คนแปลกหน้าที่มาเยือน

"ถ้าพวกมันกล้าส่งหมากล้ามาลองดีที่หลังบ้านฉันอีกครั้ง ขุนเขา... คุณเตรียมลานตากระดูกไว้ฝังพวกมันได้เลยนะคะ!" รินรดากระแทกตะหลิวทองเหลืองลงบนขอบกระทะเหล็กหล้าเสียงดังสนั่น น้ำมันพริกเผาโฮมเมดสูตรลับจากมิติลับกระเซ็นซ่าส่งกลิ่นหอมฟุ้งของพริกขี้หนูแห้งคั่ว กลิ่นหอมฉุนของตะไคร้ และความหวานล้ำของกุ้งแห้งตัวโตที่โขลกจนละเอียดเข้าเนื้อ กลิ่นนี้รุนแรงและเย้ายวนจนทำให้คนที่เดินผ่านรั้วบ้านต่างต้องสูดปากกลืนน้ำลายตามกันเป็นแถว แต่บรรยากาศในครัวหลังบ้านยามนี้ไม่ได้อบอวลไปด้วยความสุขสงบเหมือนทุกวัน เงาดำของความโลภกำลังคืบคลานเข้ามาเคาะประตูบ้านของพวกเขาแล้วค่ะ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แผงขายอาหารและน้ำพริกสารพัดชนิดของรินรดาในตลาดสดประจำตำบลขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า กำไรที่งอกเงยขึ้นมาอย่างรวดเร็วทำให้สองสามีภรรยาเนื้อหอมเสียจนเกินงาม และนั่นแปลว่า... พวกมันเริ่มตกเป็นเป้าสายตาของ "ไอ้เสือผัน" อันธพาลผู้มีอิทธิพลคุมค่ายลูกรังและบ่อนเบี้ยในแถบนี้ ขุนเขาเงยหน้าขึ้นจากเขียงไม้เนื้อแข็ง ในมือของพรานหนุ่มกำลังแล่เนื้อหมูป่าติดมันหนาด้วยมีดล่าสัตว์คมกริบ ดวงตาคมกราบกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าเตาด้วยแววตาที่ทั้งรักทั้งเอ็นดู แต่ริมฝีปากหยักหนากลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "มันส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวชายป่าหลังบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" ขุนเขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่า "รอยเท้าหนักๆ แบบนั้นไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา... เป็นพวกลูกน้องของเสือผันแน่ พวกมันคงได้ยินข่าวเรื่องกระปุกน้ำพริกเงินล้านที่คุณทำไปขาย จนคิดจะมาไถ่ค่าคุ้มครอง" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างคนที่ไม่เคยกลัวเกรงต่อความอยุติธรรม มือเรียวบางตักน้ำพริกเผากุ้งสดสีแดงฉานขึ้นมาชิมรสชาติ ความเผ็ดร้อนที่ค่อยๆ แผ่ซ่านบนปลายลิ้น ตัดด้วยความเปรี้ยวจากมะขามเปียกเคี่ยวเค็มๆ หวานๆ กลมกล่อมลงตัว ทำให้เธอรู้ทันทีว่าฝีมือระดับนี้ต่อให้เทวดาก็ต้องก้มหัวให้ แล้วไฉนเธอจะต้องไปก้มหัวให้ไอ้อันธพาลกระจอกๆ ด้วยเล่าคะ! "ไถ่ค่าคุ้มครองงั้นหรือคะ? ฝันไปเถอะค่ะ!" รินรดาหันขวับมามองสามีด้วยความหมั่นไส้ "เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ฉันหามาได้มาจากหยาดเหงื่อแรงงาน และวัตถุดิบชั้นเลิศในมิติลับของฉัน พวกมันมีสิทธิ์อะไรมาส่วนแบ่ง? ถ้าพวกมันกล้าเข้ามาเหยียบเรือนเรา... ฉันนี่แหละจะต้อนรับด้วย 'น้ำพริกนรก' สูตรพิเศษ ที่รับรองว่าแสบไปถึงทรวงอกจนลืมทางกลับบ้านไม่ถูกเลยทีเดียว!" แม้ปากจะพูดจาเผ็ดร้อนและฉลาดเป็นกรด ทว่าในใจของรินรดาก็แอบระมัดระวังตัวแจ เธอรู้ดีว่าการทำมาค้าขายจนโดดเด่นเกินหน้าเกินตาในยุคที่กฎหมายยังเอื้อมไม่ถึง ย่อมดึงดูดแมลงวันหัวเขียวเข้าหาเป็นธรรมดา โชคดีที่เธอมี "มิติลับ" เป็นทุนสำรอง ทั้งพืชผักสมุนไพรแปลกๆ และวัตถุดิบชั้นยอดที่หาไม่ได้ในโลกภายนอก รวมถึงอาวุธและยากล่อมประสาทที่เธอแอบซ่อนไว้เตรียมรับมือยามฉุกเฉิน ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งแบบมีจังหวะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งสองคนนิ่งเงียบทันที ขุนเขาวางมีดในมือลงอย่างเงียบเชียบ ร่างหนากำยำขยับไปยืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ มือใหญ่เอื้อมไปหยิบหน้าไม้พรานที่พิงไว้ข้างเสาเรือนขึ้นมาขึ้นสายอย่างรวดเร็วด้วยความว่องไวราสายฟ้าแลบ "ใคร?" ขุนเขาเอ่ยถามเสียงเข้ม ทรงพลังจนคนนอกรั้วถึงกับสะดุ้ง "ข้าเอง... แม่เฒ่าจันทร์เองโว้ย! พ่อหนุ่มหน้าดุกับแม่ครัวปากกล้า เปิดประตูให้ยายแก่คนนี้หน่อยเร้ว!" เสียงแหบแห้งแต่ทรงพลังของยายเจ้าของร้านชำดังลอดเข้ามา รินรดาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอกลอกตาไปมาเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินไปปลดกลอนประตูรั้วต้อนรับผู้มาเยือน แม่เฒ่าจันทร์ก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านด้วยท่าทางเร่งรีบ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด หญิงชรากวาดสายตามองรอบบ้านก่อนจะดึงรินรดาเข้าไปกระซิบบาทาเสียงเบาหวิว "พวกเอ็งระวังตัวไว้ให้ดีนะ... วันนี้ข้าได้ยินพวกสมุนของเสือผันมันนั่งกินเหล้าคุยกันที่ตลาด มันบอกว่าเย็นนี้จะยกพวกมา 'ชิม' ของดีที่บ้านของพ่อขุนกับแม่รินรดาเสียหน่อย แถมมันยังบอกอีกว่า... ถ้าผัวเมียคู่นี้ไม่ยอมจ่ายส่วยก้อนโต มันจะเผาร้านเผาบ้านแล้วฉุดแม่รินรดาไปเป็นเมียเก็บโอนอ่อนในซ่องของมันด้วย!" สิ้นคำพูดของแม่เฒ่าจันทร์ อุณหภูมิในครัวหลังบ้านก็ลดฮวบลงทันทีจนแทบติดลบ ขุนเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดราวกับพรานป่าที่กำลังเจอเหยื่อล้ำเส้น ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของอดีตทหารหนุ่มจนรินรดารู้สึกได้ รินรดาหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย เธอกอดอกมองกระทะน้ำพริกเผาที่ยังส่งควันกรุ่นๆ อยู่บนเตา ก่อนจะหันไปสบตากับสามีด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง "อยากมาลองของที่บ้านฉันนักใช่ไหมคะ..." รินรดาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงหวานใสแต่กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่... เราก็ต้องจัด 'มื้ออาหารต้อนรับ' ชุดใหญ่ให้สมเกียรติพวกมันหน่อยแล้วล่ะค่ะคุณพี่!" ขุนเขาหันมามองภรรยา มุมปากหยักหนากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น "ตามใจคุณ... อยากให้พวกมันตายช้าหรือตายเร็ว เลือกได้ตามใจชอบเลยเมียจ๋า" รินรดาหันไปหยิบขวดแก้วใบทรงแปลกประหลาดที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นวางเครื่องเทศ มันคือ "ผงพริกปีศาจทมิฬ" จากมิติลับที่เผ็ดร้อนเสียยิ่งกว่าพริกใดๆ ในโลกภายนอกนับร้อยเท่า พร้อมกับรอยยิ้มของแม่มดน้อยผู้พร้อมจะพิพากษาศัตรู ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังวางแผนต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าหลายสิบม้าก็ดังควบตะบะเข้ามาหยุดตรงหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงถีบประตูรั้วไม้ไผ่จนพังกระเด็นไม่เป็นชิ้นดี! ปัง! "เฮ้ย! เจ้าของบ้านออกมารับหน้าแขกผู้มีเกียรติเดี๋ยวนี้วะ!" เสียงห้าวทุ้มของชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนก้อง พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าสวมเสื้อกั๊กหนังเสือ รอยแผลเป็นน่ากลัวลากยาวจากหูถึงคาง ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหื่นกระหายและลูกน้องนับสิบคนที่ถือดาบปลายปืนครบมือ ขุนเขายืนบังหน้าภรรยาไว้ มือหนากำด้ามมีดแน่นเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่า... ทันทีที่หัวหน้าโจรคนนั้นกวาดตามองเข้ามาในครัวและสบตากับรินรดา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ชะงักค้างไป พร้อมกับคำพูดประโยคต่อมาที่ทำให้เลือดในกายของขุนเขาเดือดพล่านจนแทบระเบิด! "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางฟ้าตลาดสดนี่เอง หึๆ หน้าตาผิวพรรณดีแบบนี้ สมแล้วที่ลูกพี่กูสั่งให้พาตัวไปถวาย..." หัวหน้าโจรแค่นหัวเราะ ก่อนจะชี้ปลายดาบมาที่รินรดา "แต่ก่อนจะไป... ผัวของมึงต้องกราบตีนกูตรงนี้ก่อน!" รินรดากำหมัดแน่น แต่ก่อนที่เธอจะได้หยิบขวดผงพริกปีศาจออกมาราดหน้าพวกมัน ขุนเขากลับยกมือขึ้นห้ามภรรยาเบาๆ พรานหนุ่มก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อของบุคคลปริศนาที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องหน้าถอดสี "มึงกล้าสั่งให้กูตีนตีนงั้นรึ... ไอ้เดช ลูกน้องเก่าของ 'กองร้อยทหารเสือพเนจร' ที่กูเคยขับไล่ออกเพราะข้อหาข่มขืนชาวบ้านเมื่อสามปีก่อน!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!