"ถ้าคิดจะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของ 'พวกมัน' ในฤดูหลอนที่จะถึงนี้ ลำพังแค่มีดล่าสัตว์กับพืชพรรณวิเศษในมิติลับของเจ้า... ยังไม่พอหรอกนะแม่รินรดา"
เสียงแหบแห้งทว่าทรงพลังของแม่เฒ่าจันทร์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านชำเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายของใบชาโบราณและกำยานป่าลอยอบอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของ 'แกงป่าปลาดุกย่างใบยี่หร่า' ที่รินรดาเพิ่งตักใส่ปิ่นโตเตรียมไว้ให้ขุนเขาที่เพิ่งกลับจากการลาดตระเวนชายป่า
รินรดาชะงักมือที่กำลังจะปิดฝาปิ่นโต ดวงตากลมโตฉายแววไหววับอย่างระแวดระวัง นางหันกลับไปมองหญิงชราผู้ผ่านโลกมามาก ซึ่งเวลานี้ดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นกลับสุกใสราวกับมองทะลุเห็นอนาคตอันมืดมน
"คำเตือนจากแม่เฒ่าในวันนี้... หมายถึงอะไรกันแน่คะ?" รินรดาวางปิ่นโตกลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง นางไม่ใช่หญิงสาวอ่อนต่อโลกที่มาจากในเมืองกรุงเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในหมู่บ้านชายป่าแห่งนี้ นางเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับความโหดร้าย ทั้งญาติสามีจอมเปรบและข่าวลือเรื่องโจรป่า แต่คำพูดของแม่เฒ่าจันทร์ในวันนี้กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ
ขุนเขาที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูหน้าบ้านพร้อมหยดเหงื่อพราวบนใบหน้าคมคาย ชะתอฝีเท้าลงทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดพรานสนามก้าวเข้ามายืนบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองแม่เฒ่าจันทร์นิ่ง "มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่ชายแดนอีกหรือครับยาย? ข้าเพิ่งเช็ครอยเท้าสัตว์และร่องรอยกลุ่มคนแปลกหน้าเมื่อเช้า ทุกอย่างยังปกติ"
"ปกติ... เพราะพวกมันยังไม่ถึงเวลาต่างหากล่ะ เจ้าพรานหนุ่ม" แม่เฒ่าจันทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งคล้ายใบไม้แห้งเสียดสีกัน "เงาของความตายกำลังคืบคลานเข้ามาจากทางทิศเหนือ คนจากตระกูลเดิมของเจ้ารินรดา และพวกกองโจรรับจ้างที่สูญเสียผลประโยชน์จากสินค้าในตลาดมืดของพวกเจ้า... กำลังรวมหัวกัน"
รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแค้นสายหนึ่งวาบผ่านดวงตาคู่สวย ตระกูลเดิมของนาง... พวกคนที่เคยหัวเราะเยาะและขับไล่นางราวกับหมูเหมือนหมา เพียงเพราะนางไม่ยอมก้มหัวให้ ป่านนี้ยังไม่เลิกราอีกหรือ? ส่วนพวกพ่อค้าหน้าเลือดในตลาดมืดที่เคยถูกนางตบหน้าด้วยฝีมือการทำอาหารและสินค้าจากมิติลับจนขายหน้า... พวกมันช่างกล้าหาญเสียจริง
"ถ้าพวกมันกล้ามาเหยียบเรือนหลังนี้ ข้าจะเอา 'น้ำพริกนรก' สูตรพิเศษต้อนรับพวกมันด้วยกระทะเหล็กนี่เองค่ะ!" รินรดาแค่น1เสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "คิดว่าข้าเป็นรินรดาคนเก่าที่ยอมให้รังแกหรือไง"
"อย่าประมาทเชียว แม่ตัวแสบ" แม่เฒ่าจันทร์โบกมือช้าๆ สายตาคมปลาบมองลึกเข้าไปในดวงตานาง "ศัตรูคราวนี้ไม่ได้มาแค่กำลังคน แต่มันมาพร้อมกับ 'คำสาป' และแผนการทำลายล้างรากฐานชีวิตที่พวกเจ้ากำลังสร้างร่วมกัน และทางแก้เดียวที่จะรอดพ้น... คือพวกเจ้าต้องผ่านบททดสอบแห่งความศรัทธาและการร่วมมือกันด้วยหัวใจ"
บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที ขุนเขายื่นมือหนามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้แน่น สัมผัสอบอุ่นและหนักแน่นนั้นส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมาให้รินรดาอย่างชัดเจน พรานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดเอמהเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาต่อหน้า ข้าก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องรินรดาแม้แต่ปลายเล็บ"
รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอก นางรู้ดีว่าขุนเขาพูดจริงและทำจริง ผู้ชายคนนี้อาจพูดไม่เก่ง แต่การกระทำของเขามักจะนำหน้าคำพูดเสมอ
"ถ้าอย่างนั้น..." รินรดาสูดหายใจเข้าลึก 1 ครั้ง ก่อนจะหันกลับไปเปิดฝาปิ่นโต กลิ่นหอมฉุยของแกงป่าปลาดุกย่างใบยี่หร่าพวยพุ่งออกมาทันที กระตุ้นประสาทสัมผัสด้วยความเผ็ดร้อนของพริกแกงตำมือและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของสมุนไพรป่า "ในเมื่อพวกมันอยากมาลองดีนัก... เราก็มาเตรียม 'อาหารมื้อพิเศษ' รอรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกันเถอะค่ะ!"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง เชฟสาวมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ไม่เคยกลัวความท้าทาย ยิ่งศัตรูเก่งกาจเท่าไหร่ เมนูแก้เกมของนางก็ยิ่งต้องเด็ดดวงและแสบสันต์มากขึ้นเท่านั้น!
ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังวางแผนเตรียมรับมืออยู่นั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างกะทันหัน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*
ไม่ใช่เสียงเคาะประตูของชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นจังหวะเคาะสามครั้งเว้นช่วงที่คุ้นเคย—สัญญานลับจากสายข่าวในกองทัพที่ขุนเขาเคยสังกัด!
ขุนชูขมวดคิ้วมุ่น รีบเดินไปเปิดประตู ร่างของพลทหารหนุ่มเนื้อตัวมอมแมมล้มพับเข้ามาในบ้านด้วยความอ่อนระโหย โรยรา เลื้อยเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร พลทหารผู้นั้นก็กระอักเลือดออกมาคำโต พร้อมกับเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยเสียงอันสั่นเทาที่ทำให้หัวใจของรินรดาและขุนเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
"ระ... ริ... รีบหนีเร็ว... กองกำลังทหารนอกคอก... บุกเข้าล้อมหมู่บ้าน... และเป้าหมายแรกของพวกมัน... คือ... คือผู้หญิงที่มีมิติลับ..."
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!
กับข้าวหลังบ้านของพรานหนุ่มกับยายตัวแสบผู้มีมิติลับ•ตอนที่ 10
คำเตือนจากแม่เฒ่า
ผลงานโดย ครัวคุณยาย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ครัวคุณยาย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กับข้าวหลังบ้านของพรานหนุ่มกับยายตัวแสบผู้มีมิติลับ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!