หอพักที่ต้องรื้อและผู้ชายที่ต้องหลบ

"ถ้าแกยังไม่หยุดพูดเรื่องจะให้ฉันไปขอข้อมูลจากอีตาตะวัน ฉันจะเอาไม้ทีฟาดหัวแกเดี๋ยวนี้แหละ มีนา!" รินรดากระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีซีดในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ มือบางคว้าแบบร่างโปรเจกต์ 'หอพักในฝัน' ขึ้นมาขยำจนยับยู่ยี่ด้วยความหงุดหงิด เธอเป็นคนละเอียดรอบคอบในงานดีไซน์ก็จริง แต่เรื่องคนนี่สิ... โดยเฉพาะไอ้คนข้างห้องที่ชื่อ 'ตะวัน' วิศวะโยธาปีสามผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "แหม ใจเย็นสิยะแม่สถาปนิกสาวสุดเพอร์เฟกต์" มีนา เพื่อนสนิทตัวแสบเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ พลางยักคิ้วหลิ่วตา "ก็ข้อมูลผังโครงสร้างหอพักเก่าที่เขาจะรีโนเวทน่ะ มันอยู่ในมือวิศวะสายเถื่อนคนนั้นคนเดียว ถ้าแกไม่ยอมกลืนน้ำลายตัวเองไปขอเขา แกก็เตรียมถูกพี่เขตต์เขี่ยออกจากโปรเจกต์กลุ่มได้เลยนะจ๊ะ" ชื่อของ 'พี่เขตต์' ทำให้รินรดาชะงัก รุ่นพี่เจ้าเล่ห์ที่จ้องจะฮุบเครดิตงานของเธอไปไว้ในมือคนเดียว ถ้างานนี้พัง เธอไม่มีทางขึ้นปีสี่แบบสง่างามได้แน่ "เขาเกลียดขี้หน้าฉันจะตาย" รินรดาพึมพำ "วันก่อนฉันเผลอทำกาแฟหกใส่รองเท้าเซฟตี้เขา เขายังไม่ยอมมองหน้าเลย" "ก็เพราะแกมันซุ่มซ่ามไง!" มีนาหัวเราะร่า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ แชตสีเขียว "เนี่ย ฉันไปสืบมาแล้ว คืนนี้เขาอยู่ห้องคนเดียว แถมกำลังจะเริ่มทำโปรเจกต์ส่วนตัว นี่คือโอกาสทองฝังเพชร ถือเอกสารไปเคาะประตูแล้วทำหน้าให้น่าสงสารที่สุด เข้าใจไหมแม่สาวน้อย" รินรดาถอนหายใจยาวเหยียด เธอจินตนาการถึงใบหน้าเรียบเฉยกับสายตาคมกริบของตะวันแล้วก็ขนลุกซู่ แต่ความฝันในการเป็นสถาปนิกที่สมบูรณ์แบบมันค้ำคออยู่ เธอไม่มีทางเลือกอื่น --- บรรยากาศหน้าห้องพักหมายเลข 402 ในหอพักมหาวิทยาลัยเงียบสนิทจนน่าใจหาย รินรดากำม้วนกระดาษในมือแน่นจนเหงื่อซึม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ สามครั้ง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงเพลงคลาสสิกเบาๆ แว่วออกมาจากด้านใน เป็นเพลงเปียโนที่ฟังดูนุ่มนวลจนเธอแปลกใจ ไม่เข้ากับบุคลิกแข็งกระด้างของเจ้าของห้องเลยสักนิด "ไม่อยู่เหรอ..." เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่แล้วประตูไม้บานนั้นก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปร่งของตะวันยืนอยู่ตรงนั้น เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามสีเทาที่เผยให้เห็นกล้ามแขนชัดเจน ผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขากำลังทำสมาธิอย่างหนัก และที่สำคัญ... เขากำลังถือแก้วกาแฟดำควันฉุยอยู่ในมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าแดงก่ำของเธอ "มีธุระอะไร" เสียงเข้มทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันที "ถ้าจะมาขอยืมจดหมายเหตุวิศวะอีก ผมบอกแล้วว่าไม่ให้" "ไม่ใช่เรื่องจดหมายเหตุ!" รินรดารีบปฏิเสธ พยายามตั้งสติไม่ให้ตะกุกตะกัก "ฉัน... คือฉันต้องการข้อมูลผังโครงสร้างหอพักโซน C ที่เธอถืออยู่ มันจำเป็นต่อโปรเจกต์ของฉันจริงๆ นะตะวัน" ตะวันเลิกคิ้วมองเธอด้วยท่าทางกวนประสาท "แล้วทำไมฉันต้องให้? การที่เธอทำกาแฟหกใส่รองเท้าฉันเมื่อวาน ยังไม่นับรวมที่เธอชอบเปิดเพลงเสียงดังจนฉันอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องอีกนะ รินรดา" "นั่นมันอุบัติเหตุ! แล้วเรื่องเพลงฉันขอโทษ... เอ้ย ไม่ใช่สิ ฉันมาตกลงเรื่องงาน ถ้าเธอให้ข้อมูล ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนเธออีกเลย" "จริงเหรอ?" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังชนกำแพง กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ "ถ้าแลกกับการให้ข้อมูล เธอต้องทำอะไรให้ผมอย่างหนึ่ง" "อะไร... อะไรก็ได้!" ตะวันเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "งั้น... เข้ามาข้างในก่อน ผมมีเรื่องจะให้ช่วยเช็กรายละเอียดแปลนบ้านนิดหน่อย ถ้าทำผ่าน ผมจะให้ผังที่เธอต้องการ... ทั้งหมดเลย" รินรดามองเข้าไปในห้องที่จัดระเบียบทุกอย่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มันตรงกันข้ามกับห้องที่รกพะเนินของเธออย่างสิ้นเชิง เธอรู้ว่านี่คือกับดัก แต่เธอก็ไร้ทางเลือก เธอพยักหน้าตกลงช้าๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตของวิศวะหนุ่มสายมโนที่เธอไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริง ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ตะวันก็หันมาหาเธอแล้วพูดประโยคที่ทำให้รินรดาถึงกับไปไม่เป็น "ล็อคประตูให้ด้วย... แล้วอย่าเพิ่งรีบกลับ เพราะผมมีเรื่อง 'สำคัญ' กว่าผังหอพักจะคุยกับเธอ" เขายื่นม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ แต่มันไม่ใช่ผังหอพัก แต่มันคือภาพสเก็ตช์ลายเส้นของใครบางคนที่นั่งหลับฟุบอยู่บนโต๊ะเรียน... ซึ่งใบหน้านั้น มันคือตัวเธอเองที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในห้องสมุดเมื่อสัปดาห์ก่อน! รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือสั่นเทาขณะมองภาพนั้น "นี่มัน... นี่เธอแอบวาดรูปฉันเหรอ!" ตะวันไม่ได้ตอบ แต่เขากลับเดินมาขวางหน้าเธอไว้จนติดกำแพง แววตาที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นวูบไหวและเต็มไปด้วยความเขินอายที่พยายามซ่อนไว้ "ไม่ใช่แค่วาด... แต่ผมรอจังหวะนี้มานานเกินไปแล้ว ที่จะได้คุยกับเธอแบบ... สองต่อสอง" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะหลงรักความป่วนปนหวานของคู่นี้ไปพร้อมกับที่คั่นหนังสือสีชมพูนะคะ!