะเปลี่ยนใจมาหา ‘รสชาติที่แท้จริง’ ที่ฉันทำแทนเสียด้วยสิคะ” “แค่ร้านเบเกอรี่เล็กๆ อย่าหลงระเริงไปหน่อยเลย” คินทร์แค่นหัวเราะพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ “เธอก็รู้ว่ารสนิยมลูกค้าที่นี่เขาต้องการอะไร เขาต้องการแบรนด์ ต้องการความหรูหรา ไม่ใช่เบเกอรี่ทำมือราคาถูกที่ทำโดยคนทรยศ” “ทรยศเหรอคะ?” รินรดาทวนคำพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนคินทร์ต้องชะงัก “ความผิดพลาดของฉันในอดีตคือการหลงรักคนที่ไม่รู้จักรสชาติของความรักเลยต่างหากค่ะ คุณคินทร์... การที่คุณเห็นฉันเป็นแค่ของประดับบ้าน มันทำให้คุณลืมไปหรือเปล่าคะว่า สูตรขนมทั้งหมดที่ร้านคุณโด่งดังมาได้ทุกวันนี้ มันคือสูตรที่ฉัน... ‘รินรดา’ เป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองกับมือ” บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะเบาบางลง ธันวาที่ยืนรออยู่ในรถด้านหน้าหน้าร้านสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติ จึงตัดสินใจก้าวเข้ามาขัดจังหวะด้วยท่าทางสงบนิ่งแต่ทรงพลัง เขายืนเคียงข้างรินรดาด้วยความเต็มใจ “ผมว่าการสนทนาส่วนตัวในเวลางานแบบนี้มันดูไม่เหมาะสมสำหรับนักธุรกิจระดับคุณนะครับ คุณคินทร์” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบพลางโอบไหล่รินรดาอย่างปกป้อง “เรามาเพื่อประกาศศักดาของร้านใหม่ ไม่ได้มาเพื่อฟังคำดูถูกจากคนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่างหรอกครับ” คินทร์จ้องมองมือของธันวาที่วางบนไหล่ของหญิงสาวด้วยสายตาราวกับจะแผดเผา ความรู้สึกหวงแหนที่เขาไม่เคยเข้าใจกลับพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว สำหรับผู้ชายที่เคยละทิ้งทุกอย่างเพียงเพราะศักดิ์ศรี “รินรดา เธอจะไปกับมันจริงเหรอ” คินทร์ลดน้ำเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “เธอคิดว่าผู้ชายอย่างมันจะรักเธอจริงๆ หรือแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการทำลายฉัน” รินรดาหันมามองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับน้ำแข็ง “สำหรับคุณ ความรักคือการครอบครองและการทำลายเหรอคะ? น่าสงสารจังเลยนะคะที่ชีวิตนี้คุณคงไม่มีวันได้ลิ้มรสความรักที่แท้จริงนอกจากความเหงาที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นเอง” หญิงสาวหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาที่คินทร์เคยชิงชัง แต่วันนี้กลับหอมอบอวลจนน่าคลั่งไคล้ เขาหยิบชิ้นเค้กที่เขามั่นใจว่าอร่อยที่สุดขึ้นมาชิม แต่เพียงแค่รสสัมผัสแรกแตะลิ้น เขากลับพบเพียงความขมปร่าที่ชวนอาเจียน... มันไม่ใช่รสชาติที่เขาจำได้ มันไม่ใช่รสชาติของรินรดา ในขณะเดียวกัน ที่ร้าน Memory Lane บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ธันวามองรินรดาด้วยความชื่นชม “คุณทำได้ดีมากครับวันนี้ ผมเห็นแววตาเขาแล้ว เขาเริ่มแตกสลายแล้วจริงๆ” รินรดาพยักหน้ารับทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นข่าวบนหน้าจอแท็บเล็ตบนเคาน์เตอร์ เป็นภาพข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งในแวดวงไฮโซ: *‘ศึกเบเกอรี่เดือด! อดีตภรรยานักธุรกิจหนุ่ม เปิดร้านท้าชนชิงส่วนแบ่งตลาด พร้อมการมาของหุ้นส่วนปริศนาที่หนุนหลังถึงรากแก้ว’* แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องชะงักไปจริงๆ ไม่ใช่ข่าวเหล่านั้น เป็นจังหวะที่พนักงานนำเอกสารส่งตัวจากโรงเรียนอนุบาลของลูกชายวัยห้าขวบที่เธอซ่อนไว้เป็นความลับมาให้ รินรดารีบคว้าเอกสารนั้นขึ้นมาดู แต่ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงที่คุ้นตา คินทร์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้อยู่ที่ขนมในตู้ แต่อยู่ที่ภาพถ่ายใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานในมุมร้าน... ภาพถ่ายเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักที่สวมชุดนักเรียนโรงเรียนเอกชนชื่อดัง คินทร์เดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เขามองภาพเด็กน้อยคนนั้นสลับกับใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด “เด็กคนนี้...” คินทร์เอ่ยเสียงสั่นเครือ มือหนาสั่นเทาขณะหยิบรูปขึ้นมา “รินรดา... บอกฉันมาว่าเด็กคนนี้คือใคร ทำไมเขาถึงมีหน้าตาเหมือนฉันอย่างกับแกะ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพู