ใบสมัครงานมรณะ

"ถ้าเรซูเม่ฉบับนี้มีความหนาเท่ากับความหน้าทนของคุณ... ฉันคงจ้างคุณไปนานแล้วค่ะคุณกวินท์" น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบภายในห้องทำงานเพנטเฮาส์หรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง กวินท์กะพริบตาปริบๆ สมองที่ประมวลผลเรื่องตัวเลขและกลยุทธ์ธุรกิจมาอย่างโชกโชนหยุดชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูททريสสั่งตัดพิเศษที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ นี่คือการพบกันครั้งแรกระหว่างเขา—บัณฑิตหนุ่มผู้พกพาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งและภาระหนี้สินกองโตของครอบครัว กับ ‘ภคิน’ ประธานบริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เฉียบขาด ปากร้ายไร้ความปรานี เรซูเม่กระดาษร้อยปอนด์สีครีมสะอาดตาถูกผลักกลับมาด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ภคินไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองมันตั้งแต่กวินท์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ชายหนุ่มเพียงแค่เปิดผ่านๆ ด้วยท่าทีเบื่อหน่าย ราวกับกระดาษแผ่นนั้นมีค่าเท่ากับเศษกระดาษทิชชูใช้แล้ว กวินท์สูดลมหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเต็มเพื่อระงับอาการกระตุกของมุมปาก เขาอุตส่าห์ทำการบ้านมาอย่างดี แต่งกายสุภาพเรียบร้อย และเตรียมคำตอบสำหรับทุกคำถามยากๆ ไว้หมดแล้ว แต่ดูเหมือนว่าอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดจะไม่ใช่ความสามารถของเขา หากแต่เป็นทัศนคติที่ติดลบตั้งแต่แรกเห็นของท่านประธานจอมซึนคนนี้ต่างหาก "ผมว่าเรซูเม่ของผมมีดีเทลที่น่าสนใจกว่าเรื่องความหน้าทานะครับ... เอ้ย! นะคะ เอ๊ย! ไม่ใช่สิครับ!" กวินท์เกือบหลุดปากเผลอใช้สรรพนามผู้ชายออกไปเมื่อเจอแรงกดดัน ประหม่าจนสมองรวนไปหมด ภคินชะงัก เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจร่างเพรียวบางตรงหน้าด้วยแววตาวิเคราะห์และเย้ยหยัน "ฮึ... แค่แนะนำตัวยังลิ้นพันกัน แล้วจะมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวที่ต้องจัดการตารางเวลานาทีต่อนาทีให้ฉันเนี่ยนะ? กลับไปตั้งสติแล้วไปสมัครงานร้านสะดวกซื้อเถอะคุณ ที่นี่ไม่รับเด็กฝึกงาน" คำพูดเชือดเฉือนพุ่งเข้าปักกลางอกจนกวินท์รู้สึกชาไปทั้งตัว ความโกรธที่พยายามกดไว้พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเอาเรื่อง เขาไม่ได้เดินทางฝ่ารถติดนรกแตกมาเพื่อโดนดูถูกฝีมือเร็วกว่าการจิบกาแฟแก้วแรกหรอกนะ "ถ้าประธานภคินจะกรุณาใช้วิจารณญาณที่มากกว่าอคติส่วนตัว มองข้ามกระดาษแผ่นนั้นแล้วมาลองทดสอบความสามารถของผมจริงๆ คุณอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะคะ... อ๊ะ หมายถึงครับ!" กวินท์แก้ตัวแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดเสียงผู้ชายออกมาอีกรอบ ภคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่กวินท์ยืนอยู่ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับความกดดันรอบตัวทำให้กวินท์ต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ติดที่ขอบโต๊ะเสียแล้ว "กล้าต่อปากต่อคำกับฉันตั้งแต่ยังไม่ทันได้เซ็นสัญญา... น่าสนใจดีนี่" ภคินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากกวินท์เพียงไม่กี่คืบ สายตาคมกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี "แต่อย่าคิดว่าความมั่นหน้าแบบนี้จะช่วยให้เธอดึงดูดฉันได้นะคุณกวินท์ ฉันเกลียดคนอวดดีที่สุด" "ผมไม่ได้อวดดี แต่ผมมีความสามารถพอที่จะทำหน้าที่นี้ได้ต่างหากเล่า!" กวินท์สวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืด ลืมตัวไปสนิทว่าอีกฝ่ายคือเจ้านายผู้ทรงอิทธิพล ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ปากเก่งแบบนี้... น่าจับมาดัดนิสัยให้เข็ดนัก" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที หัวใจของกวินท์เต้นรัวระส่ำด้วยความโกรธปนความประหลาดใจกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป เคมีบางอย่างพุ่งปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับแม่เหล็กคนละขั้วที่ถูกบังคับให้มาอยู่ใกล้กัน ในเสี้ยววินาทีที่กวินท์กำลังจะอ้าปากตอกกลับให้หน้าหงาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "เฮียคินครับ... อ้าว มีแขกอยู่หรอ?" เสียงทุ้มนุ่มนวลคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กรวีร์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจและอดีตเพื่อนร่วมรุ่นของภคินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ กรวีร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นกวินท์ยืนอยู่ใกล้ชิดกับภคินในระยะประชิด ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะทอประกายสนใจอย่างออกนอกหน้าเมื่อกวาดสายมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธของกวินท์ ภคินถอยหลังกลับไปยืนตั้งตรงทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเย็นชาดังเดิม ดวงตานิลกาฬฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้มาเยือน และที่สำคัญ... สายตาของกรวีร์ที่กำลังมองกวินท์อยู่นั้น มันชวนให้ต่อมความหวงแหนทำงานอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะไล่คนตรงหน้าไปเมื่อครู่! "มีธุระอะไร กรวีร์" ภคินถามเสียงลอดไรฟัน รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องกลับมาคุกรุ่นอีกครั้ง กรวีร์ยิ้มกริ่ม เดินตรงเข้ามาใกล้กวินท์เสียจนภคินต้องขยับตัวมาบังไว้ครึ่งหนึ่ง "เปล่าครับ แค่ได้ยินว่าวันนี้ท่านประธานเปิดรับสมัครเลขาฯ ส่วนตัวคนใหม่ เลยแวะเอาเรซูเม่ของคนสนิทผมมาฝากเผื่อเฮียจะสนใจ... แต่ดูท่าทางแล้ว เฮียคงจะได้ 'ของเล่น' ชิ้นใหม่ที่ถูกใจกว่าแล้วสินะครับ?" ดวงตาของกรวีร์พาดผ่านร่างกวินท์ด้วยสายตาแทะโลมอย่างเปิดเผย กวินท์ขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะอ้าปากสวนกลับไอ้คนมารยาททรามคนนี้ให้หงายเงิบ แต่ยังไม่ทันได้ขยับริมฝีปาก มือหนาของภคินก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกวินท์อย่างแรง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะลากร่างบางให้ถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของตนทันที ภคินปรายตามองกรวีร์ด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกน น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจนและเด็ดขาด "คนนี้... ฉันจองแล้ว อย่าแม้แต่จะคิดเสนอหน้ามายุ่ง" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความซึนของเฮียคินและฤทธิ์เดชของน้องวินท์นะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ!