กลิ่นเลือดที่คุ้นเคย

กลิ่นฟอร์มาลีนผสมกับคาวเลือดจางๆ ไม่เคยทำให้ศิรินทร์รู้สึกคลื่นไส้—อย่างน้อยก็ไม่เคย... จนกระทั่งวินาทีที่เธอใช้ปลายมีดผ่าตัดกรีดผ่านผิวหนังชั้นนอกของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสสตีลเย็นเฉียบ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานห้องชันสูตรสาดส่องลงมากระทบกับคราบเลือดสีคล้ำที่เกรอะกรังตามซอกเล็บของศพ ชวนให้นึกถึงภาพฝันร้ายที่เธอพยายามฝังกลบมันลงหลุมลึกมาตลอดสามปีเต็ม ศิรินทร์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ปลายผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้ใต้หมวกคลุมผมอย่างมิดชิด เหลือเพียงดวงตาคู่คมที่นิ่งสนิทภายใต้แว่นตานิหารและแววตาที่เยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง "หมอศิรินทร์คะ ผลตรวจพิสูจน์เนื้อเยื่อเบื้องต้นออกแล้วค่ะ" ผู้ช่วยสาวฝึกหัดส่งแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยมือสั่นเทา บ่งบอกถึงความหวาดกลัวต่อบรรยากาศกดดันในห้องนี้ ศิรินทร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแต่ใช้คีมเหล็กคีบชิ้นเนื้อบางส่วนลงในขวดแก้วบรรจุสารละลาย เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* ท่ามกลางความเงียบงันชวนอึดอัด ก่อนที่นิเรียวสวยจะรับแฟ้มนั้นมาพลิกเปิดอ่านผ่านๆ ชื่อของ ‘ผู้ตาย’ ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษ... ชื่อที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานการณ์แบบนี้ *ชน ภัทรพงศ์* ริมฝีปากบางเฉียบของศิรินทร์เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะดุดกึก ชน... มือขวาคนสนิทผู้กุมความลับทั้งหมดของธาวิน อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ชายผู้เคยส่งรอยยิ้มหยันและเอกสารหย่าร้างมาให้เธอในวันที่ตระกูลของเธอพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ถ้าชนตาย... แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังความตายนี้คือใคร? หรือว่านี่คือเกมการชิงอำนาจในอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มหาศาลของธาวินที่กำลังกัดกินกันเอง? "มีร่องรอยการต่อสู้ไหม" ศิรินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความแค้นที่ซัดกระหน่ำอยู่ภายในอก "ไม่มีค่ะหมอ สภาพศพบ่งบอกว่าถูกวางยาพิษชนิดออกฤทธิ์เร็ว... และที่สำคัญที่สุด ตำรวจสน.ท้องที่เพิ่งโทรมาแจ้งว่า มีคนพบศพนี้ถูกทิ้งไว้ที่ลานจอดรถใต้ดินของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ในเครือบริษัทของ... คุณธาวินค่ะ" ชื่อนั้น... ชื่อที่เธอสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมเอ่ยถึงมันอีกตลอดชีวิต ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศเย็นเยียบของห้องชันสูตร ศิรินทร์หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึง ภาพวันเก่าๆ ที่เธอเคยเป็นภรรยาผู้โง่เขลา ยอมก้มหัวให้สามีผู้ไร้หัวใจ ยอมทนรับเศษเสี้ยวความรักที่เขาโยนให้ราวกับทานเม็ดข้าวจากขอทาน... ทุกอย่างมันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจที่ถูกเย็บปิดตายของเธออีกครั้ง *“เธอคิดจริงๆ เหรอศิรินทร์ ว่าผู้หญิงอย่างเธอจะมีค่าพอให้ฉันรัก? เลิกเพ้อฝันแล้วเซ็นใบหย่าซะ”* น้ำเสียงเย็นชาและสายตารังเกียจเดียดฉันท์ในวันนั้น ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "จัดเตรียมเอกสารส่งมอบผลชันสูตรให้ฉันโดยละเอียดภายในหนึ่งชั่วโมง" ศิรินทร์สั่งการเสียงเฉียบขาด ก่อนจะถอดถุงมือยางเปื้อนเลือดออกแล้วโยนลงถังขยะติดเชื้ออย่างไม่ไยดี ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ก้าวเท้าออกจากห้องชันสูตร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก เสียงฝีเท้าที่เธอจดจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับใหล แอด... ประตูห้องชันสูตรถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปรแกรมในชุดสูทสีดำสนิทราคาแพงระยับ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดันลอยปะทะจมูกทันที ใบหน้าคมคายที่กาลเวลาไม่อาจทำลายความหล่อเหลาลงได้เลย กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของแพทย์นิติเวชหญิงผู้ยืนตัวตรงเป็นสง่าอยู่หลังโต๊ะสเตนเลส ธาวินก้าวเข้ามาในพื้นที่หวงห้าม โดยไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของผู้ช่วยแพทย์รอบข้าง ร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยข้ามช่องว่างระหว่างเขากับเธอ "ไม่คิดเลยว่า หมอศิรินทร์คนเก่ง จะต้องมาผ่าศพคนคุ้นเคยด้วยตัวเองแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยอันน่ากลัว ศิรินทร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองอดีตสามีกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ความอ่อนแอในอดีตถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กกล้าที่ไม่มีวันยอมให้ใครเจาะทะลุเข้ามาได้อีก "ถ้าคุณมาเพื่อดูศพลูกน้องของคุณล่ะก็ เชิญมองให้เต็มตาค่ะ คุณธาวิน..." ศิรินทร์ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงด้วยระยะห่างที่อันตราย ริมฝีปากเคลือบด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นไม่แพ้กัน "เพราะไม่แน่ว่า... ศพต่อไป อาจจะเป็นคนที่คุณคาดไม่ถึงก็ได้" ธาวินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบวับไหวด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา เขายื่นมือหนาออกมาหมายจะแตะปลายแขนเสื้อกาวน์ของเธอ แต่ศิรินทร์กลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสของเขาแปดเปื้อนร่างกาย "อย่ามาแตะต้องฉัน" เธอเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเล็กน้อยด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่าน "เราขาดกันแล้ว ธาวิน... จำใส่สมองของคุณไว้ด้วย" ธาวินไม่ยอมถอย เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกับขอบโต๊ะชันสูตร กลิ่นกายคุ้นเคยโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดสามปี "แต่ฉันยังไม่เคยขาดเธอเลย... ศิรินทร์" ธาวินกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนที่น่าสมเพชในสายตาเธอ "และเอกสารชันสูตรในมือเธอนั่น... กำลังจะลากเราสองคนกลับมาสู่ขุมนรกเดิมด้วยกันอีกครั้ง" ศิรินทร์ชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาฉวยฉวยแฟ้มเอกสารลับในมือเธอไปได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่ดวงตาสีเข้มของธาวินจะก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น และพบความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้บรรทัดสุดท้าย—ความจริงที่ทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับสะดุดกึก และทำให้รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขาแข็งค้างจนกลายเป็นความหวาดผวาอย่างแท้จริง! ขอฝากติดตามบททดสอบหัวใจและการแก้แค้นอันเผ็ดร้อนในตอนต่อไปด้วยนะคะ เข็มฉายานิศสัญญาว่าจะไม่ทำให้รี้ดเดอร์ผิดหวังค่ะ