มิตรภาพที่เริ่มแน่นแฟ้น

"ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วคะว่า มุมอับสายตาทางด้านซ้ายของเสาหินนั่น... ไม่ใช่ตำแหน่งที่คนมีสติเขาจะเลือกยืนหลบกระสุนเวทกัน" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายระคนเอ็นดูดังขึ้น ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารโบราณที่เพิ่งผ่านพ้นมหาสงครามย่อยๆ มาหมาดๆ กลิ่นอายของมานาที่ยังคงคุกกรุ่นลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ผสมผสานกับละอองแสงสีฟ้าจางๆ ที่ค่อยๆ สลายตัวไปตามกลไกของเกม เรย์ทรุดตัวลงนั่งพิงกับแท่นหินอ่อนสีขาวที่บิ่นเว้า ร่างกายในชุดเกราะนักวิเคราะห์ของเขามีร่องรอยความเสียหายจากการปะทะอย่างหนัก ค่าความทนทานของอุปกรณ์ลดลงจนเกือบแตะขีดแดง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่าสภาพภายนอก กลับเป็นแววตาคู่คมที่กำลังจดจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมใสตรงหน้า มือเรียวขยับนิ้วปัดข้อมูลสถิติการต่อสู้ด้วยความเร็วสูง สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลข้อผิดพลาดทุกกระเบียดนิ้วราวกับโปรเพลเยอร์ผู้เสพติดความสมบูรณ์แบบ ตรงหน้าเขา เซน กิลด์มาสเตอร์ผู้ลึกลับและเปี่ยมด้วยรัศมีกดดันอันน่าเกรงขาม กำลังยืนนิ่งสงบ ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อน เซนปรายตามองสภาพเครื่องแต่งกายที่ยับเยินของอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนพื้นหินเย็นเฉียบเคียงข้างกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่เจือจางอยู่ในอากาศเสมือนจริง "ถ้าฉันยืนในมุมที่เธอว่า กระสุนเวทเพลิงโลกันตร์นั่นคงเผาขนตาฉันเกรียมไปแล้วนะคะ เรย์" เซนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม เรียบเรื่อย แต่แววตาที่มองตรงมากลับพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นเอาไว้ "แต่มันจะช่วยลดค่าความเสียหายรวมลงได้ถึงสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ค่ะ!" เรย์หันขวับมาโต้แย้ง ดวงตากลมโตฉายแววเอาaจเอาจริง สีหน้าบึ้งตึงเล็กน้อยอย่างคนที่กำลังเถียงไม่ตกฟาก "ฉันคำนวณความเร็ววิถีกระสุนของบอสตัวนั้นไว้หมดแล้ว ถ้าคุณขยับไปทางซ้ายอีกสามก้าวตามแผนผังกลยุทธ์ที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนล็อกอิน เราจะไม่ต้องมานั่งเสียเวลาซ่อมแซมอุปกรณ์ราคาแพงพวกนี้เลยนะคะ" เซนไม่โต้เถียง เขาเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น รอยยิ้มนั้นไม่ได้กวนประสาท แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวที่ตึงเครียดจากศึกหนักเมื่อครู่คลายความหนาแน่นลงอย่างน่าประหลาด "ยอมรับเถอะค่ะว่าคุณเป็นพวกดื้อเงียบ" เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอยอมรับว่าความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย การวิเคราะห์ข้อมูลจำนวนมหาศาลติดต่อกันหลายชั่วโมงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แม้ว่านี่จะเป็นโลก VRMMO ก็ตามที เซนเอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมของเรย์อย่างนุ่มนวล ปัดหน้าต่างสถิติการต่อสู้ที่รกหูรกตาเหล่านั้นให้หายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า "พักก่อนเถอะค่ะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอמהแผ่วเบa อยู่ใกล้จนกระทั่งเรย์ต้องชะงัก "เธอทุ่มเทกับการคำนวณมามากเกินไปแล้ว... ในโลกนี้ บางครั้งตัวเลขทางสถิติก็ไม่ได้ให้คำตอบที่ดีที่สุดเสมอไปหรอกนะ" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมของเซนสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกมานาที่ตกหล่นอยู่บนพื้น มันเป็นดวงตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่าภายใต้ร่างอวตารของตัวละครระดับตำนานนี้มีความคิดอะไรซ่อนอยู่กันแน่ และนั่นคือสิ่งที่เรย์มักจะรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เข้าใกล้... ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกอ่านทางได้ตลอดเวลา ทั้งที่เธอควรจะเป็นฝ่ายวิเคราะห์เขาเสียด้วยซ้ำ "ฉันไม่ได้ดื้อด้านสักหน่อยนะคะ... แค่ไม่ชอบความผิดพลาด" เรย์พึมพำเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความเกร็งขยับถอยห่างถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่อบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด เธอเบนสายตาหนีไปมองทัศนียภาพรอบวิหารร้าง พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าในโลกเสมือน แสงสีส้มอมแดงสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างหินที่พังทลาย ทอดเงายาวของพวกเขาทับซ้อนกันอยู่บนพื้น "ฉันรู้ค่ะ" เซนขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "แต่ความผิดพลาดพวกนั้น... มันทำให้ฉันได้เห็นว่า เธอกลัวการสูญเสียมากแค่ไหนต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ เธอหันขวับกลับมามองหน้าเขาอีกครั้ง ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดของนักวิเคราะห์ผู้เย็นชาและไร้ความรู้สึก กลับถูกมองทะลุปรุโปร่งอย่างง่ายดายด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว "คุณ... พูดอะไรของคุณกันคะ เซน" เรย์พยายามกลบเกลื่อนน้ำเสียงสั่นพร่าของตัวเองด้วยการเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทว่าพวงแก้มเนียนกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ในแสงยามเย็น "ฉันพูดความจริงค่ะ" เซนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง "ตอนที่เธอกระโดดมารับดาบแทนฉันในวินาทีสุดท้ายของเฟสที่สอง... ตอนนั้นระบบคำนวณความน่าจะเป็นของเธอคงเป็นศูนย์สินะคะ เพราะเธอเอาแต่มุ่งความสนใจไปที่การปกป้องฉันคนเดียว" เรย์อ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลกลยุทธ์ได้อย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ กลับหยุดชะงักลงราวกับระบบล่ม คำแก้ตัวนับร้อยพันที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำคอ เธอลืมสนิทว่าเซนเป็นคนช่างสังเกตมากแค่ไหน และเขาก็ไม่เคยปล่อยให้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆรอดพ้นสายตาไปได้เลย โดยเฉพาะรายละเอียดที่เกี่ยวกับตัวเธอ "ฉัน... ฉันแค่วิเคราะห์แล้วว่า ค่าสถานะของคุณมีผลต่อชัยชนะรวมมากกว่าต่างหากล่ะคะ!" เรย์เถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ถ้ากิลด์มาสเตอร์อย่างคุณตายระหว่างทาง แผนทั้งหมดที่เราวางไว้ก็พังพินาศพورتสิคะ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวตรงไหนเลย!" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่นุ่มนวลและจริงใจที่สุดเท่าที่เรย์เคยได้ยินมา ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรย์ต้องเอนตัวหลบโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับแท่นหินเย็นเฉียบจนหมดทางหนี "ปากแข็งเสียจริงนะคะ..." เซนกระซิบแผ่วเบา ชิดริมหูของเธอ "ทั้งที่หัวใจเธอกำลังเต้นเร็วจนระบบแจ้งเตือนอัตราการเต้นของหัวใจของฉันสั่นเตือนอยู่รอมร่อแล้วแท้ๆ" เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอลืมไปเสียสนิทว่าระบบอัปเดตใหม่ของเกมนี้เชื่อมโยงกับเซนเซอร์ชีวภาพของผู้เล่นด้วย! ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือหาข้ออ้างใดๆ มากลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างเฉียบพลัน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ความถี่ต่ำที่เต็มไปด้วยคุกคาม ซึ่งเรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อนตั้งแต่ล็อกอินเข้าเกมมา [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างข้อมูลในเขตพื้นที่ 04] [คำเตือน: รหัสลับ 'โปรแกรมสูญสลาย' ถูกกระตุ้นจากแหล่งกำเนิดที่ไม่ทราบฝ่าย] [เป้าหมายการเชื่อมต่อ: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงตัวตนของผู้เล่น 'เซน' และ 'เรย์' กำลังเริ่มต้นใน...] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับถอยหลังปรากฏขึ้นกลางอากาศ บรรยากาศรอบวิหารที่เคยเงียบสงบกลับถูกบิดเบี้ยวด้วยคลื่นพลังงานสีดำมืดที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลายเป็นชิ้นๆ เซนหุบยิ้มลงทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจใบมีด ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับดึงตัวเรย์ให้ลุกขึ้นตามมาติดๆ "ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะค่ะ เรย์" เซนเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่เงาร่างสีดำมหึมานับร้อยเริ่มก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่ารอบตัวพวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องมาจากห้วงมิติที่ถูกฉีกกระชากออกอย่างไร้ความปรานี! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไปด้วยนะคะ!