ศัตรูในคราบมิตร

"มิตรภาพสิบปีที่ร่วมเป็นร่วมตายบนเส้นทางเซียน... แท้จริงแล้วเป็นเพียงหมากตั๋วหนึ่งในกระดานของเจ้ากระนั้นหรือ 'ไป่ซือเทียน'?" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินไม่ได้สั่นเครือ แม้แต่ประกายตาก็ยังคงความเย่อหยิ่งดุจพญาอินทรีที่มองลงมาจากยอดผาสูงชัน หากแต่ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของเขากลับทำให้ละอองหิมะในลานสำนักเซียนหยุดนิ่งค้างกลางอากาศ เบื้องหน้าของเขาคือชายหนุ่มในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายเมฆาอัคคี ใบหน้าของไป่ซือเทียนยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นดุจพี่น้องร่วมสายเลือด ทว่าแววตาทั้งสองข้างกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับซากศพที่ถูกควบคุมด้วยเชิดหุ่นเชิด "มู่เฉิน เจ้าอย่าได้โทษข้าเลย" ไป่ซือเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่เริ่มแผ่ซ่าน "วิถีแห่งเซียนนั้นโหดร้าย ไร้ซึ่งความปรานี ผู้ใดแข็งแกร่งย่อมได้ครอบครองเคล็ดวิชากระบี่หิมะพิฆาตเซียน เม็ดโลหิตสวรรค์ในกายของเจ้า... เหมาะสมที่จะเป็นบันไดให้ข้าก้าวข้ามขอบเขตแดนสวรรค์ชั้นเก้ามากกว่าจะปล่อยให้มันสูญเปล่าไปกับจอมยุทธ์ผู้ดื้อรั้นเช่นเจ้า" สิ้นเสียง มือขวาของไป่ซือเทียนก็สะบัดออก ปราณอัคคีสีชาดพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือ หลอมละลายแผ่นน้ำแข็งใต้เท้าจนกลายเป็นไอร้อนพวยพุ่ง มันคือ "เพลิงผลาญโลหิตา" วิชาต้องห้ามที่สูญหายไปนับพันปี! หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ที่แท้เจ้าก็ยอมขายวิญญาณให้แก่สำนักมารโลหิตเพื่อแลกกับพลังนี้... น่าสมเพชยิ่งนัก" *ฉึบ!* กระบี่หิมะพิฆาตเซียนในฝักสั่นสะเทือน เสียงคำรามราวกับมังกรน้ำแข็งแผดเสียงก้องกังวานในห้วงจิตวิญญาณ ปราณกระบี่สีครามเข้มระเบิดออกมาจากร่างของหลี่มู่เฉินจนเสื้อผ้าปลิวสะบัด รัศมีดาบและกระบี่พุ่งเสียดฟ้าจนหมู่เมฆหนาทึบแตกกระจาย ความเย่อหยิ่งและทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขาแผ่ซ่านกดทับกดดันจนไป่ซือเทียนต้องถอยหลังไปสามก้าว ในวินาทีนั้นเอง อุณหภูมิรอบบริเวณก็ลดฮวบลงจนถึงขีดสุด เงาร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาน้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหลี่มู่เฉินอย่างไร้ซุ่มเสียง เซียนจื่อเหมย! นางก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่เขา ดวงตาดุจห้วงน้ำค้างแข็งพันปีจ้องมองไป่ซือเทียนราวกับมองมดปลวก "ผู้ใดรังกล้าแตะต้องคนของข้า... ผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยวิญญาณนิรันดร์" น้ำเสียงของเซียนจื่อเหมยเยือกเย็นและทรงอำนาจยิ่ง นางไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกจากร่างของนางได้แช่แข็งพื้นดินรัศมีร้อยลี้ให้กลายเป็นทุ่งน้ำแข็งสีครามในพริบตาเดียว ไป่ซือเทียนหน้าถอดสีทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับราชินีแห่งหุบเขาเยือกแข็งผู้เลื่องชื่อ "เซียนจื่อเหมย... เจ้าคิดจะขวางทางสวรรค์หรือ?" ไป่ซือเทียนกัดฟันกรวด ปราณอัคคีในร่างถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุดเพื่อต้านทานไอเย็นที่กัดกินกระดูก "สวรรค์หรือ?" เซียนจื่อเหมยยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่งดงามแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แม้แต่เงาของสวรรค์ หากบัง1อาจทำร้ายเขา... ข้าก็จะฟาดฟันมันให้พินาศสิ้น!" หลี่มู่เฉินเหลือบมองสตรีข้างกาย แววตาที่เคยเย่อหยิ่งไร้ผู้ต่อต้านกลับอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางไว้ แน่นอนว่าในยุทธภพนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูทั่วหล้าหรือทรยศต่อฟ้าดิน เขาก็ไม่เคยหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพราะข้างกายเขามีนาง... ผู้ยอมมอบทั้งดวงใจและวิถีกระบี่ให้เคียงคู่ "ซือเทียน เจ้าเตรียมตัวรับทัณฑ์กระบี่จากมิตรเก่าผู้นี้แล้วหรือยัง?" หลี่มู่เฉินกล่าวเสียงเรียบ พลางค่อยๆ เลื่อนมือซ้ายกุมด้ามกระบี่ช้าๆ ความกดดันมหาศาลระเบิดออกจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่า ในจังหวะที่คมกระบี่กำลังจะถูกชักออกจากฝักเพื่อสะบั้นศีรษะของผู้ทรยศนั้นเอง ท้องนภากลับคำรามสนั่นหวั่นไหวด้วยเสียงอสนีบาตสีดำสนิท เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลันราวกับมีผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง และแล้ว... เงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่ามก็ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกแห่งความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่ทำให้ลมปราณในร่างของหลี่มู่เฉินและเซียนจื่อเหมยปั่นป่วนในทันที! "ฮ่าๆๆๆ หลี่มู่เฉิน เซียนจื่อเหมย... พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่านี่คือการทรยศจากเพื่อนเก่า?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านห้วงกระบี่และโลหิตนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ