มิติลับกับกับข้าวหม้อแรก

“ถ้าขืนเจ้ายังส่งเสียงโวยวายน่ารำคาญแบบนี้ เกรงว่าพวกหมาป่าภูเขาคงไม่ต้องออกแรงตามหาเหยื่อ เพราะคงเดินตามกลิ่นความโง่เขลาของเจ้ามาถึงหน้าเพิงพักนี่แน่!” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านสะเทือนโสตประสาทดังขึ้น เหนือร่างของหญิงสาวที่นอนแผ่หลาอยู่บนกองฟางแห้งกรัง รินรดาถึงกับสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังราวกับถูกหินผาทับถม สติที่หลุดลอยไปชั่วขณะค่อยๆ กลับคืนมา พร้อมกับภาพความทรงจำอันน่าเหลือเชื่อที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก เชฟสาวมือหนึ่งแห่งภัตตาคารฟิวชันชื่อดังระดับประเทศ ผู้เพิ่งคว้าดาวมิชลินมาหมาดๆ กลับต้องมานอนหายใจรดกลิ่นดินกลิ่นสาบป่าอยู่ในร่างของหญิงสาวชาวบ้านผู้มีชะตากรรมอาภัพ นามว่า ‘รินรดา’ เช่นเดียวกัน ทว่านางในร่างนี้ช่างอ่อนแอและน่าสมเพชเสียเหลือเกิน สามีไม่รัก ญาติฝ่ายสามีรังเกียจ ถูกขับไล่ไสส่งให้มาอยู่กระท่อมปลายนาท้ายป่าที่ใกล้พังมิพังแหล่ เพียงเพราะคำกล่าวหาว่าเป็น ‘กาลกิณี’ นำพาความหายนะมาสู่ตระกูล “นี่ฉัน... ตายแล้วทะลุมิติตบะแตกมาอยู่ในร่างนางเอกนิยายน้ำเน่าเนี่ยนะ?” รินรดากัดฟันกรอด พยุงร่างที่สะบักสะบอมลุกขึ้นนั่ง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ ใครจะยอมตายสองรอบกันล่ะ! ในเมื่อสวรรค์ยังเมตตาให้โอกาสมีลมหายใจ ต่อให้ต้องกินแกลบกินดิน นางก็จะพลิกชะตากรรมนี้ให้กลายเป็นเศรษฐีินีพันล้านให้จงได้! ทว่า ปัญหาเฉพาะหน้าไม่ได้มีเวลาให้มานั่งน้อยใจในโชคชะตา ท้องไส้ที่ว่างเปล่าส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงอย่างรุนแรง รินรดากวาดสายตามองไปรอบกระท่อมร้างไร้ผู้คน มีเพียงเตาอั้งโล่เก่าๆ หมอ"ดินใบยักษ์ที่เต็มไปด้วยเขม่าควัน และหยากไย่เกาะหนาเตอะ สิ่งเดียวที่พอจะพึ่งพาได้ในเวลานี้คือ ‘มิติลับ’—คลังแสงเครื่องปรุงและวัตถุดิบระดับพรีเมียมที่นางสะสมไว้ในระบบจิตวิญญาณก่อนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง “หึ มีของดีอยู่ในมือเสียอย่าง ต่อให้เป็นป่าดงพงไพร ก็อย่าหวังว่าจะอดตายเลย” รินรดาเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย ขณะที่นางกำลังจะดึงวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติลับ ประตูไม้ผุพังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ในชุดหนังสัตว์เก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายดิบเถื่อนแต่ทว่าสะอาดสะอ้านลอยมาแตะจมูก ‘ขุนเขา’ พรานหนุ่มอดีตทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยียบเย็นและพูดน้อยต่อยหนักก้าวเข้ามาในเพิงพัก ในมือของเขาหอบซากไก่ป่าตัวอ้วนพีและพืชผักป่ามาด้วย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองภรรยาตัวแสบที่เพิ่งฟื้นไข้ด้วยแววตาเรียบเฉย แฝงความระแวงระวัง “อย่าคิดหนีออกไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเขาอีก ข้าหาอาหารมาให้แล้ว แค่ประทังชีวิตไปวันๆ ก็พอ อย่าได้หวังว่าจะเรียกร้องอะไรจากข้าอีกเลย รินรดา” ขุนเขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ ไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่กระนั้นเขาก็โยนซากไก่ป่าลงตรงหน้าหญิงสาวอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินไปผ่าฟืนด้านนอก รินรดากะพริบตาปริบๆ มองแผ่นกว้างของสามีจำเป็นในนาม ทันใดนั้น ความทรงจำบางส่วนก็บอกนางว่า ผู้ชายคนนี้แม้จะดูเย็นชาและปากร้าย แต่แท้จริงแล้วคือผู้ชายที่ซื่อสัตย์และมีความรับผิดชอบสูงยิ่ง เพียงแต่เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับนางเพื่อทดแทนบุญคุณผู้มีพระคุณเท่านั้น *ชิส์! ปากบอกว่าไม่อยากยุ่ง แต่ก็ยังอุตส่าห์หาเนื้อไก่มาให้ สมเป็นพระเอกสายซึนเดระในนิยายจริงๆ* รินรดาแอบเบะปากหมั่นไส้ในใจ แต่ทว่า เมื่อสายตาปะทะเข้ากับซากไก่ป่าขนสีน้ำตาลทองตัวนั้น จิตวิญญาณความเป็นเชฟระดับปรมาจารย์ก็ลุกโชนขึ้นมาทันที ไก่ป่าเนื้อแน่นๆ แบบนี้ หากเอามาทำแกงป่าปักษ์ใต้ใส่พริกแกงตำเองโขลกสดๆ กลิ่นหอมสมุนไพรทะลุทะลวง รับรองว่าต่อให้ผีดิบในป่าก็ต้องน้ำลายสอ! “เดี๋ยวก่อนสท่านพราน!” รินรดาร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสดใสผิดคาด จนชายหนุ่มที่กำลังจะก้าวเท้าพ้นธรณีประตูต้องชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยความฉงน “เจ้าจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?” ขุนเขาขมวดคิ้วมุ่น “ไม่ได้เล่นลูกไม้สักหน่อย แค่จะบอกว่า... ถ้าท่านไม่อยากให้ฉันตายเป็นผีเฝ้ากระท่อมนี้เสียก่อน ก็จดจำฝีมือของภรรยาคนนี้ให้ดีๆ เถอะค่ะ!” รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เนื้อตัวจะมอมแมม แต่วาวตาของนางกลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนพรานหนุ่มผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนยังต้องเผลอชะงักงัน รินรดาไม่รอช้า นางสะบัดมือเรียกขวดน้ำมันงาและเครื่องเทศลับออกจากมิติลับอย่างรวดเร็ว (อาศัยมุมอับที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น) ก่อนจะจัดการถลกหนังไก่ป่าอย่างคล่องแคล่วว่องไว ท่าทางทะมัดทะแมงไร้ซึ่งความสะดุ้งสะเทือนใจต่อคราบเลือดและซากสัตว์ ทำเอาขุนเขาที่ยืนกอดอกมองอยู่ถึงกับหรี่ตามองด้วยความแปลกใจ นางผู้หญิงคนนี้... เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง! เตาอั้งโล่ถูกจุดไฟขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยทักษะการเอาตัวรอดระดับสูง รินรดาคว้าขิงแก่ พริกขี้หนูสวน ตะไคร้ และใบมะกรูดที่แอบหยิบออกมาจากมิติ ผสมผสานกับพืชผักป่าที่ขุนเขาหามาให้ กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศเริ่มโชยเตะจมูกทันทีที่วัตถุดิบกระทบกับความร้อน เสียงฉ่าของน้ำมันและเนื้อไก่ป่าที่ถูกผัดจนหนังกรอบส่งเสียงเร้าใจ ท่ามกลางบรรยากาศป่าเขาลำไพรที่เงียบสงบ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเคียน (ประมาณ 15 นาที) กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ ‘ไก่ป่าคั่วกลิ้งสมุนไพรโบราณ’ ก็ฟุ้งกระจายขจรขจายไปทั่วบริเวณ ไม่เพียงแต่อบอวลอยู่ภายในกระท่อมหลังเล็ก แต่มันยังลอยตามสายลมพัดผ่านยอดไม้ทะลุออกไปถึงชายคาบ้านเรือนของชาวบ้านที่ตั้งอยู่ห่างออกไปหลายลี้! ขุนเขาที่นั่งผ่าฟืนอยู่ด้านนอกถึงกับชะงักมือค้าง ขยับจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมอันซับซ้อนที่ทั้งเผ็ดร้อน หอมกลิ่นขมิ้น ข่า และพริกไทยดำอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิตชายป่า น้ำลายในปากสอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ท้องไส้ที่เคยชินกับเนื้อย่างเกลือจืดชืดถึงกับส่งเสียงร้องประท้วงเสียงดังลั่น ภายในกระท่อม รินรดากำลังตักคั่วกลิ้งไก่ป่าสีเหลืองทองน่ากินใส่จานดินเผาเก่าๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวสารในมิติขึ้นมาควันฉุย ก่อนจะหันไปสบตากับร่างสูงที่ยืนงەงะอยู่ตรงหน้าประตูพอดี “จะยืนมองเป็นพระเอกมิวสิกวิดีโออีกนานไหมคะท่านสามี? หรือว่ากลัวฉันใส่ยาพิษฆ่าตัวตายร่วมกัน?” รินรดายิ้มหวานหยดย้อย เอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงกวนประสาท “ถ้าไม่รีบเข้ามากิน ระวังกลิ่นหอมนี่จะลอยไปเรียกให้พวกชาวบ้านเจ้าปัญหาแห่กันมาขอส่วนบุญจนหมดหม้อไม่รู้ด้วยนะเจ้าคะ!” ขุนเขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนแปลกประหลาด เขาไม่เคยคิดเลยว่า... ผู้หญิงที่เขาเกลียดชังนักหนา จะทำให้หัวใจและกระเพาะอาหารของเขาปั่นป่วนได้ตั้งแต่คำแรกที่ได้กลิ่นเช่นนี้! ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะตักข้าวคำแรกเข้าปากนั้นเอง เสียงทุบประตูดังปัง! พร้อมกับเสียงตะโกนโหวเหวกโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นจากด้านนอกกระท่อม “ไอ้ขุนเขา! นังตัวแสบรินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! พวกแกไปขโมยไก่ของบ้านใครมาทำกิน ถึงได้ส่งกลิ่นหอมรบกวนชาวบ้านชาวช่องเขาไปทั่วแบบนี้ ออกมาสารภาพเดี๋ยวนี้เลยนะ!” รินรดาชะงักค้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นแววตาวาวโรจน์ทันที... หึ! ดูท่าว่าปักษ์ใต้บ้านนาของนาง จะมีเรื่องสนุกให้ตบหน้าพวกปากหอยปากปูเสียแล้วสิคะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความอร่อยและความอลหม่านครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ!