ความอิจฉาในหมู่บ้าน

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคนนอกอย่างเจ้าหรอกนะรินรดา อย่าคิดว่าเอาผักหน้าตาแปลกๆ มาวางขาย แล้วคนในหมู่บ้านจะลืมไปว่าเจ้ามันก็แค่สะใภ้เก็บตกที่ขุนเขาไปเจอเข้าที่ชายป่า!” เสียงแหลมสูงของลำดวนดังขึ้นท่ามกลางตลาดเช้า จังหวะที่รินรดากำลังจัดวาง 'พริกแกงสูตรลับ' ที่เธอเพิ่งโขลกเสร็จใหม่ๆ ลงในกระปุกแก้วใสสะท้อนแสงแดด มือเรียวบางของรินรดาชะงักเพียงครู่เดียว ก่อนจะวางทัพพีลงบนขอบอ่างดินเผาอย่างใจเย็น เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวร่างท้วมที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า พร้อมกับสมุนคู่ใจอีกสองคนที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม รินรดาไม่โกรธ แต่กลับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “คนนอกหรือคะ? แต่ดูเหมือนคนในหมู่บ้านจะชอบ ‘คนนอก’ อย่างฉันมากกว่าของที่คุณเอามาวางขายเมื่อวานนะลำดวน... จริงไหมคะ?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ลำดวนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้จุดอ่อน เพราะเมื่อวานนี้รินรดาเพิ่งจะขาย 'ผัดกะเพราหมูสับสูตรโบราณ' จนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ในขณะที่ร้านข้าวแกงของลำดวนแทบจะไม่มีใครเหลียวแล “อย่ามาปากดี! แกมันก็แค่คนขี้โกง! ขุนเขาเขาคงไม่รู้หรอกว่าเมียตัวเองมันร่านถึงขั้นไปมีสมบัติบ้าบอมาจากไหนมากมาย ทั้งเนื้อสัตว์แปลกๆ ผักหายาก... หรือว่าไปขายตัวแลกมากันแน่?” ลำดวนพ่นคำร้ายกาจออกมาโดยไม่สนสายตาชาวบ้าน รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอเดินอ้อมจากหลังแผงออกมาเผชิญหน้ากับลำดวนอย่างสง่าผ่าเผย กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต่างเงียบกริบ “ถ้าลำดวนสงสัยขนาดนั้น ทำไมไม่ไปถามขุนเขาด้วยตัวเองล่ะคะ? อ้อ... ลืมไป ขุนเขาเขาไม่ค่อยชอบเสวนาหรือรับแขกที่ชอบใส่ร้ายเมียเขาน่ะค่ะ เกรงว่าถ้าเขามาเห็นตอนนี้ คุณคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว” “แก!” ลำดวนถลันเข้ามาหมายจะผลักรินรดาให้เสียหลัก แต่คนอย่างรินรดาที่ผ่านโลกมาโชกโชนก่อนจะทะลุมิติมามีหรือจะยอมง่ายๆ เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือลำดวนไว้แน่น แรงบีบที่แฝงด้วยความเด็ดขาดทำให้ลำดวนหน้าเหยเก “ที่นี่ตลาด ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ใคร หากอยากขายของก็ตั้งใจทำของให้อร่อยเถอะค่ะ แทนที่จะมาคอยจับผิดชีวิตคนอื่น” รินรดาปล่อยมือผลักอีฝ่ายออกเบาๆ ก่อนจะกลับไปจัดร้านต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น บรรยากาศเริ่มอึมครึม แม่เฒ่าจันทร์ที่นั่งดูอยู่ไกลๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา “นังเด็กคนนี้... รับมือได้ดีนัก” รินรดาไม่ได้แค่สู้คนด้วยวาจา เธอมีมิติลับที่ให้พืชพันธุ์ผักชั้นยอด วันนี้เธอจึงตัดสินใจทำเมนูที่เหนือกว่าความคาดหมายเพื่อตบหน้าคนพวกนี้ให้หน้าหงาย เธอหยิบ 'เห็ดโคนป่า' ที่ได้จากมิติออกมา ล้างทำความสะอาดด้วยความประณีต เตรียมเครื่องปรุงสำหรับทำ 'ต้มยำเห็ดโคนน้ำข้น' กลิ่นหอมฟุ้งของข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกขี้หนูสวนที่ตำจนแตกกลิ่นหอมแรงกระจายไปทั่วรัศมีตลาด ผู้คนในตลาดเริ่มเดินตามกลิ่นหอมมาทีละคนสองคน ความหิวและกลิ่นเครื่องเทศที่ยั่วน้ำลายทำให้ทุกคนลืมความขัดแย้งไปชั่วขณะ ลำดวนทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น มองดูรินรดาตักต้มยำใส่ถ้วยให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว เงินเหรียญในตะกร้าของรินรดาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนน่าอิจฉา ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็ดังขึ้น ขุนเขาก้าวเข้ามาในตลาดด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาดุดัน เขาสังเกตเห็นบรรยากาศที่ผิดปกติทันที สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่ลำดวนและกลุ่มหญิงสาวที่ยังคงยืนมองรินรดาด้วยความอาฆาต “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำของขุนเขาดังขึ้น ทำให้ลำดวนสะดุ้งสุดตัว รินรดาเงยหน้าขึ้นจากหม้อต้มยำ สายตาของเธอและขุนเขาสบกัน ความอบอุ่นในแววตาของสามีทำให้รินรดารู้สึกว่าเธอไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไป “ไม่มีอะไรค่ะคุณพี่ แค่เพื่อนบ้านแวะมาทักทายเรื่องสูตรอาหารนิดหน่อยน่ะค่ะ” ลำดวนหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดหนีไปทันทีโดยไม่กล้าหันกลับมามอง เมื่อตลาดวาย รินรดาเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าแต่มีความสุข ขุนเขาอาสาถือตะกร้าและอุปกรณ์ทำครัวให้ทั้งหมด ทั้งสองเดินเคียงคู่กันผ่านทางเดินเงียบๆ ของหมู่บ้าน ในใจของรินรดากำลังคิดถึงแผนการทำธุรกิจในวันพรุ่งนี้ แต่แล้วขุนเขาก็หยุดเดินกะทันหัน เขาคว้าแขนเธอไว้แล้วดึงเข้าไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ข้างทาง รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยถาม เขาก็ยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่กระท่อมท้ายหมู่บ้านซึ่งปกติควรจะร้างผู้คน แต่เวลานี้กลับมีแสงไฟสลัวๆ จากตะเกียงวูบวาบอยู่ภายใน และที่นั่นเอง... เธอเห็นเงาของใครบางคนที่มีลักษณะคล้ายคนในบ้านผู้ใหญ่บ้าน กำลังพูดคุยบางอย่างกับชายแปลกหน้าที่แต่งตัวผิดจากชาวบ้านทั่วไป ขุนเขาขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “อย่าส่งเสียง... คนพวกนั้นไม่ใช่แค่คนในหมู่บ้านที่อิจฉาเจ้า แต่พวกมันกำลังวางแผนบางอย่างที่อันตรายกว่านั้นมาก และดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกมันต้องการที่สุด ก็คือมิติลับที่อยู่ในตัวเจ้า” ความเย็นวาบแล่นเข้าสู่หัวใจรินรดา เธอเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความอิจฉาในหมู่บ้านแล้ว แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของภัยพิบัติที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความตื่นเต้นในวันนี้ไปกับรินรดานะคะ!