ตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเตือนที่ไม่อยากได้ยิน

กลิ่นฉุนเฉียวของสารเคมีตระกูลไฮโดรคาร์บอนผสมผสานกับควันสีดำสนิทที่กำลังพวยพุ่งขึ้นจากคอนโซลควบคุมหลัก คือภาพสุดท้ายที่ประสาทสัมผัสของผมบันทึกไว้ก่อนที่แรงอัดมหาศาลจากการระเบิดระดับโมเลกุลจะฉีกกระชากร่างของผมออกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกเส้นประสาทราวกับถูกไฟแผดเผา แต่ทว่า... มันกลับกินเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่สูงกระชากสติของผมให้กลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง ดวงตาของผมเบิกโพลงขึ้นอัตโนมัติ ร่างกายดีดตัวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทำงานเบาะหนังเทียมในห้องวิจัยส่วนตัวอย่างไม่รู้ตัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลังและขมับ ลมหายใจหอบถี่กระชั้นราวกับคนเพิ่งวิ่งมาราธอน ผมกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสหลายร้อยจอโปรเจกต์ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ข้อมูลการคำนวณสมการควอนตัมกำลังวิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องซูเปอร์คอมพิวเตอร์ส่งเสียงฮัมเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันครับ? ผมยกมือขึ้นลูบใบหน้าและลำตัวของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ไม่มีรอยแผลไหม้ ไม่มีเศษกระจกฝังตามผิวหนัง และที่สำคัญที่สุด... ผมยังไม่ตาย "คำนวณจากอัตราการสลายตัวของอนุภาคสตรอนเชียมในห้องปฏิบัติการเมื่อครู่ แรงระเบิดระดับนั้นควรจะทำให้ผมกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้วนี่นา..." ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความฉงน สมองอันปราดเปรื่องของนักคำนวณควอนตัมเริ่มประมวลผลสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของบรรยากาศตรงหน้าคุ้นเคยเสียจนน่าขนลุก มันคือบรรยากาศเดียวกับก่อนที่ห้องทดลองจะระเบิดขึ้นในอีก... *ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากะพริบถี่ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นทุกสายตา ระบบส่วนตัวที่ผมเป็นคนเขียนโค้ดขึ้นมาเองกับมือ แต่กลับไม่เคยมีฟังก์ชันบ้าบอแบบนี้ใส่ไว้แม้แต่บรรทัดเดียว! [ ตรวจพบสภาวะการวนซ้ำของกาลเวลา: ลูปที่ 1 ] [ เป้าหมาย: แก้ไขความตายของโฮสต์ผ่านตัวแปรที่ไม่คาดคิด ] [ เวลาที่เหลือทศนิยมก่อนเกิดหายนะ: 59 นาที 48 วินาที ] ผมหรี่ตาลงจ้องมองหน้าจอนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ สมองส่วนหน้ากำลังคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที ระบบลูปเวลาที่มีเงื่อนไขซับซ้อนเช่นนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เองตามธรรมชาติ หรือว่าเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมที่ผมทดลองเมื่อวานจะสร้างความผิดเพี้ยนของมิติเวลาขึ้นมาจริงๆ? แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้วิเคราะห์โครงสร้างโค้ดของระบบ เสียงแจ้งเตือนเดاتแอดมินก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภารกิจบังคับที่ทำเอาผมเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง [ ⚠️ ภารกิจเร่งด่วนระดับ S: เงื่อนไขบังคับเพื่อความอยู่รอดของลูป ] [ รายละเอียด: เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเหตุการณ์ความผันผวนทางควอนตัม โฮสต์จะต้องหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา และส่งข้อความสารภาพรักความในใจไปยัง "ดร.ไอรีล" อาจารย์สาวผู้ควบคุมสถาบัน ภายใน 3 นาที ] [ บทลงโทษหากฝ่าฝืน: รีเซ็ตเวลาและย้อนกลับสู่จุดเริ่มต้นทันที พร้อมเพิ่มความรุนแรงของแรงระเบิดอีก 200% ] "ว่ายังไงนะ...!" ผมเผลอุทานออกมาเสียงดังลั่นห้องวิจัย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ ให้ผมไปสารภาพรักกับผู้หญิงคนนั้นเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว! ดร.ไอรีล หรือที่เหล่านักวิจัยในสถาบันต่างขนานนามให้ลับๆ ว่า "ราชินีน้ำแข็งแห่งควอนตัม" เธอคืออัจฉริยะสาวผู้เย็นชา ดุเดือด และยึดมั่นในระเบียบวินัยระดับสูงสุด ทุกครั้งที่ผมต้องเข้าประชุมรายงานความคืบหน้าโครงการวิจัย สายตาคู่คมกริบของเธอที่มองมาแทบจะแช่แข็งวิญญาณของผมให้กลายเป็นจุล การจะให้ผมเดินไปบอกรักผู้หญิงที่น่ากลัวคนนั้น มันไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้ากรงมังกรไฟโดยไม่มีเกราะป้องกันเลยสักนิด *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงนับถอยหลังของระบบยังคงดำเนินต่อไปอย่างไร้ความปรานี ทุกๆ วินาทีที่ผ่านไปคือเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความกระวนกระวาย ผมกัดฟันกรวดด้วยความคับแค้นใจ ต่อให้ผมเป็นนักคำนวณที่เก่งกาจแค่ไหน แต่ถ้าเจอระบบเผด็จการแบบนี้บังคับ ทางเลือกของผมก็มีอยู่ไม่มากนัก ระหว่างตายด้วยแรงระเบิด 300% กับการเอาหน้าไปให้ดร.ไอรีลเฉ่งจนพรุน... ไม่ว่าจะทางไหนก็ดูจะเป็นทางเลือกที่แย่พอกันทั้งสิ้น ผมสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทตามวิสัยของนักวิทยาศาสตร์ผู้รอบคอบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อหยิบสมาร์ทโฟนส่วนตัวขึ้นมา ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยยามที่กดเปิดแอปพลิเคชันส่งข้อความเข้ารหัส รายชื่อแรกที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือชื่อของเธอ... *Dr. Ireel Vance* ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองพยายามคำนวณรูปแบบประโยคที่จะทำให้เธอบล็อกเบอร์ผมน้อยที่สุด แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร โค้ดคำสั่งของระบบก็ยังคงจี้บังคับด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนอยู่มุมจอ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วสินะครับ ผมสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ นิ้วโป้งกดลงบนแป้นพิมพ์สัมผัส รัวข้อความสั้นๆ ที่อาจจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของผมไปตลอดกาลลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดปุ่มส่งออกไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำเพียงเสี้ยววินาทีนี้กำลังจะดึงผมเข้าสู่พายุหมุนแห่งความลับและอันตรายที่ลึกล้ำยิ่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้... หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบขึ้นพร้อมข้อความตอบกลับจากปลายทางทันทีที่ส่งข้อความไป... และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ กลับไม่ใช่คำด่าทออย่างที่คาดคิด [ ดร.ไอรีล: นายเพิ่งส่งบ้าอะไรมา เซริน? แต่อย่าเพิ่งขยับไปไหน... อยู่ที่เดิมจนกว่าฉันจะไปถึงห้องนาย ] -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติเวลาไปกับผมนะครับ