พยานปากเอก

กลิ่นอายความชื้นของปูนเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืด สัมผัสเย็นเยียบของปลายปากกาโลหะที่รินทร์ใช้กดลงบนหน้ากระดาษโน้ตในมือ คือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดโยงสติสัมปชัญญะของเขาไว้ในเวลานี้ "เป้าหมายอยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือสามร้อยเมตร หลบมุมตึก... และระวังเรื่องการใช้สัญญาณวิทยุ" ศิรากระซิบเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงสายฝนที่โปรยปรายลงมากระทบหลังคาโกดังร้าง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาของหญิงสาวกวาดมองผ่านกล้องส่องทางไกลอินฟราเรดอย่างรวดเร็ว เธออยู่ในชุดแจ็กเก็ตกันหนาวสีเข้มกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม รินทร์เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงเปิดสมุดบันทึกเล่มหนาที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน หน้ากระดาษปรากฏลายมือหวัดๆ ของตัวเองที่เขียนเตือนสติไว้ชัดเจนว่า *'เชื่อใจศิรา เธอคือคนเดียวที่จำได้ว่านายคือใคร'* นี่คือบทที่สิบหกของเส้นทางอันมืดมนที่เรากำลังไขปริศนา—การตามหา "ผู้รอดชีวิต" คนสุดท้ายจากโครงการทดลองอัลกอริทึมล้างสมอง โครงการที่เคยพรากความทรงจำส่วนใหญ่ของรินทร์ไป "คุณรินทร์ ไหวไหมครับ?" ศิราหันมาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความห่วงใย เธอใช้สรรพนามและสำเนียงที่แสดงถึงความร่วมมืออันแนบแน่น แม้สถานการณ์รอบตัวจะกดดันเพียงใดก็ตาม "ไหวครับ... สมองส่วนความจำระยะสั้นของผมอาจจะมีปัญหา แต่การวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์และรูปแบบการรักษาความปลอดภัยของพวกมัน ยังอยู่ในเกณฑ์สมบูรณ์" รินทร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่มักปรากฏขึ้นยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความท้าทาย เบื้องหน้าของพวกเขาคือศูนย์วิจัยใต้ดินรกร้างที่ถูกปิดตาย ทว่าระบบรักษาความปลอดภัยบางส่วนยังคงทำงานด้วยพลังงานสำรอง แสงไฟกะพริบสีแดงสลัวสลับกับเสียงฮัมต่ำของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดย่อมบ่งบอกว่า ที่นี่ไม่ใช่แค่ซากปรักหักพังธรรมดา แต่มีใครบางคน... หรือบางระบบ กำลังรอต้อนรับพวกเขาอยู่ รินทร์ยกมือขึ้นห้ามศิราเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่พื้นทางเข้า "หยุดก่อนครับศิรา ตรงนั้น... รอยเท้าสองคู่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว น้ำหนักกดทับที่ฝั่งซ้ายมากกว่าฝั่งขวา ชายคนนั้นน่าจะได้รับบาดเจ็บที่ขาขวา และเดินกะโผลกกะเพละเข้าไป" รินทร์วิเคราะห์ด้วยเสียงกระซิบ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "นั่นหมายความว่า ผู้รอดชีวิตที่เราตามหาไม่ได้เดินเข้ามาเอง แต่ถูก 'ลาก' เข้าไปต่างหาก" ศิราพยักหน้ารับช้าๆ แววตาของเธอฉายแววทึ่งในความสามารถรอบด้านของชายหนุ่ม แม้ว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำไปเกือบหมด แต่ทักษะการแกะรอยและตรรกะอันเฉียบคมกลับยิ่งคมกลาภขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาต้องเผชิญสถานการณ์วิกฤต ทั้งคู่เคลื่อนตัวผ่านประตูนิรภัยที่ถูกงัดแงะอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสารเคมีฉุนกิว แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นทางเดินยาวเหยียดที่ผนังเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ รอยกระสุนปืนและรอยขูดขีดของโลหะบ่งบอกว่าความรุนแรงเพิ่งเกิดขึ้นที่นี่ไม่นานนัก "ตามบันทึกในฐานข้อมูลเก่าที่เรากู้มา ผู้รอดชีวิตคนนี้คือนักวิจัยรุ่นบุกเบิกชื่อ 'ดร.อนันต์' เขาเป็นคนเดียวที่รู้รหัสผ่านชุดคำสั่งหลักที่จะหยุดยั้งอัลกอริทึมมรณะได้" ศิรากล่าวเบาๆ ขณะที่มือเรียวถือปืนพกติดกระบอกเก็บเสียงมั่น "แต่ปัญหาคือ..." รินทร์พูดต่อ พลางใช้สายตาสํารวจกล้องวงจรปิดที่มุมเพดานซึ่งถูกพ่นทับด้วยสเปรย์สีดำ "...ระบบไม่ได้มองว่าเขาเป็นผู้รอดชีวิต แต่มันมองว่าเขาเป็น 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ต้องกำจัดทิ้งต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องลงมาแทนที่ความมืดมิด เสียงกลไกของประตูเหล็กบานใหญ่กำลังเลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็วจากเบื้องหน้าและเบื้องหลัง! "เราโดนต้อนแล้วครับ!" ศิราอุทานเสียงหลง ร่างเพรียวพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนรินทร์ให้หลบพ้นจากการปิดกั้นของประตูกล รินทร์ไม่ลังเล เขาใช้ไหวพริบทิ้งตัวลงslideไปกับพื้นปูนเย็นเฉียบ มือซ้ายคว้าหน้าจอแท็บเล็ตขนาดเล็กขึ้นมาเชื่อมต่อกับช่องเสียบสายเคเบิลฉุกเฉินบนผนังอย่างแม่นยำ นิ้วเรียวรัวพิมพ์ชุดคำสั่งเพื่อแฮกเข้าระบบควบคุมประตูแบบเฉพาะหน้า แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายบนขมับ "อีกสามวินาที... ประตูจะปิดตายถาวร!" ศิราตะโกนเตือนพร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งไปยังเงาดำสองร่างที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดที่ปลายทางเดิน รินทร์กัดฟันกรอด สมองประมวลผลด้วยความเร็วดุจ *ติ๊ด! สีเขียวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ* ประตูกลที่กำลังจะปิดหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาทีสุดท้าย รินทร์ดึงศิราลอดผ่านช่องแคบๆ นั้นเข้าไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่ประตูเหล็กหนานับตันจะกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง กั้นกลางระหว่างพวกเขากับกองกำลังปริศนาที่ตามล่า พวกเขาทั้งคู่หอบหายใจรุนแรงท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมสำรองที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง รินทร์ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง จนกระทั่งสะดุดตากับร่างของชายชราในชุดกราวด์สีขาวที่นั่งหมดสติอยู่บนเก้าอี้ทำงาน มีสายโยงระยางเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์แม่ข่ายรุ่นเก่า "นั่น... ดร.อนันต์ใช่ไหมครับ?" รินทร์พึมพำ ศิราก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นเพื่อตรวจสอบชีพจร เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันมามองรินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น "เขายังมีชีวิตอยู่... แต่ว่า ระบบในตัวเขาถูกกระตุ้นการทำงานแล้ว" ศิรากล่าวเสียงสั่น "ดูที่หน้าจอคอมพิวเตอร์นั่นสิครับคุณรินทร์" รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอสีเขียวเข้มที่กำลังแสดงผลข้อมูลโค้ดชุดใหญ่ ตัวเลขรันนิ่งเดินหน้าอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบไม่ใช่ข้อมูลการทดลอง แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพอย่างเด่นชัด— *[System Notification: ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก, ผู้ทดลองหมายเลข 001: รินทร์]* *[สถานะปัจจุบัน: การประสานความทรงจำเสร็จสิ้น 100% เตรียมรับคำสั่งทำลายล้าง]* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องควบคุม พร้อมกับเสียงเคาะโลหะเป็นจังหวะ ราวกับมีบางสิ่งกำลังรอเวลาพังประตูเข้ามาหาพวกเขา... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ