จุดตกต่ำของแรงก์ F

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งอวลอยู่ในโพรงจมูกจนน่าคลื่นไส้ เสียงคำรามต่ำทุ้มของอสูรกายระดับสูงสะท้อนก้องผ่านผนังหินแกรนิตสีดำสนิทของดันเจี้ยนระดับ A "ซากปรักหักพังแห่งเวลลูส" แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าของมันทำให้เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย "เซน... แกยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นวะ! อยากตายหรือไง!" เสียงตะคอกแหบพร่าด้วยความหงุดหงิดดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่จนร่างของผมเซถลาไปกระแทกกับผนังถ้ำเย็นเฉียบ ลุค ฮันเตอร์แรงก์ S แถวหน้าของกิลด์ 'ดรากอนฟาง' ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายที่มักปรากฏตามนิตยสารชื่อดังบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม แววตาคู่คมมองลงมาที่ผมราวกับกำลังมองเศษขยะข้างทาง ผม—เซน ฮันเตอร์สายซัพพอร์ตแรงก์ F ที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วง ไม่มีแม้แต่เวลาจะเอ่ยปากแก้ตัว สายตาของผมกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างอย่างรวดเร็ว สมองทำงานประมวลผลด้วยความเร็วสูงราวกับเครื่องคอมพิวเตอร์ควอนตัม อัตราการเต้นของหัวใจ ความหนาแน่นของมานาในอากาศ ระยะทางไปยังทางออกที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยเมตร และ... รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของสมาชิกในทีมอีกสี่คนที่กำลังถอยร่นออกไปด้านหลังอย่างเป็นระบบ ไม่ใช่การถอยเพื่อตั้งรับ... แต่มันคือการถอยเพื่อ "ถอนกำลัง" "คุณลุคครับ เส้นทางถอยตรงนั้นไม่ใช่ทางออกหลัก" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ความตายจะอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ลมหายใจ "ถ้าพวกคุณถอยไปทางอุโมงค์ทิศตะวันตก แรงดันมานาจะสะสมตัวและกระตุ้นให้บอสประจำชั้นตื่นเร็วกว่ากำหนดสามสิบเปอร์เซ็นต์" ลุคชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง "หึ... ไอ้สวะแรงก์ F อย่างแกมีความรู้อะไรมาสั่งสอนฉัน? หน้าที่ของแกมีแค่เรื่องเดียว... คือการยืนอยู่ตรงนั้น ดึงดูดความสนใจของ 'ราชาออร์คโลหิต' ให้ได้นานที่สุดก็พอ" ลุคตบลงบนไหล่ของผมแรงๆ สองสามครั้ง ราวกับกำลังให้กำลังใจลูกน้องผู้จงรักภักดี "ทำประโยชน์ให้กิลด์เราสักครั้งในชีวิตเถอะน่า เซน ถือว่าตอบแทนข้าวปลาที่แกกินเข้าไปก็แล้วกัน" สิ้นคำพูดนั้น ลุคก็หันหลังกลับ สัญญาณเวทมนตร์เทเลพอร์ตสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขาและสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ร่างของพวกเขากำลังจะเลือนหายไปจากพื้นที่อันตรายแห่งนี้ ไม่มีใครหันกลับมามอง ไม่มีแม้แต่เสียงร่ำลา มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นของลุคก่อนที่ภาพของเขากลาย เป็นละอองแสงและหายลับไปกับตา ทิ้งให้ผมยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายมรณะที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่ความมืดเบื้องหน้าจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ดวงตาสีแดงฉานขนาดเท่ากะโหลกศีรษะมนุษย์คู่หนึ่งลืม2ตาขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ราชาออร์คโลหิต ร่างมหึมาสูงกว่าสามเมตรถือขวานยักษ์ขึ้นพาดบ่า มันก้าวเท้าเข้าหาผมทีละก้าว พื้นดินใต้ร่างสั่นสะเทือนตามจังหวะการเดิน ในสถานการณ์ที่คนปกติคงเข่าอ่อนล้มลงสิ้นสติ ร่างกายของผมกลับนิ่งสนิท ดวงตาภายใต้กรอบแววตาสีเงินสะท้อนภาพอสูรกายตรงหน้าอย่างชัดเจน ผมยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางใจเย็นอย่างน่าประหลาด โลกนี้โหดร้ายเสมอสำหรับคนไร้พลัง... พวกมันคิดว่าการโยนผมให้เป็นเหยื่อล่อจะทำให้พวกมันรอดพ้นจากดันเจี้ยนระดับ S นี้ได้โดยง่าย แต่พวกมันคงลืมไปว่า... การเป็นฮันเตอร์แรงก์ F ที่มีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะผมมองเห็น "โครงสร้าง" ที่คนอื่นมองไม่เห็นต่างหาก ติ๊ง! เสียงใสราดรดลงกลางโสตประสาท ราวกับระฆังแห่งการปฏิวัติเริ่มต้นขึ้น หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ผมรอคอยมาตลอดชีวิตปรากฏขึ้นกลางอากาศ ห่างจากสายตาไม่ถึงคืบ [ระบบวิศวกรรมชีวิต (Life Engineering System) เริ่มต้นทำงาน...] [ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: เผชิญหน้ากับบอสระดับ A 'ราชาออร์คโลหิต'] [ประเมินสถานะปัจจุบัน: ฮันเตอร์สายซัพพอร์ต แรงก์ F / ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต: 0.00%] [ข้อเสนอจากระบบ: ต้องการเปิดใช้งาน "โหมดคำนวณขีดจำกัดสูงสุด" เพื่อแลกเปลี่ยนกับสิทธิ์ในการอัปเกรดสถานะนอกตำนวนหรือไม่?] ผมจ้องมองตัวหนังสือสีทองที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อพวกมันอยากให้ผมตายที่นี่นัก ผมก็จะแสดงให้ดูว่า... เศษสวะแรงก์ F คนนี้แหละ ที่จะปีนป่ายขึ้นไปเหยียบบนหัวพวกมันทุกคน "ยอมรับข้อเสนอครับ" ผมกระซิบเบาๆ กับความว่างเปล่า พริบตาเดียว แสงสีทองสว่างวาบเจิดจ้าจนกลบรัศมีสีแดงของราชาออร์คโลหิตจนหมดสิ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนชุดใหม่ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในหัวของผม... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่สัญญาว่าตอนต่อไปจะยิ่งใหญ่และสะใจกว่าเดิมแน่นอนครับ