เงาในอดีต

"ถ้าเราบอกว่า... ทุกอย่างที่ผ่านมามันยังมีความหมายสำหรับเราอยู่ล่ะ พราว" น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อย ทว่ายังคงทุ้มนุ่มและคุ้นเคยจนน่าใจหาย ประโยคเดิมพันความรู้สึกที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเมื่อสามปีก่อน กลับมาลอยวนอยู่กลางห้องทำงานสถาปัตยกรรมของพราวพรอีกครั้ง ราวกับกาลเวลาไม่เคยเคลื่อนไปข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย พราว (พราวพร) ชะงักมือที่กำลังถือด้ามปากกาหมึกซึม ปลายปากกานิ่งค้างอยู่บนกระดาษไขแผ่นบางที่ร่างแปลนสวนหย่อมไว้เกือบเสร็จสมบูรณ์ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษและหมึกสีเข้มในห้องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูก—กลิ่นซีดาร์วูดผสมวานิลลาอ่อนๆ ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยซบหน้าลงร้องไห้บนลาดไหล่นั้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน "กรณ์..." พราวเปล่งชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่เกรงว่ามันจะแตกสลายไปในอากาศ ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทลำลองก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว ดวงตาคมคายคู่นั้นยังคงฉายแววเวทมนตร์บางอย่างที่เคยดึงดูดใจเธอในอดีต เขามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา มือหนาวางกล่องของขวัญขนาดเล็กห่อด้วยกระดาษสีคลาสสิกกล่องหนึ่งลงบนมุมโต๊ะ ใกล้กับกองหนังสือสถาปัตยกรรม "พี่รู้ว่าพี่มันเห็นแก่ตัว..." กรณ์เอ่ยต่อ น้ำเสียงเจือความเจ็บปวด "หลังจากวันนั้น... วันที่เราเลือกเดินคนละทาง พี่พยายามบอกตัวเองว่าเราต่างหากที่ไม่เหมาะกัน แต่พราว... ยิ่งพี่พยายามลืมเท่าไหร่ พี่ก็ยิ่งจำได้ว่ามีผู้หญิงคนเดียวที่เข้าใจงานออกแบบของพี่ และเข้าใจหัวใจของพี่จริงๆ" หัวใจของพราวเต้นรัวด้วยความสับสนระคนตกใจ เลือดในกายสูบฉีดจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ มันไม่ใช่ความรู้สึกรักแบบเดิมที่โหยหา แต่เป็นความทรงจำเก่าแก่ที่ถูกเปิดกล่องขึ้นมาอย่างไร้การเตรียมตัว ปมในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยระเบียบวินัย งานสถาปัตย์ และการจัดสรรพื้นที่ชีวิตอย่างแม่นยำ กำลังถูกมือคู่นี้รื้อฟื้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย ภาพวันเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ย้อนอดีต... วันที่กรณ์เลือกเดินจากไปเพื่ออนาคตทางธุรกิจที่ต่างประเทศ วันที่พราวต้องนั่งกอดเข่าร้องไห้คนเดียวในห้องเช่าเงียบๆ สามปีที่เธอสร้างเกราะกำบังให้หัวใจ สามปีที่เธอเรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาใคร จนกระทั่ง... *จนกระทั่งมีผู้หญิงอีกคนก้าวเข้ามาในพื้นที่สีเขียวของเธอ* พราวนึกถึงมายด์ (มณิการ์)... หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นดั่งแสงแดดยามสาย ผู้หญิงที่มักจะมีกลิ่นอายจางๆ ของสตรอว์เบอร์รีติดกายเสมอ คนที่คอยนั่งเงียบๆ เป็นเพื่อนเธอดื่มชาร้อนๆ ยามที่เธอเครียดกับงาน คนที่ค่อยๆ ถักทอความรู้สึกละมุนละไมลงในพื้นที่หัวใจที่เคยแห้งแล้งของเธอทีละนิด โดยไม่เคยเร่งรัดหรือเรียกร้องสิ่งใด *แล้วทำไม... หัวใจของเธอถึงกระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงของกรณ์ในตอนนี้ล่ะ?* พราวเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกำด้ามปากกาในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกลัว... กลัวความรู้สึกสั่นคลอนนี้ กลัวความลังเลที่กำลังกัดกินความมั่นคงที่เธอเพียรสร้างมาตลอดสามปี "กรณ์คะ..." พราวพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เวลาผ่านมาสามปีแล้วนะคะ เราต่างก็เติบโตและมีเส้นทางของตัวเอง การที่พี่มาที่นี่... และพูดเรื่องนี้ มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย" กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนแทบจะประชิดโต๊ะทำงาน เขายื่นมือออกหมายจะแตะหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่พราวชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก การเคลื่อนไหวนั้นทำให้แววตาของกรณ์ไหววูบลงอย่างเห็นได้ชัด "พราวกลัวอะไรเหรอครับ?" กรณ์ถามเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความจริงจัง "กลัวใจตัวเอง... หรือว่ากลัวว่าความรู้สึกเก่าๆ มันจะยังไม่ตายกันแน่? พี่รู้ว่าพราวไม่ใช่คนใจร้าย และพี่ก็รู้ว่า... พราวยังเก็บนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นไว้ในลิ้นชัก ใช่ไหมล่ะ?" คำพูดของกรณ์ราวกับลูกศรที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจ พราวนิ่งอึ้ง นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความลับที่เธอเก็บไว้มิดชิดที่สุดในลิ้นชักล็อกกุญแจ ทำไมเขถึงรู้? หรือเพราะเขาคือคนเดียวที่เคยรู้จักทุกซอกทุกมุมในชีวิตของเธอจริงๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ความลังเลเข้าเกาะกุมจิตใจของสถาปัตยกรรมสาวผู้รักความสมบูรณ์แบบ ระหว่างอดีตที่คุ้นเคยแต่เคยทำร้ายเธอ กับปัจจุบันที่อ่อนโยนแต่น่าหวั่นเกรงในความสัมพันธ์ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้องได้อย่างพอดิบพอดี ทั้งพราวและกรณ์หันไปมองพร้อมกัน ประตูกระจกใสถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าลินินสีครีมสบายตา ในมือของเธอถือตะกร้าหวายใบเล็กที่บรรจุดอกไม้ประดับและกิ่งต้นสตรอว์เบอร์รีป่ากระถางเล็กๆ ที่เธอบรรจงเพาะขึ้นเอง "พราวคะ... มาyด์แวะเอาต้นสตรอว์เบอร์รีล็อตใหม่มาให้ลองจัดวางดู—" เสียงของมายด์ขาดหหายไปในลำคอ เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองเห็นชายแปลกหน้าในสูทหรูที่ยืนประชิดโต๊ะทำงานของพราว รอยยิ้มละมุนที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของนักจัดสวนสาวค่อยๆ เลือนหายไป ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสาม สายตาของมายด์เลื่อนจากใบหน้าตกใจของพราว ไปหยุดอยู่ที่กล่องของขวัญปริศนาบนโต๊ะ ก่อนจะมองสบตากับกรณ์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก พราวแทบหยุดหายใจ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มที่จางหายไปจากใบหน้าของคนที่เธอแคร์ความรู้สึกที่สุดในเวลานี้ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับพราวและมายด์ในตอนนี้นะคะ