ข้อความแชตที่ส่งไปแต่ไม่อ่าน

“อ่านไม่ตอบนี่คือฟีเจอร์ใหม่ของแอปฯ หรือเป็นนิสัยส่วนตัวของคุณวิศวะเขาคะเนี่ย!” รินรดาโยนมือถือลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างหัวเสีย เธอกลิ้งตัวไปมาจนผ้าห่มพันกันยุ่งเหยิงเหมือนชีวิตรักของเธอตอนนี้ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอที่มืดสนิท ราวกับว่าถ้าจ้องแรงพอ ข้อความที่เธอส่งไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วจะเปลี่ยนจากสถานะ ‘ส่งแล้ว’ เป็น ‘อ่านแล้ว’ ขึ้นมาได้ มือเรียวคว้าหมอนข้างมาฟาดลงบนเตียงระบายอารมณ์ เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวงี่เง่าใส่เขาเลยสักนิด แต่เพราะความโก๊ะที่ดันไปรับปากช่วยงานเขตต์เรื่องโมเดลหอพัก จนทำให้ตะวันเข้าใจผิดว่าเธอเลือกฝั่ง... ทั้งที่ความจริงแล้ว หัวใจของเธอน่ะ ย้ายสำมะโนครัวไปอยู่ห้องข้างๆ นานแล้วต่างหาก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นสั้นๆ รินรดาดีดตัวขึ้นจากเตียงราวกับติดสปริง ความหวังพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ชื่อ ‘ตะวัน’ หากแต่เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทตัวแสบ [มีนา: ยัยริน! สรุปง้อสำเร็จยัง? หรือตะวันเขายังนิ่งเป็นรูปปั้นโมอายอยู่? บอกเลยนะว่าถ้าคืนนี้ยังไม่เคลียร์ พรุ่งนี้ฉันจะบุกไปฟ้องถึงห้องเขาเอง!] รินรดากัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด นิ้วเรียวรัวพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว [รินรดา: ยังเลยแก! เขายังไม่แม้แต่จะกดเข้ามาดูแชตฉันด้วยซ้ำ นี่ฉันส่งรูปหมาหงอยไปสามรูปแล้วนะเนี่ย! เขาคงโกรธจริงจังแล้วแหละ T_T] [มีนา: เอ้า! ไหนลองโทรไปสิคะ ไม่ใช่มัวแต่พิมพ์แชตอ้อนหมา หมามันไม่หิวข้าวหรอก แต่มันหิวความใส่ใจ!] รินรดาทิ้งตัวลงนอนหงาย พ่นลมหายใจออกมาอย่างหมดแรง เธอรู้ดีว่าตะวันไม่ใช่คนประเภทที่จะง้อด้วยข้อความโง่ๆ ได้ง่ายๆ เขาเป็นพวกเจ้าระเบียบที่ให้ความสำคัญกับการกระทำมากกว่าคำพูดเสมอ เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างไม้เก่าๆ ที่กั้นระหว่างระเบียงห้องของเธอกับเขามันดูห่างไกลเหลือเกินในคืนที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วหอพัก เธอตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเปิดแอปฯ แชตเดิมขึ้นมา แล้วรัวพิมพ์ข้อความลงไปยาวเหยียดโดยไม่สนกฎเกณฑ์การง้อใดๆ ทั้งสิ้น [รินรดา: ตะวัน... ที่ทำไปน่ะเพราะไม่อยากให้งานเสียจริงๆ แต่ถ้ามันทำให้ตะวันไม่สบายใจ รินขอโทษนะ] [รินรดา: ไม่ต้องอ่านก็ได้ แต่แค่อยากบอกว่า... ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมาจนถึงตอนนี้ สำหรับริน ตะวันสำคัญกว่าโปรเจกต์ไหนๆ ในโลกเลย] เธอกดส่งไปทันทีด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด ก่อนจะรีบโยนมือถือทิ้งไว้ที่ปลายเตียงแล้วเดินไปล้างหน้าล้างตาเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอกดเข้าไปดูซ้ำๆ ว่าเขาอ่านหรือยัง ทว่า ผ่านไปเพียงห้านาที เสียงกริ่งหน้าห้องของเธอก็ดังขึ้น *กริ๊ง...* รินรดาชะงัก เธอเดินไปที่ประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอส่องตาแมวดู และภาพที่เห็นก็ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก ตะวันยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่งที่เขาชอบใส่เวลาทำงาน ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงกว่าปกติ และที่สำคัญที่สุด... ในมือของเขาถือมือถือเครื่องโปรดที่หน้าจอยังสว่างวาบ เธอเปิดประตูออกไปช้าๆ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจางๆ ของเขาโชยมาแตะจมูกทันที “ทำไมถึงมา...” “หมาที่ส่งมาน่ะ” ตะวันขัดขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง “ตัวที่สามน่ะ หน้าตาน่าเกลียดเหมือนคนส่งเปี๊ยบเลย” รินรดาอ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยมุกตลกตามสไตล์ แต่สายตาของตะวันกลับเลื่อนลงมามองที่ข้อความท้ายสุดที่เธอเพิ่งพิมพ์ไป... ข้อความที่สารภาพว่าเขาสำคัญกว่าทุกโปรเจกต์ ตะวันนิ่งไปนาน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นแรงจนน่ากลัว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอ แววตาที่เคยเย็นชาในวันก่อนบัดนี้กลับวูบไหวและเต็มไปด้วยความสับสน “รู้ใช่ไหมว่าถ้าพิมพ์แบบนี้... ฉันจะไม่ยอมให้เธอหันไปทำงานกับไอ้เขตต์อีกแล้ว” ตะวันขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างแทบจะชนกับไหล่เล็กของเธอ เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม รินรดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ในจังหวะนั้นเอง มือของตะวันก็เอื้อมมาหยิบมือถือจากมือเธอไป แล้วกดบางอย่างด้วยความเร็วที่เธอคาดไม่ถึง หน้าจอที่เขาคืนให้ แสดงข้อความล่าสุดที่เขาส่งกลับมา [ตะวัน: ไม่ต้องกลัวงานเสียหรอก... เพราะคืนนี้ฉันจะมาคุมงานให้เธอถึงในห้องเอง] รินรดายังไม่ทันได้ประมวลผลคำพูดที่ชวนเขินจนหน้าแดงซ่าน ตะวันก็ก้าวเข้ามาในห้องเธอหน้าตาเฉย ก่อนจะปิดประตูลงล็อกแน่นหนา แล้วหันมาส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ให้เธออย่างคนถือไพ่เหนือกว่า หวังว่าตอนที่ 18 นี้จะทำให้หัวใจของนักอ่านทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับรินรดานะคะ!