บทเพลงจากเปียโนเก่า

นิ้วเรียวของมายด์กดลงบนคีย์งาช้างของเปียโนหลังเก่าริมหน้าต่าง แรงกดนั้นไม่ได้หนักหน่วงเพื่ออวดเทคนิค หากแต่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความลังเล ราวกับกลัวว่าเสียงดนตรีจะไปรบกวนความเงียบงันยามดึกในห้องทำงานของพราว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสตรอว์เบอร์รีป่าที่ลอยมาจากเทียนหอมบนหลังเปียโนผสมผสานกับกลิ่นกระดาษร่างแบบแปลน—กลิ่นอายคุ้นเคยที่ทำให้หัวใจของคนร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดหน้าห้องน้ำถึงกับกระตุกวูบ พราวพรยืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วมือข้างหนึ่งหยิกเข้าที่ข้อศอกของตัวเองเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาจุกอก หญิงสาวพยายามบอกตัวเองว่านี่ก็แค่เสียงเพลงยามค่ำคืน เป็นเพียงบทเพลงธรรมดาที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งบรรเทาความเหนื่อยล้าหลังจากการเคลียร์แบบแปลนสถาปัตยกรรมมาราธอนสามวันติดกัน แต่น้ำเสียงที่สะท้อนออกมาจากเปียโนตัวนั้นกลับไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวทั่วไปเลยสักนิด โน้ตตัวแรกเริ่มขึ้นด้วยจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นในความรู้สึก มันคือท่วงทำนองของเพลงที่มายด์เคยฮัมเบาๆ ตอนช่วยเธอจัดสวนหย่อมหลังออฟฟิศเมื่อฤดูฝนปีก่อน ตอนนั้นพราวมัวแต่ก้มหน้าก้มตาตรวจสเปกวัสดุก่อสร้าง จนมองข้ามสายตาคู่หนึ่งที่มองตรงมาด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง และในตอนนี้ เมื่อเสียงดนตรีถูกถ่ายทอดผ่านเปียโนหลังเก่าที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน มันกลับกลายเป็นภาษาที่ทรงพลังเสียจนกำแพงป้องกันความรู้สึกที่พราวเพียรสร้างมาทั้งชีวิตเริ่มสั่นคลอน *“เธอรู้ไหม… ว่าบางครั้งการอยู่ใกล้คนที่เรารัก แต่มือเอื้อมไม่ถึง มันทรมานแค่ไหน”* ประโยคในใจนั้นไม่ได้เปล่งออกมาเป็นคำพูด แต่พราวกลับได้ยินมันดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงเปียโนเสียอีก ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจในทุกงานออกแบบ กลับพร่ามัวลงด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างไร้ทิศทาง พราวยกมือขึ้นปาดแก้วตาอย่างลวกๆ ความรู้สึกกลัว—ความกลัวที่ฝังรากลึกตั้งแต่ในอดีต ว่าการเปิดใจยอมรับความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าคำว่าเพื่อน จะนำมาซึ่งการสูญเสียที่เธอไม่มีวันรับไหว—กำลังกัดกินพื้นที่ในใจทีละน้อย มายด์ยังคงบรรเลงต่อไป โน้ตเพลงค่อยๆ เปลี่ยนจากความเศร้าสร้อย เป็นความอบอุ่น ละมุนละไม ราวกับมือเรียวนั้นกำลังโอบกอดแผ่นหลังที่แบกรับความสมบูรณ์แบบไว้จนเหนื่อยล้าของพราวเอาไว้ ท่วงทำนองทอดตัวยาวออกไปในความมืด คล้ายการสารภาพความในใจที่เก็บงำมาเนิ่นนานผ่านบทเพลงที่ไม่มีวันหมดอายุ พราวกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอพยายามถอยหลังเพื่อกลับเข้าไปซ่อนตัวในห้องทำงาน ปิดประตูใส่ความอ่อนแอเหล่านี้เสีย แต่ฝ่าเท้ากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยมนต์สะกดของเสียงเพลง มายด์กำลังใช้เสียงเปียโนดึงความจริงที่เธอพยายามหลบหนีออกมาจากซอกหลืบของหัวใจ และในจังหวะที่โน้ตตัวสุดท้ายกำลังจะทอดยาวและจางหายไปในความเงียบงัน มายด์ก็หยุดมือลงอย่างกะทันหัน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นเทาของพราวที่สะท้อนก้องอยู่ในความมืด ทว่า ก่อนที่พราวจะได้ทันก้าวเท้าถอยหนี เสียงฝ่าเท้าแผ่วเบาบนพื้นไม้ปาร์เกต์ก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นในความมืดด้วยความระมัดระวัง "พราว... ร้องไห้ทำไมคะ?" หัวใจของพราวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงาร่างของมายด์ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น และก่อนที่พราวจะทันได้ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า ปลายนิ้วอุ่นละมุนของมายด์ก็แตะเบาๆ ที่พวงแก้มข้างขวาอย่างทะนุถนอม พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่มองตรงมาด้วยความห่วงใยสุดซึ้ง โดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกเลย... สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความเปราะบางของพราวในตอนนี้นะคะ