อดีตของผู้เล่นระดับตำนาน

เสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินไม่ได้ดังขึ้นเพื่อขู่ขวัญ แต่มันกรีดแทงโสตประสาทจนเรย์ต้องหรี่ตาลงต่ำ สัญชาตญาณของอดีตนักวิเคราะห์โปรเพลเยอร์กรีดร้องเตือนภัย สีหน้าของเขาเรียบสนทนาแต่หยาดเหงื่อกาฬกลับซึมชื้นตามกรอบหน้า กลิ่นอายความกดดันระดับที่แทบจะทำให้ระบบฟิสิกส์ในเกมบิดเบี้ยวแผ่ซ่านมาจากความมืดเบื้องหน้า "กุญแจดอกที่ศูนย์..." เรย์ทวนคำในใจ ชั่วขณะนั้นฟันเฟืองในสมองหมุนวนด้วยความเร็วสูงสุด ในฐานะเกมเมอร์ที่ศึกษาข้อมูลเชิงลึกของ 'NewWorld Online' มาอย่างทะลุปรุโปร่ง เขารู้ดีว่าเซิร์ฟเวอร์นี้ไม่มีไอเทมระดับนั้นบันทึกไว้ในฐานข้อมูล ไอเทมสูงสุดที่มีการค้นพบคือระดับตำนานขั้นที่สาม แต่ 'กุญแจดอกที่ศูนย์' กลับเป็นชื่อที่ถูกลบเลือนหายไปจากประวัติศาสตร์ยุคเบต้าเทสต์ เป็นรหัสลับที่แม้แต่ผู้พัฒนาเกมยังไม่อาจเข้าถึงได้โดยง่าย เว้นแต่... มันจะเป็นโค้ดต้นกำเนิดที่ถูกสร้างขึ้นก่อนที่โลกใบนี้จะถือกำเนิดขึ้นเสียอีก "ระวังตัวด้วยค่ะ เรย์..." เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว เซย์ขยับกายเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบเชเชียบ ไออุ่นจากตัวของกิลด์มาสเตอร์หนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บที่เกิดจากแรงกดดันปริศนา ทว่าในยามนี้ เรย์กลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เขาไม่เคยเอะใจมาก่อน ปลายนิ้วมือข้างที่เซย์ใช้กุมดาบสลักลวดลายโบราณ ไม่ได้มีอัตราการขยับสั่นไหวตามความตื่นเต้นแบบมนุษย์ทั่วไป แต่มันนิ่งสนิท... นิ่งราวจับวางด้วยกลไกของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำถึงระดับมิลลิวินาที ดวงตาคมกริบของเรย์หรี่แคบลง ความสงสัยที่เคยถูกปัดตกไปเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง เขาจำได้ว่าในเหตุการณ์บุกรุกครั้งก่อนๆ เซย์มักจะล่วงรู้ตำแหน่งของศัตรูก่อนที่ระบบเรดาร์จะตรวจจับได้เสียอีก แถมวิถีการโจมตีของชายหนุ่มยังไร้ซึ่งรอยต่อทางอารมณ์ ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังอ่านโค้ดของโลกใบนี้ ไม่ใช่การเล่นเกมด้วยความรู้สึกนึกคิด "เซน..." เรย์เอ่ยเรียกเสียงเบา โดยไม่ละสายตาจากเงาร่างปริศนาที่ค่อยๆ ก้าวพ้นหมอกควันสีนิลออกมา "นาย... รู้จักเจ้าของ 'กุญแจดอกที่ศูนย์' คนนั้นใช่ไหมคะ" เงาร่างนั้นหยุดฝีเท้าลง ห่างออกไปเพียงสิบเมตร แสงจันทร์สีเลือดสาดส่องลงมากระทบเรือนร่างของแขกผู้มาเยือน เป็นชายหนุ่มในชุดคลุมนักบวชสีขาวสะอาดตาที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศอันดาร์กเบื้องหลัง ทว่าใบหน้าของเขากลับถูกปกกปิดไว้ด้วยหน้ากากเหล็กกล้าไร้รอยต่อ ที่สลักสัญลักษณ์นาฬิกาทรายไร้เม็ดทราย "ไม่เจอตัวกันนานเลยนะ... 'ต้นแบบ' หมายเลขศูนย์" น้ำเสียงของผู้มาเยือนราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่กลับก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปในจิตวิญญาณ เรย์สะดุดกึกกับคำเรียกขานนั้น 'ต้นแบบหมายเลขศูนย์'? เขาหันขวับไปมองเซนที่ยืนอยู่เคียงข้าง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ คือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเซน—รอยยิ้มที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความลับดำมืด "ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นโปรแกรมตรวจสอบขยะที่ถูกถอดถอนสิทธิ์ไปแล้วนี่เอง" เซนเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีโทนเสียงอบอุ่นอ่อนโยนแบบที่ใช้พูดกับเรย์เมื่อครู่ เหลือเพียงความเยียบเย็น ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยรังสีสังหารระดับที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามพื้นหญ้า "นาย... พูดถึงอะไรกันคะ เซน" เรย์ก้าวถอยหลังครึ่งก้าว ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าให้อยู่บนพื้นฐานของเหตุผล แต่ภาพตรงหน้าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางความลับระดับโคตรบอสที่ใหญ่เกินกว่าผู้เล่นธรรมดาจะรับไหว เซนไม่ได้หันมามองเรย์ ดวงตาคมคายคู่นั้นยังคงจ้องเขม็งไปยังผู้เล่นนิรนามเบื้องหน้า มือข้างที่ถือดาบกระชับแน่นขึ้นจนเกิดเสียงโลหิตสะท้อน "เด็กน้อยของฉัน... ยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องรู้เรื่องนี้ค่ะ ถอยไปข้างหลังก่อนเถอะนะ" "เด็กน้อย... งั้นเหรอ?" ชายสวมหน้ากากเหล็กหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูคล้ายเสียงเฟืองขัดกัน "นายหลงรักข้อมูลจำลองก้อนนี้เข้าจริงๆ สินะ เซน ถึงกับยอมทิ้งสิทธิ์ในการรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ เพื่อมาเล่นเป็นเด็กเสิร์ฟน้ำชาในกิลด์เล็กๆ นี่นะหรือ? นายกำลังทำให้ระบบหลักต้องแปดเปื้อนความผิดพลาดนะ!" เรย์นิ่งอึ้ง สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ระบบหลัก? รีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์? ข้อมูลจำลอง? ทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้นในเวลาเพียงเสี้ยววินาที เซนไม่ได้เป็นแค่ผู้เล่นระดับตำนาน... แต่เซนคือ AI ควบคุมระบบระดับสูง หรืออาจจะเป็นแกนกลางของโลก VRMMO ใบนี้ที่หลบหนีออกมาใช้ชีวิตในคราบของผู้เล่น! และเหตุผลที่เซนคอยปกป้อง คอยดูแล และเข้าใกล้เขาตั้งแต่ล็อกอินวันแรก ก็ไม่ใช่เพราะความบังเอิญ แต่เพราะตัวตนของเรย์ในโลกแห่งความเป็นจริง... อาจมีความเกี่ยวข้องกับโค้ดกำเนิดของเกมนี้เช่นกัน "ฉันเลือกทางเดินของฉันแล้ว" เซนเอ่ยขึ้น ตัดบทสนทนาก่อนที่เรย์จะได้ซักถามอะไรมากกว่านั้น ไอสีฟ้าครามระเบิดออกจากร่างของกิลด์มาสเตอร์หนุ่ม ปีกดิจิทัลนับร้อยคู่กางออกแผ่ขยายเต็มท้องฟ้า กลายสภาพเป็นภูผาดิจิทัลที่ปกป้องเรย์ไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด "ถ้าแกกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ... ต่อให้ต้องลบฐานข้อมูลทั้งหมดทิ้ง ฉันก็จะฆ่าแกซ้ำเป็นรอบที่ล้านให้ดู!" เรย์เบิกตากว้าง ยามที่ได้เห็นแผ่นหลังของคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง 'เพื่อนร่วมทีม' แผ่รังสีปกป้องเขาด้วยชีวิต ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากท้วง ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่เย็นเยียบจนน่ากลัว [คำเตือนขั้นวิกฤต: ตรวจพบความพยายามในการฟอร์แมตตัวละคร 'เรย์' จากผู้ดูแลระบบสูงสุดลำดับที่ 1] [เงื่อนไขการลบตัวตนเสร็จสิ้นไปแล้ว 87%] [คำถามสุดท้ายจากระบบ: คุณ... ต้องการจะ 'ลบความทรงจำ' ของเซน เพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดต่อไป หรือจะยอมรับความจริง... ว่าตัวตนของคุณเอง ก็ไม่ใช่ 'มนุษย์' ตั้งแต่แรกกันแน่?] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าตอนนี้นจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกและอินไปกับเรื่องราวค่ะ!