กับดักในไซเบอร์สเปซ

เสียงกระแทกของปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกดังรัวระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบนหลังคาสังกะสี ในห้องทำงานอับทึบแสงไฟสีส้มสลัว รินทร์จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่กำลังสะท้อนภาพโค้ดโปรแกรมวิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง สมองของเขาตอนนี้กำลังทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อประมวลผลรูปแบบการเข้ารหัสของ "อัลกอริทึมมรณะ" ที่เขากำลังแกะรอยอยู่ ทว่า... มีบางอย่างผิดปกติ หน้าจอหลักของคอมพิวเตอร์พกพาส่วนตัวจู่ๆ ก็กระพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยเด้งขึ้นมาซ้อนกันนับร้อยหน้าต่างจนบังพื้นที่ทำงานจนหมดสิ้น สัญญาณเตือนภัยไร้เสียงดังขึ้นในหูฟังบลูทูธของเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะดับวูบลงไปเฉยๆ "ศิรา..." รินทร์พึมพำชื่อคู่หูสาวเบาๆ ผ่านไมโครโฟนติดเสื้อ "ระบบสื่อสารเข้ารหัสของเรากำลังถูกเจาะ... คุณได้ยินผมไหม?" ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงเสียงคลื่นสัญญาณรบกวนซ่าๆ ที่ดังเสียดหูราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณในความมืด รินทร์ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ การที่ระบบสื่อสารสายตรงกับศิราถูกตัดขาดในเวลาไล่เลี่ยกับการเจาะระบบภายใน หมายความว่าพวกมันไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่เลย พวกมันกำลังดักฟัง และอาจจะกำลังก้าวเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ รินทร์เอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่วางอยู่ข้างมือ เปิดมันออกอย่างคุ้นเคย ลายมือหวัดๆ ของตัวเองที่เขียนเตือนไว้เมื่อตอนสายปรากฏแก่สายตา: *'หากระบบสื่อสารล่มและสัญญาณอินเทอร์เน็ตถูกตัดขาดพร้อมกัน จงอย่าอยู่ที่เดิม เกินสามนาที เพราะนั่นคือกับดักที่ถูกตั้งเวลาไว้'* ชายหนุ่มมุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ความฉลาดรอบคอบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีก็ทำให้เขาไม่ลนลาน เขาหยิบแฟลชไดรฟ์ตัวจิ๋วออกจากพอร์ตยูเอสบี เก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทันใดนั้น ไฟฟ้าในห้องทั้งหมดก็ดับสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที มีเพียงแสงไฟสีแดงกะพริบจากเซิร์ฟเวอร์สำรองที่มุมห้องเท่านั้นที่ยังคงทำงานอยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ประตูห้องทีละน้อย เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบงัน รินทร์สูดหายใจเข้าลึก and ก้าวถอยหลังไปจนชิดกับผนังห้องด้านใน มือขวาสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องใช้สติปัญญาและสิ่งรอบตัวเพื่อเอาชีวิตรอดจากกับดักในไซเบอร์สเปซที่พวกมันสร้างขึ้นนี้ให้ได้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยเป็นสีแดงฉานเมื่อครู่ จู่ๆ ก็ปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นมาทีละตัวอย่างช้าๆ *[ ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย, คุณรินทร์ ]* เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังลอดมาจากลำโพงภายนอกห้อง พร้อมกับลูกบิดประตูที่ค่อยๆ ถูกบิดหมุนเปิดออกอย่างช้าๆ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ