คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงคำรามของสายฝนด้านนอกห้องสมุดร้างกระหน่ำซัดเข้าใส่กระจกบานใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับแผ่นดินไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบเป็นจังหวะสม่ำเสมอสาดส่องกระทบเข้ากับชั้นหนังสือสูงตระหง่านนับร้อยชั้น ทอดเงายาวเหยียดราวกับอสูรกายกำลังขยับเขยื้อnร่างในเสื้อโค้ตกันฝนสีดำสนิทของรินทร์ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รองเท้าหนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ผุพัง นิ้วมือข้างหนึ่งกำด้ามปากกาโลหะในกระเป๋าเสื้อแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สมุดบันทึกเล่มหนาที่เพิ่งเปิดอ่านเมื่อไม่กี่นาทีก่อนตอนนี้ถูกเหน็บไว้ที่กระเป๋าข้างลำตัว พร้อมสำหรับข้อมูลฉุกเฉินที่อาจต้องใช้แลกกับลมหายใจ ตรงหน้าของเขา ห่างออกไปเพียงห้าก้าว ศิราผู้เยือกเย็นและรอบคอบเสมอมา บัดนี้กำลังยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะบรรณารักษ์โบราณ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสุขุมนุ่มลึก บัดนี้กลับหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเรียวเส้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มเรียบเฉยที่ชวนให้สันหลังวาบหวิวราวกับถูกลูบไล้ด้วยใบมีดโกน "คุณช้าไปสามวินาทีนะ รินทร์" น้ำเสียงของศิราเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงนุ่มนวลคุ้นเคยที่คอยให้คำแนะนำในยามคับขันอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล และเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่างที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง "คุณไม่ได้ถูกควบคุมระบบประสาท... นี่คือบุคลิกสำรองสินะครับ ศิรา" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบพอกัน แม้ในใจสมองจะประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงหึ่งๆ ในหัว เขากวาดสายตามองการจัดวางมือและองศาการยืนของอีกฝ่าย—การถ่ายน้ำหนักไปที่เท้าซ้ายเพื่อเตรียมพุ่งตัว และมุมองศาของข้อมือที่ซ่อนวัตถุบางอย่างไว้ใต้ชายเสื้อ ศิราหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานในความเงียบสงบของห้องสมุดที่มีเพียงเสียงฝนกลบเกลื่อน "น่าประทับใจจริงๆ ครับ... เอ่อ ไม่สิ ฉันควรจะเรียกคุณว่า 'ผู้ทดสอบ' ดีล่ะ? สมุดบันทึกเล่มนั้นคงบอกข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับฉันไว้หมดแล้วสินะ แต่เสียดาย... มันไม่ได้บอกหรอกว่า ฉันคือคนป้อนอัลกอริทึมชุดแรกใส่สมองที่ว่างเปล่าของคุณเอง" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกความทรงจำที่ขาดหายของรินทร์ราวกับค้อนเหล็ก อาการปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันทีจนเขาต้องขบกรามแน่น ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว—แสงไฟนีออนสีขาวโพลน กลิ่นสารเคมี และเสียงคลิกของคีย์บอร์ดที่รัวเร็วท่ามกลางความมืดมิด *อย่าเชื่อใคร... แม้แต่คนที่คุณไว้ใจที่สุด* ข้อความในสมุดบันทึกย้อนกลับมาเตือนสติในหัว รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางหนีทีไล่ ห้องสมุดแห่งนี้ถูกออกแบบด้วยโครงสร้างสถาปัตยกรรมแบบโกธิค มีทางออกฉุกเฉินที่ชั้นสอง แต่มันถูกล็อกด้วยระบบดิจิทัลที่ต้องใช้รหัสผ่านสิบหลัก ซึ่งแน่นอนว่ามีเพียงศิราในบุคลิกนี้เท่านั้นที่รู้ "ทำไมล่ะครับ?" รินทร์ถามต่อ พยายามซื้อเวลาเพื่อคิดคำนวณความน่าจะเป็น "การสร้างระบบอัลกอริทึมมรณะขึ้นมาเพื่อไล่ล่าคนในองค์กรตัวเอง มันให้ผลลัพธ์คุ้มค่ากับการทำลายล้างขนาดนี้เลยหรือ?" ศิราก้าวเดินออกมาจากหลังโต๊ะช้าๆ รองเท้าบูทส้นเตี้ยกระทบพื้นไม้ทีละก้าวอย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง เธอดึงถุงมือหนังสีดำออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปวงจรไมโครชิปที่ฝังอยู่บนหลังมือซ้าย—ร่องรอยของมนุษย์ดัดแปลงรุ่นแรกเริ่มที่ถูกลบชื่อออกจากทะเบียนประวัติราชการ "คุณยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของการ 'รีเซ็ต' โลกใบนี้หรอกนะ รินทร์" ศิraหยุดยืนห่างจากเขาเพียงสองก้าว กลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวเธอจนสัมผัสได้ "โลกที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด ความผิดพลาด และการทรยศ... มันสมควรถูกลบให้เกลี้ยงแล้วสร้างใหม่ด้วยตรรกะที่ไร้ที่ติ และคุณ... คือผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์แบบที่สุด ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายมัน" ทันใดนั้นเอง ศิราก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น ร่างเพรียวพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตาเดียว มือเรียวคว้าเข้าที่ปกเสื้อของรินทร์พร้อมกับเหนี่ยวปลายมีดสั้นคาร์บอนไฟจ่อเข้าที่ลำคออย่างแม่นยำ ความเย็นเฉียบของคมมีดแนบชิดผิวหนัง รินทร์ไม่ได้ขัดขืน เขารู้ดีว่าพละกำลังทางกายภาพในยามนี้ไม่สามารถเทียบชั้นกับมนุษย์ดัดแปลงที่ผ่านการปรับแต่งพันธุศาสตร์ได้ แต่ในสมองของเขา ตัวเลขความน่าจะเป็น อัตราการไหลเวียนเลือด และจังหวะการหายใจของศิรากำลังถูกประมวลผลใหม่อย่างบ้าคลั่ง "คุณลืมไปอย่างหนึ่งครับ..." รินทร์กระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้ความตายจะอยู่ห่างเพียงมิลลิเมตร ศิราชะงักเล็กน้อย ขมวดคิ้ว "อะไร?" "อัลกอริทึมที่คุณเขียนขึ้นมา... มันไม่ได้มีแค่คำสั่งให้ผมทำลายล้างอย่างเดียวหريكครับ" รินทร์ยกมือขึ้นช้าๆ แล้วแตะลงที่ข้อมือของเธอที่มีรอยแผลเป็นวงจรไมโครชิป "แต่มันยังมี 'คำสั่งยับยั้งฉุกเฉิน' ที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำที่สูญหายของผมด้วย... และตอนนี้ คุณกำลังกระตุ้นมันเข้าให้แล้ว" สิ้นคำพูดของรินทร์ ดวงตาของเขาที่เคยสงบนิ่งพลันเปลี่ยนเป็นประกายสีฟ้าจางๆ สะท้อนแสงไฟฉุกเฉินรอบตัว ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่สมองจะปลดล็อกข้อมูลระดับสูงที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา เสียงเตือนระบบดิจิทัลดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสผ่านนิรภัยระดับ SSS กำลังทำการซנ크ข้อมูล...] [สถานะเป้าหมาย: อัลกอริทึมควบคุมถูกแทรกแซงโดยเจตจำนงเสรี] [คำเตือน: บอสลับ "โปรแกรมแม่ข่ายศูนย์กลาง" ในจิตใต้สำนึกของศิรา ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ