การปรากฏตัวของคนตาย

ความจริงที่ถูกตีแผ่อยู่บนแผ่นกระดาษในมือของธาวินไม่ได้ทำให้เขาเพียงแค่นิ่งอึงไปชั่วขณะ หากแต่มันคือการกระชากวิญญาณของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลให้ร่วงหล่นลงสู่เหวลึกแห่งความมืดมิดที่เขาเป็นผู้ขุดCขึ้นมาเองด้วยมือของเขาในอดีต ดวงตาสีเข้มที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเด็ดขาด บัดนี้กลับเบิกกว้างสั่นระริก ปลายนิ้วที่เคยถือครองอาณาจักรธุรกิจมูลค่ามหาศาลกลับเย็นเฉียบและไร้เรี่ยวแรงจนเกือบจะกำกระดาษแผ่นนั้นยับยู่ยี่ ศิรินทร์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความเห็นใจ แต่มันคือความสะใจที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ใบหน้านิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "คุณ... รู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว ศิรินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ธาวินเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างน่าสมเพช ศิรินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย็นชาบาดลึกที่กรีดแทงลงกลางใจคนฟัง เธอเอื้อมมือไปดึงแฟ้มเอกสารกลับคืนมาด้วยท่าทีนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เก็บมันเข้าแฟ้มอย่างเป็นระเบียบราวกับสิ่งที่เขาเพิ่งเห็นเป็นเพียงแค่เศษกระดาษไร้ค่า ไม่ใช่ความลับที่อาจพลิกแผ่นดินได้ "มันสำคัญด้วยหรือคะคุณธาวิน ในเมื่อสำหรับคุณแล้ว เด็กคนนั้น... และตัวฉัน เป็นแค่ส่วนเกินที่คุณเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดีไม่ใช่หรือคะ" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ธาวินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันมหาศาลจากตัวตนของเขาแผ่ซ่านออกมารอบด้าน แต่ศิรินทร์ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยืนหยัดเผชิญหน้า เชิดปลายคางขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย กลิ่นกายหอมเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอผสมผสานกับกลิ่นอายความเครียดในห้องตรวจนิติเวช ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวระอุร้อนขึ้นอย่างประหลาด "ผมขอโทษ..." ธาวินกระซิบ เสียงของเขาแหบแห้ง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "ผมไม่เคยรู้... ศิรินทร์ ถ้าผมรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในตัวคุณวันนั้น ผมไม่มีทาง..." "ไม่มีทางไล่ฉันออกจากบ้าน? ไม่มีทางเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย? หรือไม่มีทางพูดจาดูถูกเหยียดหยามฉันกับครอบครัว?" ศิรินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววกร้าวร้าวและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน "สายเกินไปค่ะคุณธาวิน ทุกอย่างมันสายเกินไปตั้งแต่ที่คุณเลือกทำลายทุกอย่างด้วยมือของคุณเองแล้ว" ธาวินสูดลมหายใจเข้าลึก เขารู้ดีว่าคำขอโทษนับล้านคำก็ไม่อาจลบล้างความผิดบาปที่เขาเคยกระทำลงไปได้ ความเย่อหยิ่งทระนงตนในอดีตทำให้เขาตาบอดและโง่เขลา จนกระทั่งวันที่สูญเสียเธอไป เขาถึงตระหนักได้ว่าหัวใจของเขานั้นตายด้านลงไปพร้อมกับวันที่รอยยิ้มของศิรินทร์เลือนหายไปจากบ้านหลังนั้น แต่ในเมื่อสวรรค์ยังเมตตาประทานโอกาสให้เขากลับมาแก้ไข แม้จะต้องก้มลงกราบแทบเท้า เธอก็จะไม่มีวันผลักไสเขาเด็ดขาด ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยร่างของเจ้าหน้าที่พยาบาลสาวที่เปิดประตูเข้ามาด้วยความเร่งรีบ "คุณหมอศิรินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางผู้อำนวยการสั่งให้ทุกท่านในแผนกนิติเวชไปรวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่ด่วนที่สุดค่ะ!" ศิรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วแผนกนิติเวชของเธอมักจะเป็นอิสระและไม่ค่อยถูกรบกวนจากผู้บริหารระดับสูง เว้นแต่จะมีเหตุการณ์สำคัญระดับประเทศ "เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมต้องเรียกประชุมด่วนขนาดนี้" "คือว่า..." พยาบาลสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหลือบมองชายหนุ่มร่างสูงผู้ยืนตระหง่านอยู่ข้างกายแพทย์หญิงด้วยความเกรงกลัว ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นๆ "ผู้บริจาครายใหม่ของสถาบันเรา... ผู้ชายที่เพิ่งเซ็นเช็คสนับสนุนงบประมาณห้าร้อยล้านบาทเพื่อสร้างห้องปฏิบัติการDNAใหม่... เขารอพวกเราอยู่ที่ห้องประชุมแล้วค่ะ และเขา... เขาขอพบคุณหมอศิรินทร์เป็นการส่วนตัวด้วยค่ะ!" คำว่า 'ผู้บริจาครายใหญ่' และตัวเลข 'ห้าร้อยล้าน' ทำให้ศิรินทร์ชะงักไปทันที เธอนึกสงสัยว่านักธุรกิจคนใดกันที่มีความใจปล้ำและมีจุดประสงค์แอบแฝงในการทุ่มเงินมหาศาลให้กับสถาบันนิติเวชแห่งนี้ แต่เมื่อเธหันกลับไปมองธาวิน—อดีตสามีผู้กุมอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ—เธอก็สังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เจือด้วยความระอาและรู้เท่าทันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้นทันที ไม่ใช่คนอื่นไกล... ศิรินทร์ก้าวเท้าเดินนำหน้าออกจากห้องตรวจ ตรงไปยังห้องประชุมใหญ่ด้วยฝีเท้ามั่นคง แม้ในใจจะเริ่มคาดเดาถึงสถานการณ์บ้าคลั่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้รางๆ ประตูห้องประชุมบานคู่ถูกผลักออกโดยเจ้าหน้าที่ ร่างเพรียวระหงก้าวเข้าไปท่ามกลางสายตานับสิบของคณะกรรมการบริหารสถาบันที่ยืนต้อนรับชายหนุ่มในชุดสูทสากลสั่งตัดพิเศษผู้ยืนหันหลังให้อยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ และเมื่อชายคนนั้นหมุนตัวกลับมาสบตากับเธอ รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยมก็ปรากฏขึ้น "ยินดีด้วยครับคุณหมอศิรินทร์..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นก้องห้องประชุม "ในฐานะประธานกรรมการมูลนิธิผู้สนับสนุนสถาบันนิติเวชคนใหม่... ผมขอฝากเนื้อฝากตัว และขอเริ่มต้น 'ทวงคืน' ทุกสิ่งที่เคยเป็นของผม... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" หัวใจของศิรินทร์กระตุกวูบอย่างแรง เมื่อตระหนักได้ว่าสงครามประสาทครั้งใหม่ที่ดุเดือดและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว—โดยมีเดิมพันเป็นทั้งเกียรติยศ หน้าที่การงาน และหัวใจดวงน้อยๆ ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความลับอันดำมืด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ