รอยแยกที่มองไม่เห็น

กลิ่นไอของผงซิลเวอร์ฟอสเฟตที่ถูกเผาไหม้จนเกินอุณหภูมิมาตรฐานยังคงลอยอวลอยู่ในห้องบรรยายเวทมนตร์ขั้นสูง อาคารสถาบันอาร์เคเดียหลังนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด แต่วันนี้... มีบางอย่างผิดเพี้ยนไปจากตำราเรียนมาตรฐานฉบับพิมพ์ครั้งที่เจ็ดอย่างสิ้นเชิง เซวีน่าก้มลงมองปลายนิ้วของตนเองที่เพิ่งกดลงบนศิลาบันทึกเวท เธอไม่ได้หยิบปากกาขนนกขึ้นมาจดตามคำบอกของศาสตราจารย์มาร์คัสเหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองผ่านอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า—ที่ซึ่งคนอื่นเห็นเพียงความว่างเปล่า แต่สำหรับเธอ มันคือ "เส้นใยมานา" สีครามเข้มที่กำลังบิดเบี้ยวผิดรูปราวกับสิ่งมีชีวิตใกล้ตาย *มันไม่ควรเป็นแบบนั้น* ปกติแล้วโครงสร้างวงแหวนเวทป้องกันของห้องเรียนนี้จะแผ่รังสีเป็นระเบียบรูปทรงเรขาคณิตหกเหลี่ยม แต่วันนี้ เส้นใยเหล่านั้นกลับขมุกขมัวและสั่นระริกด้วยความถี่ที่ชวนให้คลื่นไส้ ราวกับมีกระแสพลังงานแปลกปลอมกำลังแทรกซึมเข้ามาจากรอยแยกที่มองไม่เห็นใต้พื้นหินอ่อน "เซวีน่า... เธอคิดว่าบทสวดบทที่สี่ควรลงท้ายด้วยตัวอักษรรูนตัวไหน?" เสียงทุ้มต่ำของศาสตราจารย์มาร์คัสดังขึ้นทำลายความเงียบ เขายืนอยู่หน้ากระดานชนวนเวท ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองตรงมายังเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่หันมามองเป็นตาเดียว หลายคนซ่อนรอยยิ้มเยาะไว้มุมปาก เพราะรู้ดีว่าเด็กสาวปีสามผู้มักเก็บตัวคนนี้ไม่ค่อยชอบแสดงความเห็นในชั้นเรียนที่มีการแข่งขันสูงเช่นนี้ เซวีน่าเงยหน้าขึ้น ช้าและนิ่งสนิท เธอกวาดสายตาผ่านหน้าศาสตราจารย์ไปชั่วขณะ ก่อนจะพบความจริงที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ—เงามานาของศาสตราจารย์มาร์คัสในตอนนี้ ซ้อนทับกับรอยแยกสีดำสนิทที่กำลังขยายตัวอย่างช้าๆ หลังแผ่นหลังของเขา "ควรใช้ 'ไกอา' เจ้าค่ะ... แต่ถ้ารูปแบบวงแหวนเกิดความผิดเพี้ยนจากแรงดันภายนอก การใช้รูนตัวนั้นจะยิ่งเร่งให้โครงสร้างพังทลายเร็话ขึ้นไปอีก" เสียงของเซวีน่าราบเรียบ ทว่าก้องกังวานพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา ศาสตราจารย์มาร์คัสชะงัก รอยยิ้มสุภาพที่มักประดับบนใบหน้าจางหายไปชั่วพริบตา "เธอกำลังพูดเรื่องอะไร เซวีน่า? วงแหวนเวทของที่นี่ได้รับการตรวจสอบจากสภาเวทมนตร์โดยตรง ไม่มีทางที่จะเกิดความผิดเพี้ยนได้หรอค่ะ—หรืองs... เธอมีทัศนคติที่แปลกแยกไปจากตำราอีกแล้ว?" คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากกลุ่มนักเรียนแถวหน้า ทว่าเซวีน่าไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ไต่ขึ้นมาจากฝ่าเท้า แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำที่คนธรรมดาไม่มีทางรับรู้ได้กำลังดังขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับเสียงกระซิบจากใต้พิภพ ในวินาทีนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ด้านหลังห้องเรียนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ไม่มีเสียงเอี๊ยดอาร์ดของบานพับ ไม่มีแรงลมจากการผลัก มีเพียงความเงียบงันที่เคลื่อนตัวเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคน ชายหนุ่มในชุดคลุมนักเดินทางสีเทาเข้มรatรอน ฝุ่นละอองจากการเดินทางไกลยังคงเกาะอยู่บนไหล่ของเขา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซวีน่าไม่ใช่เสื้อผ้าเหล่านั้น—แต่เป็น "ความว่างเปล่า" รอบตัวเขา เขาก้าวเข้ามาอย่างไร้ร่องรอยมานา ราวกับตัวตนของเขาถูกลบเลือนไปจากระบบเวทมนตร์ทั้งหมดของสถาบันอาร์เคเดีย "ขออภัยที่มาขัดจังหวะการเรียนการสอนอันน่าเบื่อหน่ายนี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้สื่อถึงความเคารพแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นคมกวาดมองไปทั่วห้องเรียนก่อนจะมาหยุดนิ่งที่เซวีน่า ราวกับเขารู้ดีว่าเธอกำลังมองเห็นอะไรอยู่ใต้พื้นผิวโลกอันจอมปลอมนี้ "ผมชื่อ 'อลิค' ...นักเรียนแลกเปลี่ยนที่น่าจะมาถึงตั้งแต่อาทิตย์ก่อน แต่พอดีว่า... ทางเข้ามันค่อนข้างซับซ้อนไปหน่อยน่ะครับ" อลิคเอ่ยแนะนำตัวพลางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะของเซวีน่าทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เซวีน่าแทบหยุดหายใจ เมื่ออลิคเดินผ่านโต๊ะของเธอ เส้นใยมานาสีครามที่กำลังสั่นระริกทั่วห้องก็พลันสงบลงในทันที ราวกับว่าการมีอยู่ของชายคนนี้สามารถกดทับกฎเกณฑ์ทั้งหมดของเวทมนตร์ให้สยบลงได้ "ยินดีที่ได้รู้จัก... เจ้าของดวงตาที่มองเห็นรอยแยกคนนั้น" อลิคกระซิบเบาๆ ขณะเดินผ่านไหล่เธอไป โดยที่ไม่มีใครในห้องนอกจากเธอเลยที่ได้ยินประโยคนี้ เซวีน่านิ่งงั้น มือที่กำศิลาบันทึกเวทไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ปริศนาที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสามปีถูกมองทะลุปรุโปร่งอย่างง่ายดายโดยคนแปลกหน้าผู้นี้เสียแล้ว ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงเตือนภัยโทนต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบป้องกันสูงสุดประจำสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทุกตึกเรียน พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าทุกคน— **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากพลังงานนอกเขตควบคุม... ระดับภัยคุกคาม: SSS]** **[รอยแยกแห่งความมืดถูกเปิดออก ณ ใต้หอคอยกลาง... ขอให้นักเรียนทุกคนเตรียมรับมือการปะทะ]** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับความลับนี้... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!