บทสนทนากับความทรงจำ

"ถ้าคุณยังคงปล่อยให้เศษเสี้ยวความทรงจำเมื่อวานมาปะปนกับตรรกะหน้ากระดาษวันนี้ คดีนี้ก็จะไม่มีวันจบลงด้วยตัวเลขทางคณิตศาสตร์ที่ถูกต้องหรอกนะครับ, รินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของศิราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานใต้ดิน แสงไฟนีออนสีวลีสาดส่องลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เต็มไปด้วยกองเอกสาร คราบหมึกซึม และหน้ากระดาษโน้ตโพสต์อิทสีเหลืองนับร้อยที่ถูกแปะเรียงรายเป็นระเบียบราวกับผังวงจรอิเล็กทรอนิกส์ รินทร์ก้มมองสมุดบันทึกเล่มหนาในมือ ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือขวาของเขาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่ในอก สมองของเขาว่างเปล่าทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในรอบสัปดาห์ แต่ทว่า... ข้อมูลที่ศิรากำลังป้อนให้ในตอนนี้ มันช่างหนักหน่วงและท้าทายขีดจำกัดของมนุษย์เสียเหลือเกิน "ผมกำลังพยายามอยู่ครับ, ศิรา" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาของเขาฉายประกายความคมกริบแบบที่นักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรระดับท็อปควรจะมี แม้ว่าในหัวตอนนี้จะหลงเหลือความทรงจำแค่เพียงสิบสองชั่วโมงล่าสุดก็ตาม "แต่การจะสร้าง 'อัลกอริทึมความคิด' ขึ้นมาทดแทนความทรงจำที่หายไป มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ภายในชั่วข้ามคืน" "งั้นเรามาลองทดสอบทฤษฎีแรกกัน" ศิราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงภายใต้เสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เธอยื่นแฟ้มคดีสีดำสนิทที่ไม่มีป้ายชื่อใดๆ วางลงตรงหน้าเขา "สมมติฐาน: ฆาตกรไม่ได้เลือกเหยื่อจากความแค้นส่วนตัว แต่เลือกจากรูปแบบของพฤติกรรมที่ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลเซิร์ฟเวอร์เก่า... หน้าที่ของคุณคือใช้หลักการ 'การจัดระเบียบความคิดแบบย้อนกลับ' (Reverse Thought Organization) แยกแยะว่าอันไหนคือข้อเท็จจริง และอันไหนคืออคติทางจิตวิทยาที่คุณเผลอมโนขึ้นมาเอง" รินทร์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาเปิดสมุดบันทึกหน้าใหม่ เขียนหัวข้อด้วยลายมือบรรจงว่า *[กฎข้อที่ 1: แยกแยะสัญญาณรบกวนจากข้อมูลดิบ]* นี่คือหัวใจสำคัญของการเติบโตในโลกที่อัลกอริทึมมรณะกำลังไล่ล่าพวกเขา การพึ่งพาสองมือและสมุดบันทึกอย่างเดียวไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว รินทร์ต้องฝึกฝนสมองให้ทำงานเหมือนหน่วยประมวลผลคอมพิวเตอร์ที่มีระบบกรองข้อมูลขยะทิ้งไปทันที ทุกคดีที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา ไม่ว่าจะเป็นรอยนิ้วมือ รอยเท้า หรือแม้แต่คำพูดโกหกคำโต ล้วนมีรูปแบบทางคณิตศาสตร์ซ่อนอยู่ "ผมจะเริ่มจากตัวแปรเอ็กซ์ (X)" รินทร์พึมพำกับตัวเอง สายตาคมกวาดมองเอกสารในแฟ้มอย่างรวดเร็ว สมองเริ่มทำการประมวลผลข้อมูลนับร้อยหน้าในเวลาเพียงไม่กี่วินาที "เหยื่อสามรายแรกถูกฆ่าในรัศมีสามกิโลเมตรจากสถานีรถไฟใต้ดินเก่า เวลาที่เกิดเหตุมีความคลาดเคลื่อนไม่เกินสิบห้านาที... นั่นหมายความว่าฆาตกรไม่ได้ใช้ยานพาหนะส่วนตัวในการหลบหนี แต่ใช้ระบบขนส่งสาธารณะที่เชื่อมต่อกับโครงข่ายเน็ตเวิร์กของเมือง" ศิราพยักหน้ารับน้อยๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ ความฉลาดรอบคอบและการเรียนรู้อย่างรวดเร็วของชายหนุ่มตรงหน้า มักจะทำให้เธอนึกทึ่งอยู่เสมอ "ถูกต้อง และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมอัลกอริทึมของมันถึงตรวจจับความเคลื่อนไหวของเราได้ตั้งแต่เราก้าวขาเข้าสู่เขตโซน B" บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อ톱톱ของเข็มนาฬิกาแขวนผนังดังสะท้อนก้อง รินทร์ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามระเบียบวิธีคิดที่เขาเพิ่งสร้างขึ้น มันคือการจัดระเบียบข้อมูลในสมองแบบเป็นขั้นเป็นตอน *ขั้นที่หนึ่ง:* ยอมรับความจริงว่าความทรงจำคือสิ่งหลอกลวง *ขั้นที่สอง:* เชื่อมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ *ขั้นที่สาม:* คาดการณ์ก้าวเดินล่วงหน้าของฝ่ายตรงข้ามอย่างน้อยสามสเต็ป "ถ้าอย่างนั้น..." รินทร์เงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ฉายชัดขึ้นกว่าเดิม "เป้าหมายต่อไปของมันไม่ใช่การฆ่าเพื่อปิดปาก แต่เป็นการล่อให้เราเข้าไปติดกับในพื้นที่อับสัญญาณ... ศิรา เราต้องเตรียมตัวเดินทางไปที่สถานีรถไฟใต้ดินร้างแห่งนั้นทันที" ขณะที่ศิรากำลังจะเอ่ยปากตอบรับ สายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งถูกตั้งโปรแกรมให้ตรวจจับความเคลื่อนไหวของเครือข่ายภายนอก จู่ๆ หน้าจอก็เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอโดยไม่มีที่มา **[WARNING: System Override Detected]** **[ระดับภัยคุกคาม: SSS - เป้าหมายเข้าใกล้ระยะประชิดในรัศมี 50 เมตร]** เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึกใต้ดิน รินทร์และศิราสบตากันในทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา เพราะพวกเขารู้ดีว่า... เวลาในการเตรียมตัวได้หมดลงแล้ว และใครบางคนกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ที่หน้าประตูห้อง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ