การประชันฝีมือในงานบุญ

“ถ้าฝีมือทำอาหารของเจ้ามีดีแค่การเอารัดเอาเปรียบคนในหมู่บ้านแบบนี้ ข้าว่าเอาเวลาไปหัดปอกหอมปอกกระเทียมให้สะอาดเสียก่อนดีกว่านะแม่สะใภ้รอง จะได้ไม่ต้องมาทำหน้าตาบูดเบี้ยวใส่เครื่องปรุงชั้นดีของข้าแบบนี้!” เสียงของรินรดาดังฉาดฉานท่ามกลางลานวัดที่ผู้คนกำลังขวักไขว่เตรียมงานบุญใหญ่ กลิ่นควันไฟจากการก่อเตาตั้งหม้อแกงตลบอบอวล แต่กลิ่นที่โดดเด่นที่สุดกลับมาจากหม้อใบใหญ่ของนาง เสียงหัวเราะขบขันของชาวบ้านดังขึ้นเป็นระยะเมื่อเห็นแม่สะใภ้รองจากบ้านใหญ่ที่มักทำตัวเป็นเจ้าแม่ครัวสนามถอยกรูดไปข้างหลังด้วยความหน้าแตก “แก! รินรดา! อย่ามาปากดีนะ ข้าเป็นถึงพี่สะใภ้เจ้า จะมาว่าเรื่องทำอาหาร ข้าทำมานานกว่าเจ้าไม่รู้กี่ปี!” สตรีร่างท้วมแผดเสียงกลับ พยายามจะปัดมือรินรดาที่กำลังหยิบ ‘พริกแกงสูตรลับ’ ออกจากห่อใบตอง “นานไม่ได้แปลว่าอร่อยเสมอไปนะคะพี่สะใภ้” รินรดายิ้มเย็น สายตาคมกริบมองปราดไปยังหม้อแกงเลียงของอีกฝ่ายที่รสชาติจืดชืดและกลิ่นคาวปลาข่มจนน่าเวียนหัว “งานบุญปีนี้ชาวบ้านตั้งใจมาทำบุญและตั้งใจมากินของอร่อย ไม่ใช่มาทนกินแกงที่เหมือนน้ำล้างครกของพี่หรอกค่ะ” ขุนเขาที่ยืนถือกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำสะอาดอยู่ไม่ไกล ขยับกายเข้ามาประชิดหลังภรรยาพลางส่งสายตาดุๆ ไปยังกลุ่มคนที่พยายามจะเข้ามาป่วน เขาไม่ได้เอ่ยปากสักคำ แต่พียงแค่ความนิ่งขรึมและกล้ามแขนที่ดูแข็งแกร่งดั่งหินผาก็ทำให้พวกที่คิดจะหาเรื่องต้องล่าถอยไปอย่างเสียไม่ได้ เขาทำเพียงส่งถ้วยน้ำให้รินรดา แล้วกระซิบเบาๆ ว่า “จัดการให้จบเถอะรดา ข้าอยากให้เจ้าได้พัก” รินรดาพยักหน้าให้สามี ก่อนจะหันมาสนใจกระทะใบบัวตรงหน้า มิติลับของนางทำงานเงียบๆ ภายใต้แขนเสื้อที่ยาวมิดชิด เครื่องเทศหายากที่นางแอบปลูกไว้ในพื้นที่พิเศษถูกนำออกมาคลุกเคล้า กลิ่นหอมฟุ้งของพริกไทยอ่อน กะปิชั้นเลิศ และสมุนไพรพื้นบ้านที่นางปรุงจนกลมกล่อมลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนคนเดินผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดกึกและหันมามอง “นี่มันกลิ่นอะไร... หอมจนน้ำลายสอ!” ชาวบ้านคนหนึ่งอุทาน “แกงคั่วหอยขมใบชะพลูสูตรแม่ยายครับท่าน” ขุนเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ไม่มีความกระดากอายแม้แต่น้อยที่ต้องช่วยภรรยาทำครัว เพราะสำหรับเขา รินรดาคือยอดดวงใจที่เขามีหน้าที่ดูแลและเชิดชู รินรดาบรรจงตักน้ำพริกแกงที่สีสันแดงฉานน่าทานลงไปในกะทิคั้นสดที่นางแอบนำออกมาจากมิติ กลิ่นหอมมันของกะทิผสานกับกลิ่นเครื่องแกงไทยแท้ๆ ปลุกสัญชาตญาณความอยากอาหารของทุกคนในงานให้ตื่นขึ้น นางไม่ได้แค่ทำอาหาร แต่นางกำลังสร้างศิลปะแห่งรสชาติ ทุกท่วงท่าการตวัดตะหลิวดูคล่องแคล่วและงดงามราวกับร่ายรำ เมื่อถึงเวลาตักแจกจ่ายให้แก่ผู้คน รสสัมผัสของเนื้อหอยขมที่เหนียวนุ่มกำลังดีผสานกับความเผ็ดร้อนของเครื่องเทศและกลิ่นหอมของใบชะพลู ทำให้ผู้คนถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ทุกคนต่างแย่งกันเข้ามาต่อคิวจนหม้อใบใหญ่พร่องลงอย่างรวดเร็ว เสียงคำชมดังระงมไปทั่ว ต่างกับหม้อแกงของแม่สะใภ้รองที่ถูกวางทิ้งไว้ไร้คนเหลียวแล แม่เฒ่าจันทร์ที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขามใหญ่ คลี่ยิ้มกว้าง นางหยิบหมากพลูขึ้นเคี้ยวอย่างอารมณ์ดี “ฝีมือลูกหลานข้า ไม่เคยทำให้เสียชื่อจริงๆ ต่อไปนี้ ใครหน้าไหนจะกล้าดูถูกนางอีกก็คงต้องคิดให้ดีๆ แล้วล่ะ” รินรดาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางหันไปมองความสำเร็จตรงหน้า นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกในการยึดครองพื้นที่แห่งนี้ด้วยรสชาติอาหาร แต่ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังจะจบลง สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นชายแปลกหน้าที่แต่งตัวคล้ายข้าราชการชั้นผู้น้อยกำลังเดินปะปนมากับกลุ่มชาวบ้าน เขาสังเกตการทำอาหารของนางด้วยสายตาที่ไม่ได้แสดงความหิวโหยเหมือนคนอื่น แต่เป็นสายตาของ ‘ผู้ที่จับผิด’ ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของรินรดา ก่อนจะล้วงหยิบตราประทับบางอย่างออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยคราบเครื่องเทศ “รินรดา... เจ้าได้เครื่องเทศเหล่านี้มาจากไหน? ในหมู่บ้านกันดารเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงมีพริกไทยขาวและกะปิชั้นยอดจากเมืองหลวงได้?” รินรดาชะงักมือที่กำลังถือทัพพี หัวใจกระตุกวูบ แต่นางยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ ขุนเขาที่เห็นท่าไม่ดีก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ทันทีด้วยสัญชาตญาณนักรบ “ท่านเป็นใคร และมีสิทธิ์อะไรมาถามเรื่องเครื่องครัวของภรรยาข้า!” ชายคนนั้นไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเหลือบมองไปที่หม้อแกงที่เหลือเพียงก้นหม้อ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก “ข้าเป็นคนของทางการ... และข้าเกรงว่าเจ้าคงต้องมีคำตอบที่ดีให้ข้าในคุก ถ้าหากเจ้าไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จงบอกมาว่า ‘วัตถุดิบ’ ลับของเจ้ามาจากที่ใดกันแน่!” บรรยากาศรอบข้างที่เคยคึกคักเงียบกริบลงทันที ความหอมของแกงคั่วถูกกลบด้วยกลิ่นไอของอันตรายที่คืบคลานเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว... ครัวคุณยายขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความตื่นเต้นไปด้วยกันนะคะ!