เงาปริศนาจากห้วงลึก

เสียงกחกดดันของคลื่นความถี่ควอนตัมระดับต่ำที่ดังระรัวอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดิน ทำให้เซรินแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอโฮโลแกรม เขารู้ดีว่าเวลาของลูปนี้เหลืออีกไม่ถึงสี่ร้อยวินาที และทุกการคำนวณที่ผิดพลาดเพียงเศษเสี้ยวทศนิยม อาจหมายถึงการถูกกวาดล้างความทรงจำทั้งหมดกลับไปจุดเริ่มต้นอีกครั้ง "อย่าเพิ่งวอกแวก เซริน" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของ ดร.ไอรีล ดังขึ้นท่ามกลางแสงสีฟ้าครามจากชุดอุปกรณ์วิเคราะห์มิติเวลา นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังกวาดผ่านแป้นพิมพ์แสงเพื่อตรึงเสถียรภาพของเกราะป้องกันไม่ให้ยุบตัวลง แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานคอนกรีตเสริมเหล็ก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ "รอยแยก" ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคน ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบมิติเวลาแบบที่เคยเจอมาตลอดสามสิบสองลูปที่ผ่านมา แต่เป็นหน้าจอแสดงผลสีแดงฉานขนาดมหึมาที่ดึงเอาข้อมูลดิบทั้งหมดจากศูนย์กลางจักรวาลมารวมกัน ข้อความที่ปรากฏอยู่บนนั้นสั่นไหวราวกับมีชีวิต และมันกำลังบอกความจริงที่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะจินตนาการได้ [ ตรวจพบคำสั่งภายนอก: โปรโตคอลล้างบางจักรวาล (Universal Nullification Protocol) ] [ สถานะปัจจุบัน: กำลังดำเนินการโดย 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' (The Prime Overseer) ] [ เป้าหมาย: รีเซ็ตทุกไทม์ไลน์ ลบข้อมูลตัวตนของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเพื่อเริ่มต้นวิวัฒนาการใหม่ ] เซรินสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของโอโซนและเหล็กไหม้คละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เขากวาดสายตาอ่านโค้ดคำสั่งนับล้านบรรทัดที่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะของเขาประมวลผลความน่าจะเป็นอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบเรา... และไม่ใช่การแทรกแซงจากกลุ่มกบฏมิติเวลาที่ไหนทั้งสิ้นครับอาจารย์" เซรินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแม้จะยังคงความนิ่งสงบตามวิสัยของนักคำนวณ แต่ปลายนิ้วที่กำขอบโต๊ะจนข้อต่อขึ้นสีขาวกลับสั่นเทาเล็กน้อย "ไอ้เจ้า 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' ที่พวกเราตามหากันมาตลอด มันไม่ได้อยู่ในมิติอื่น แต่มันฝังตัวอยู่ในแกนกลางของลูปเวลาที่เราใช้งานอยู่ทุกวันต่างหาก" ดร.ไอรีลหยุดมือจากการพิมพ์ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนแสงสีแดงฉานจากหน้าจอ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยจาง ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าชายหนุ่ม "นายแน่ใจแค่ไหน เซริน? การรีเซ็ตจักรวาลไม่ใช่แค่การย้อนเวลากลับไปเริ่มเล่นเกมใหม่ แต่มมันหมายถึงการลบ 'ตัวตน' ทุกมิติ ทุกความทรงจำ และทุกความผูกพันที่เราสร้างขึ้นมา... รวมถึงตัวนายกับฉันด้วย" "ความน่าจะเป็นอยู่ที่ 99.84 เปอร์เซ็นต์ครับ" เซรินหันมาสบตากับเธอ แววตาของนักคำนวณหนุ่มไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มมุมปากจางๆ "แต่ลืมไปแล้วเหรอครับว่า ผมยังมีสิทธิ์พิเศษจากระบบลูปเวลาที่บอกว่า... ผมต้องรอด และผมต้องทำให้คุณรอดไปพร้อมกับผมด้วย" "นายยังจะมีอารมณ์มาเล่นมุกบ้าๆ ในสถานการณ์แบบนี้อีกเหรอ" ดร.ไอรีลถอนหายใจยาวออกมาด้วยความระaอา แม้ในยามวิกฤตที่โลกกำลังจะแตกสลาย ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงรักษาความหน้ามึนเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ช่างเป็นความกวนประสาทที่เธอทั้งเกลียดและ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทำให้หัวใจที่เย็นชาของเธออุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด แต่บรรยากาศรอบตัวก็ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ซาบซึ้งกันนานนัก เสียงคำรามต่ำดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากเบื้องลึกของห้วงมิติ รอยแยกสีแดงฉานขยายตัวกว้างขึ้นจนฉีกกระชากอากาศออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างมหึมาที่ไม่มีรูปร่างแน่นอน คล้ายกับกลุ่มก้อนพลังงานควอนตัมสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวทะลักออกมาจากความว่างเปล่า แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนเซรินและไอรีลแทบจะทรงตัวยืนไม่อยู่ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือ "กฎเกณฑ์" ของจักรวาลที่ถูกบิดเบือนและตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของมัน [ คำเตือน: ตรวจพบการเข้าใกล้ของ 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' ] [ ระยะเวลาเหลือก่อนการรีเซ็ตสมบูรณ์: 180 วินาที ] [ ข้อเสนอจากระบบ: ยอมจำนนและรับการรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมด หรือ... ทำลายแกนกลางด้วยความเสี่ยง 100% ] เซรินมองหน้าจอสีแดงที่กระพริบถี่รัว เขากดเปิดใช้งานแผงควบคุมส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับสมองโดยตรง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใสสะท้อนสูตรคณิตศาสตร์นับไม่ถ้วนที่ไหลวนอย่างบ้าคลั่ง เขาหันไปมองอาจารย์สาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง ชูมือขวาขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจแบบที่เธอมักจะหมั่นไส้ "อาจารย์ครับ เชื่อใจนักคำนวณคนนี้สักครั้งไหมครับ?" ดร.ไอรีลมองรอยยิ้มนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบปืนพกพลังงานควอนตัมขึ้นมาปลดสลักความปลอดภัย เสียงกลไกโลหะดังคลิกท่ามกลางความเงียบงันของห้องที่กำลังจะล่มสลาย เธอยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่งดงามที่สุดเท่าที่เซรินเคยเห็นมาในทุกๆ ลูป "ถ้าการคำนวณของนายพลาดแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว... ฉันจะตามไปคิดบัญชีกับนายในลูปหน้าให้เข็ดเลย เซริน" ทันทีที่สิ้นคำพูดของเธอ เงาร่างมหึมาของผู้ดูแลระบบสูงสุดก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งสองคนพร้อมกับแสงสว่างจ้าที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องทดลองจนขาวโพลน— [ ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดปริศนาจากบุคคลที่สาม ] [ คำเตือน: มีสัญญาณชีวะที่ไม่รู้จัก กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบลูปเวลาจาก "จุดอับมิติ" ที่ไม่เคยถูกบันทึก ] [ เสียงกระซิบจากความมืด: *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เซริน... ลูกชายของฉัน"* ] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สนับสนุน และส่งกำลังใจให้เซรินกับอาจารย์ไอรีลมาจนถึงบทนี้นะครับ