เมื่อรุ่นพี่สุดโหดปรากฏตัว

เสียงระเบิดกัมปนาทสะท้อนก้องไปทั่วผนังหินบะซอลต์สีดำสนิทของดันเจี้ยนเริ่มต้น แรงสั่นสะเทือนระดับที่ทำให้เศษฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ ไม่ได้มาจากเวทมนตร์โจมตีหมู่ทั่วไป แต่เกิดจากการบีบอัดอนุมานมานาในอัตราส่วนที่แม่นยำจนน่ากลัว—อัตราส่วนที่ผู้เล่นเลเวลสิบต้นๆ ไม่มีทางทำได้ด้วยซ้ำ เรย์ยืนนิ่งอยู่หลังแนวหินงอกอันมืดทึบ ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองแผ่นหลังของร่างโปร่งที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างพริ้วไหว "ถ้ามันเป็นลิขิตที่ระบบเขียนขึ้นมา..." น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานลอดผ่านความเงียบของโถงถ้ำ เรย์กระซิบเบาๆ ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพแสงสีแดงฉานจากเบื้องบน "...ฉันนี่แหละค่ะ จะเป็นคนฉีกมันทิ้งแล้วเขียนขึ้นใหม่เอง" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็สะบัดมือขวาเบาๆ ดาบสั้นขึ้นสนิมในมือที่ดูเหมือนเศษเหล็กไร้ค่าพลացแปรเปลี่ยนสภาพ ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากคมดาบราวกับกลุ่มควันจากขุมนรก มันไม่ใช่สกิลสายนักรบฝึกหัด และไม่ใช่ทักษะที่ถูกบันทึกไว้ในสารานุกรมอาชีพเริ่มต้นของเกม *Aethelgard Online* แต่อย่างใด *เป็นประกายแสงสีเงินยวดยวงที่ถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด... ทักษะขั้นสูงที่แม้แต่คลาสลับระดับ SSR ก็ยังต้องใช้มานาพื้นฐานไม่ต่ำกว่าแปดร้อยหน่วย* เซนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมอับสายตาห่างออกไปสามสิบเมตร หรี่ตามองภาพนั้นด้วยความสนใจ ความนิ่งสงบที่เป็นเอกลักษณ์ของกิลด์มาสเตอร์ระดับตำนานไหววูบไปเล็กน้อย AI ระดับสูงที่ควบคุมระบบประมวลผลเบื้องหลังกำลังคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว—*มนุษย์ผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่อดีตโปรเพลเยอร์ธรรมดา แต่เธอกำลังใช้โค้ดคำสั่งที่ถูกซ่อนไว้ในระบบรากเหง้าของเกม* เปรี๊ยะ! เสียงกิ่งไม้แห้งหักใต้รองเท้าบูทของเซนดังขึ้นเพียงนิดเดียวท่ามกลางความเงียบงัน แต่สำหรับประสาทสัมผัสที่ถูกยกระดับด้วยสกิลสายวิเคราะห์ของเรย์ มันดังราวกับเสียงฟ้าผ่า ร่างของเรย์หมุนขวับกลับมาในเสี้ยววินาที พร้อมๆ กับคมดาบสีดำสนิมที่พุ่งตรงมาจ่อที่ลำคอของเซนอย่างแม่นยำอย่างไร้ที่ติ ปลายดาบเย็นเฉียบแนบชิดกับผิวเนื้อจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก แต่นั่นเทียบไม่ได้กับสายตาสีเทาเข้มที่จ้องมองมา—คมกริบ เย็นชา และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอดที่ถูกขัดเกลามาจากการต่อสู้นับพันครั้ง "ใครคะ?" เรย์เอ่ยถาม เสียงของเธอราบเรียบแต่กดดันจนแทบจะสูบเอาออกซิเจนในปอดให้หมดไป ความระแวดระวังฉายชัดผ่านกล้ามเนื้อทุกมัดที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ เซนไม่ได้ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่ง สงบ และสบตากับปลายดาบเล่มนั้นโดยไม่กะพริบตา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย ราวกับกำลังสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้าเสียยิ่งกว่าหวาดกลัว "บังเอิญเดินหลงทางมาน่ะครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันหมายถึง ฉันบังเอิญเดินผ่านมาทางนี้นะคะ" เซนจงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเลียนแบบท่าทางเกรงใจแบบผิดเวลา รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เรย์ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงพินิจพิเคราะห์ชายหนุ่มตรงหน้า ชุดผู้เล่นฝึกหัดเลเวลหนึ่งที่สะอาดไร้รอยขีดข่วน ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสงบนิ่งเกินกว่าจะเป็นผู้เล่นใหม่ทั่วไป และที่สำคัญที่สุด... *อัตราการเต้นของหัวใจและจังหวะการหายใจของเขาไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย* "ผู้เล่นใหม่เลเวลหนึ่ง... กล้าเดินเข้ามาในดันเจี้ยนระดับย่างก้าวแห่งความตายเนี่ยนะคะ?" เรย์ถามเสียงต่ำ ปลายดาบยังคงจ่อค้างไว้ไม่ขยับเขยื้อน "นายเป็นใครกันแน่... หรือว่าเป็นหน่วยสอดแนมของกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' ส่งมา?" "ถ้าบอกว่าเป็นแค่คนหลงทางที่บังเอิญสนใจทักษะดาบเมื่อครู่... จะเชื่อไหมล่ะครับ?" เซนเว้นจังหวะไปนิดหนึ่งก่อนจะรีบแก้คำพูดด้วยรอยยิ้ม "เอ่อ หมายถึง จะเชื่อไหมคะ... คุณรุ่นพี่?" คำว่า 'รุ่นพี่' ที่ถูกเน้นเสียงทำให้เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับคำสั่งระบบที่แจ้งเตือนเมื่อตอนล็อกอินวันแรกผุดขึ้นมาในหัว *[ระบบทำการผูกพันธะสัญญาระหว่างผู้เล่น 'เรย์' และกิลด์มาสเตอร์ 'เซน' สำเร็จ]* "นาย..." เรย์หรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "นายรู้ว่าฉันเป็นใคร?" "ไม่เพียงแต่รู้ว่าคุณคือใครหรอกนะครับ..." เซนก้าวเท้าเข้าไปใกล้คมดาบอีกนิดอย่างไม่เกรงกลัว จนปลายดาบเกือบจะแตะโดนผิวเนื้อ แต่เขากลับหยุดยืนในระยะที่ใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของสนิมดาบและกลิ่นอายมานาเฉพาะตัวจากร่างบาง "แต่ฉันยังรู้อีกด้วยว่า... สกิลที่คุณเพิ่งใช้ไปเมื่อกี้ ไม่ใช่ระบบที่ผู้เล่นทั่วไปจะปลดล็อกได้ในช่วงเวลานี้" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิในถ้ำเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง เรย์มองลึกลงไปในดวงตาสีนิลของชายหนุ่ม พยายามค้นหาพิรุธหรือความหวาดกลัว แต่สิ่งที่เธอพบมีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกราวกับห้วงจักรวาล และประกายบางอย่างที่ดูเหมือนความสนใจใคร่รู้... หรืออาจจะมากกว่านั้น มือที่ถือดาบของเรย์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นปฏิกิริยาของสมองที่กำลังประเมินภัยคุกคามระดับสูงสุด ชายคนนี้อันตราย—อันตรายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ระดับบอสที่เธอเพิ่งกำจัดไปเสียอีก "นายต้องการอะไร?" เรย์เค้นเสียงถาม ความเย็นชาในน้ำเสียงเริ่มเจือความระแวง เซนไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วใช้นิ้วชี้ดันคมดาบที่จ่อคอตัวเองให้ออกห่างอย่างนุ่มนวล เป็นการกระทำที่อุกอาจและท้าทายในเวลาเดียวกัน แต่ทว่าแรงกดดันที่เขาส่งออกมากลับทำให้เรย์เผลอยอมปล่อยให้เขาขยับตามสัญชาตญาณ "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรที่เป็นปฏิปักษ์หรอกครับ... เอ๊ย ค่ะ" เซนแสร้งทำเป็นถอนหายใจเบาๆ กับความเผลอตัวของตัวเอง "อันที่จริง ฉันแค่รู้สึกว่า... โลกเกมนี้มันน่าเบื่อเกินไป จนกระทั่งได้มาเห็นคุณพยายามจะฉีกกฎเกณฑ์ของมันทิ้งนี่แหละ" เรย์ชะงัก ดวงตาสีเทาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คำพูดนั้น... มันตรงกับความคิดในใจของเธอเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน "นายเป็นใครกันแน่...?" เรย์ถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น ผนังหินแกรนิตเบื้องหลังของพวกเขาก็เกิดรอยร้าวสีม่วงเข้มขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงคำรามต่ำทุบทะลักผ่านรอยแยกออกมา พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม พื้นดินใต้เท้าเริ่มปริแตก เศษหินร่วงกราวลงมากลบทางหนีทีไล่ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคนอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับในพื้นที่ ดันเจี้ยนเริ่มต้น 'โถงพิพากษา' กำลังถูกยกระดับสู่ความยากระดับ SSS]* *[บอสลับ: 'ผู้กล้าแห่งพันธะสัญญาที่ถูกลืม' (Forgotten Covenant Hero) ตื่นจากการหลับใหล]* *[เงื่อนไขพิเศษ: ผู้เล่น 'เรย์' และ 'เซน' ถูกล็อกพื้นที่ ห้ามใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายจนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจ]* เรย์กวาดสายตามองหน้าต่างระบบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันกลับไปมองชายหนุ่มข้างกายที่ยังคงมีรอยยิ้มบางเบประดับอยู่บนใบหน้า ราวกับว่าวิกฤตตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องสนุกยามบ่าย ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเซนก็ทรุดฮวบลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร่างโปร่งของกิลด์มาสเตอร์หนุ่มร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างโดยไม่ทันตั้งตัว "เซน!" เรย์อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวพุ่งคว้าชายเสื้อของเขาไว้ได้ทันอย่างฉิวเฉียด แต่แรงดึงมหาศาลจากหลุมดำเบื้องล่างกลับดึงรั้งร่างของเธอให้ไถลตามลงไปเช่นกัน ก่อนที่ร่างทั้งสองจะจมหายไปในความมืดมิดของหุบเหวไร้ก้นบึง เซนที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาคมกริบนั้นสะท้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เขาจะกระซิบเบาๆ ลอดเสียงลมกรรโชก "ดูเหมือนว่า... เราคงต้องร่วมมือกันเขียนกฎบทใหม่ด้วยกันแล้วล่ะครับ... รุ่นพี่" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านความระทึกขวัญในบทนี้ไปพร้อมกันนะคะ!