"วางตะกร้าลงเดี๋ยวนี้ค่ะคุณหลวง... ไม่ใช่สิ คุณเขมราช! ถ้าจะมาช่วยหั่นผักด้วยสายตาจดจ้องเหมือนจะกินหัวคนอื่นแบบนี้ ดิฉันว่าคุณไปนั่งเฝ้าหน้าบ้านเถอะค่ะ รินอึดอัด!"
รินรดาวางมีดปังตอลงบนเขียงเสียงดังปัง ก่อนจะหันไปตวัดสายตาค้อนใส่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงวงกบประตูห้องครัวมานานเกือบครึ่งชั่วโมง ขุนเขาในชุดเสื้อหม้อห้อมมอมแมมจากการเข้าป่า แต่กลับมีแววตาดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังกางกรงเล็บปกป้องอาณาเขต
"ผมไม่ได้จะกินหัวใคร" ขุนเขาตอบเสียงเรียบ ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ชายแปลกหน้า—พ่อค้าข้าวสารเจ้าประจำที่เพิ่งแวะมาส่งของและกำลังยิ้มหวานประจบประแจงรินรดาไม่ห่าง "แค่เห็นว่าคนแถวนี้ชอบพูดจาเลอะเทอะ เสียเวลาทำมาหากิน"
พ่อค้าข้าวสารหน้าเจื่อนลงทันที เขาเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะรีบวางถุงข้าวสารลงแล้วขอตัวลาไปอย่างรวดเร็วราวกับเห็นผี
รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหยิบข่าอ่อนและตะไคร้สดจากมิติลับออกมาวางบนเขียง กลิ่นหอมสมุนไพรสดชื่นฟุ้งกระจายไปทั่วครัวเพื่อกลบความมาคุ ขุนเขาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว กลิ่นป่าจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้รินรดาชะงักมือ
"ทำอะไรคะ?" เธอถามพลางขยับตัวถอยออกห่าง แต่กลับพบว่าแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะไม้
ขุนเขายื่นมือหนาหยาบกร้านไปหยิบพริกขี้หนูสวนสีแดงสดมาวางข้างเขียง ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ที่สันมีด "วันนี้จะทำ 'แกงคั่วหอยขมใบชะพลู' ใช่ไหม? ผมจำได้ว่าคุณชอบใส่กะทิคั้นสด... เดี๋ยวนั่งพักเถอะ ผมจะช่วยตำพริกแกงเอง"
รินรดามองชายหนุ่มที่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เตี้ยๆ อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางของพรานหนุ่มที่เคยจับปืนและหอก กลับกลายเป็นคนที่นั่งจับสากตำเครื่องแกงด้วยความทะนุถนอมราวกับกำลังทำภารกิจที่สำคัญที่สุดในชีวิต ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเธอ—ไม่ใช่แค่ความหวั่นไหวแบบสามีภรรยาที่แต่งงานกันเพราะเหตุจำเป็น แต่มันคือความอบอุ่นที่ซึมลึกไปถึงกระดูก
"ทำไมวันนี้ถึงขยันนักล่ะคะ?" รินรดาถามพลางคั้นกะทิไปด้วย "ปกติเห็นเข้าป่าหาของป่าแทบไม่ว่างเว้น"
"ในป่ามันอันตราย" ขุนเขาตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น "แต่ที่อันตรายกว่า คือปล่อยให้เชฟคนเก่งอยู่กับพวกผู้ชายปากหวานหน้าไม่อายพวกนั้น... ใครจะไปรู้ว่าวันไหนมันจะกล้าพูดจาเกินเลยไปมากกว่าแค่การซื้อขาย"
รินรดาสะอึกเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้ซื่อตรงและพูดน้อยคนนี้จะเก็บรายละเอียดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้มากถึงเพียงนี้ เธอแอบยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเข้าไปหยิบใบมะกรูดมาซอยละเอียดโปรยลงในครกแกง
"หวงเหรอคะ?" เธอแกล้งถาม หยั่งเชิงด้วยสายตาซุกซน
ขุนเขาหยุดตำสากชั่วครู่ ดวงตาคมคู่นั้นสบประสานกับดวงตากลมโตของเธออย่างไม่มีหลบเลี่ยง "ถ้าการหวงคือการไม่พอใจที่คนอื่นมองเมียผมด้วยสายตาโลมเลีย... ก็ใช่ ผมหวงมาก"
บรรยากาศในครัวเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเดือดของน้ำกะทิในหม้อดินเผาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งของพริกแกงเผ็ดร้อนเตะจมูก รินรดาใจเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบ แต่แล้วเสียงเคาะประตูรั้วหลังบ้านก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
*ก๊อก ก๊อก ก๊อก*
แม่เฒ่าจันทร์เดินกะย่องกะแย่งเข้ามาในครัว ใบหน้าของหญิงชราที่เคยยิ้มแย้มกลับดูเคร่งเครียด "รินเอ๊ย ขุนเขา... พวกเจ้าหยุดมือกันก่อนเถอะ ที่หน้าปากซอยน่ะ มีคนจากตระกูล 'เศรษฐีทรงชัย' มาดักรออยู่ พวกมันมาพร้อมกับกระดาษตราประทับจากทางการ บอกว่าที่ดินหลังบ้านของพวกเจ้ามีปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ และจะยึดคืนภายในเย็นนี้!"
รินรดาวางทัพพีในมือลงทันที แววตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นประกายเย็นเยียบเยือก เธอหันไปมองขุนเขาที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาของเขากำด้ามมีดทำครัวแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
"มันกล้าดียังไง..." ขุนเขาเค้นเสียงรอดไรฟัน
"ใจเย็นก่อนค่ะ" รินรดารีบดึงแขนสามีไว้ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือแผนการที่วางไว้เพื่อหวังจะฮุบมิติลับของเธอหรือร้านอาหารที่กำลังรุ่งเรือง "ในเมื่อมันอยากจะเล่นกับไฟ เราก็ต้องทำ 'อาหารจานพิเศษ' ต้อนรับพวกมันเสียหน่อย... ขุนเขาคะ เตรียมไม้พายกับเตาถ่านให้พร้อมนะคะ คืนนี้เราจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า ใครกันแน่ที่สมควรถูกไล่ออกไปจากหมู่บ้านนี้"
รินรดาหยิบเครื่องเทศที่เก็บไว้ออกมาจากมิติลับ แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นเชฟผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในครัว ขุนเขามองภรรยาด้วยความรักที่ปนไปด้วยความทึ่ง—ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร แต่หากกล้ามาขวางทางชีวิตที่เขาสร้างมากับรินรดา เขาพร้อมจะขยี้ให้จมดิน
ทว่า ในจังหวะที่รินรดากำลังจะก้าวออกจากครัวเพื่อไปเผชิญหน้ากับศัตรู เสียงกระซิบของแม่เฒ่าจันทร์ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก
"เจ้าสองคน... ข้าลืมบอกไป คนที่นำหน้าพวกมันมา ไม่ใช่คนของเศรษฐีทรงชัยธรรมดา แต่เป็น 'ชายในชุดทหารสีเทา' คนที่ขุนเขาเคยเกือบเอาชีวิตมาด้วยเมื่อห้าปีก่อน!"
ขุนเขากำหมัดแน่นจนสั่น เขาสบตากับรินรดา ความลับที่เขาเคยเก็บงำมาตลอดชีวิตกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับการมาถึงของอดีตผู้บังคับบัญชาที่ต้องการทำลายเขาทุกวิถีทาง!
ครัวคุณยายขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความตื่นเต้นไปด้วยกันนะคะ!
กับข้าวหลังบ้านของพรานหนุ่มกับยายตัวแสบผู้มีมิติลับ•ตอนที่ 20
ความรู้สึกที่มากกว่าพรานกับเชฟ
ผลงานโดย ครัวคุณยาย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ครัวคุณยาย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กับข้าวหลังบ้านของพรานหนุ่มกับยายตัวแสบผู้มีมิติลับ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!