ความจริงใจในเศษซากความพินาศ

เสียงกุญแจกระทบกันในอุ้งมือของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้ม ช่างเป็นเสียงที่บาดหูและทำลายบรรยากาศอุ่นละมุนของห้องครัวโทนพาสเทลนี้เสียจนย่อยยับ "ผมบอกแล้วไงครับพราว ว่าคุณควรเปลี่ยนระบบความปลอดภัยใหม่ทั้งหมด... แล้วนี่อะไรกันเนี่ย กลิ่นไหม้คลุ้งไปหมดคอนโด" กรณ์... อดีตคู่หมั้นที่ยังคงทำตัวราวกับเจ้าของชีวิตพราวพร ก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องครัวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยควันจางๆ และเศษซากของ 'พายสตรอว์เบอร์รี' ที่ไหม้เกรียมจนกลายเป็นสีดำสนิทอยู่ในเตาอบ พราว (พราวพร) ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีอ่อนสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธระคนอึดอัดที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก มือเรียวทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเป๊ะและระเบียบที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องโลกส่วนตัว กำลังถูกผู้ชายคนนี้พังทลายลงต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง ทว่า... สายตาของพราวมิได้หยุดอยู่ที่กรณ์ ร่างของมายด์ (มณิการ์) ที่ยืนบังอยู่ข้างเตาอบเพื่อช่วยดับความอลหม่านเมื่อครู่ ค่อยๆ ขยับถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าหวานซึ้งที่เคยมีรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้กลับเรียบเฉย แววตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเกรงใจ มายด์กำลังจะถอยออกไปจากตรงนี้... ถอยกลับไปอยู่ในพื้นที่ที่เรียกว่า 'เพื่อนสนิท' ตามเดิม "มายด์... เดี๋ยว" พราวเผลอหลุดปากเรียกเบาๆ เสียงของเธอดังก้องพอให้คนที่กำลังจะเดินเลี่ยงไปที่ประตูต้องหยุดชะงัก กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองหญิงสาวอีกคนที่แต่งกายเรียบง่ายในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีม "อ้าว คุณมายด์ก็อยู่ด้วยเหรอครับนี่... ทำไมปล่อยให้พราวทำอะไรซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะครับ ปกติพราวไม่ใช่คนทำครัวจนครัวไหม้แบบนี้นี่นา สงสัยช่วงนี้คงมีเรื่องเครียดเรื่องงานสินะ" น้ำเสียงของกรณ์เจือความถือดีและพยายามแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างออกนอกหน้า พราวสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นฉุนของขนมที่ไหม้เกรียมผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของกรณ์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ เธอไม่อยากทนฟังประโยคที่เต็มไปด้วยความคุ้นชินจอมปลอมอีกต่อไปแล้ว "กรณ์คะ..." พราวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอก้าวเท้าเดินผ่านร่างของอดีตคู่หมั้นไปยืนขวางหน้าประตูห้องครัวไว้ เพื่อไม่ให้กรณ์เดินเข้าใกล้มายด์ไปมากกว่านั้น "คุณเอาคีย์การ์ดสำรองของฉันคืนมาได้แล้วค่ะ" กรณ์ชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากแข็งค้าง "พราว... พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ เราเพิ่งจะ..." "เราจบกันไปนานแล้วค่ะ กรณ์" พราวตัดบท น้ำเสียงของเธอสั่นน้อยๆ แต่แววตากลับแน่วแน่ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย "การที่คุณถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต แบบนี้มันไม่ใช่ความห่วงใย แต่มันคือการคุกคาม และฉันไม่อนุญาตให้คุณทำแบบนี้กับฉันอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องครัวทันที กรณ์หน้าเสีย สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความขุ่นเคือง ร่างสูงขยับตัวเข้าใกล้พราวด้วยความอึดอัดใจ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อnคำพูดใดออกมาแก้ตัว "พราวพูดถูกค่ะ..." เสียงหวานทุ้งแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมห้อง มายด์ไม่ได้เดินออกไปอย่างที่ใครคาดคิด ร่างโปร่งบางก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ ท่าทางสง่างามและนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงไปยังกรณ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ในเมื่อคุณกรณ์คืนอิสรภาพให้พราวแล้ว ก็ควรให้เกียรติพื้นที่ของเธอด้วยนะคะ ที่นี่ไม่ใช่คอนโดของคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ" กรณ์หันขวับไปมองมายด์ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจ "คุณเป็นใคร เข้ามาเกี่ยวอะไรด้วย เรื่องนี้มันเรื่องของผมกับพราว" "มันไม่ใช่เรื่องของคุณคนเดียวอีกต่อไปแล้วค่ะกรณ์!" พราวตะโกนแทรกขึ้นมา เสียงของเธอดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องนั่งเล่น ความอดทนที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่นลงมา พราวก้าวเข้าไปประชิดตัวกรณ์ ผลักอกเขาเบาๆ ให้ถอยห่างจากพื้นที่ของเธอและมายด์ "ใช่ค่ะ... อาหารตรงนั้นมันไหม้ เพราะฉันตั้งใจทำพายสตรอว์เบอร์รีด้วยสูตรของตัวเอง ไม่ใช่สูตรที่คุณคอยบงการว่ามันต้องเป๊ะต้องสมบูรณ์แบบตามใจคุณ!" พราวหอบหายใจเบาๆ หน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ "ฉันเหนื่อยกับความอึดอัดที่ต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบในสายตาคุณแล้ว... และฉันก็ไม่อยากให้ใครมาทำลายช่วงเวลาที่ฉันได้เป็นตัวของตัวเองด้วย!" สายตาของพราวที่ตวัดกลับมามองมายด์ในวินาทีนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในอก ความรู้สึกที่ตลอดหลายเดือนมานี้ มายด์คือคนเดียวที่คอยระบายสีสันลงบนพื้นที่สีเทาหม่นในหัวใจของเธอ คนที่คอยส่งกลิ่นอายสตรอว์เบอร์รีจางๆ มาเยียวยาความเหนื่อยล้าโดยไม่ต้องเอ่ยปากบ่น กรณ์ขบกรามแน่นเมื่อเห็นสายตาที่พราวใช้มองผู้หญิงอีกคน มันไม่ใช่สายตาของคนลังเลอีกต่อไปแล้ว มันคือสายตาที่ชัดเจนจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจของเขา "พราว... คุณเลือกผู้หญิงคนนี้แทนที่จะเป็นผมเหรอ?" กรณ์เค้นเสียงถามด้วยความไม่เชื่อหูตัวเอง พราวนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเธอกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อพูดประโยคที่เธอเก็บงำไว้ในใจมาเนิ่นนาน "ฉันไม่ได้เลือกใครเพราะความประชดค่ะกรณ์..." พราวสูดลมหายใจเข้าลึก เงยหน้าสบตาอดีตคู่หมั้นอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะหันไปมองมายด์ที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "แต่ฉันเลือกที่จะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง... และคนที่คอยเยียวยาเศษซากความพินาศในชีวิตฉัน ก็คือมายด์... ไม่ใช่คุณ" บรรยากาศในห้องอวลไปด้วยความตึงเครียด กรณ์กำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด เขากระชากคีย์การ์ดในมือโยนลงบนโต๊ะกลางห้องเสียงดังสนั่น "เธอกำลังจะเสียใจพราว คนอย่างคุณไม่มีทางมีความสุขกับความไม่สมบูรณ์แบบหรอก!" พูดจบ ชายหนุ่มก็หันหลังเดินกระแทកเท้าออกไปจากห้อง พร้อมกับกระแทกประตูปิดเสียงดังโครมจนผนังห้องสั่นสะเทือน ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดรูปแบบใหม่ที่อบอวลหัวใจ เศษซากของพายสตรอว์เบอร์รีไหม้เกรียมยังคงส่งควันจางๆ อยู่ในเตาอบ กลิ่นไหม้ผสมผสานกับกลิ่นอายละมุนของดอกไม้ที่ติดตัวมายด์ พราวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไหล่บางลู่ลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการปะทะคารม มายด์มองแผ่นหลังของพราวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มือเรียวเอื้อมไปแตะที่แขนของพราวเบาๆ อย่างปลอบโยน "พราว... ไหวไหมคะ" พราวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสอุ่นๆ นั้นแตะลงบนผิวเนื้อ เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับมายด์ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว บัดนี้กลับฉายแววความอ่อนแอและความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด มือเรียวของพราวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปกุมมือของมายด์ที่วางอยู่บนแขนของตนเองไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างอาจจะสลายหายไปในอากาศ "มายด์คะ..." พราวเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบกระซิบ ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำตา แต่ริมฝีปากกลับคลี่1รอยยิ้มจางๆ ออกมาได้ "ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้... ไม่ใช่แค่คำพูดประชดประชันเพื่อไล่เขาออกไปหรอกนะคะ" มายด์นิ่งงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในอก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของสถาปนิกสาวผู้รักความสมบูรณ์แบบ "แต่เพราะว่า... พื้นที่ในหัวใจของฉันตรงนี้ มันถูกระบายด้วยสีสันของเธอจนเต็มหมดแล้วต่างหากล่ะคะ" พราวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ปลายนิ้วเรียวที่กุมมือของมายด์อยู่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสกับแก้มเนียนนุ่มของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบາและทะนุถนอม สายตาที่พวกเธอมองกันและกันในวินาทีนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนสนิทจะอธิบายได้ ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเข้าหากัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังผ่อนคลายและอบอวลไปด้วยความหวาน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างกะทันหัน! ทั้งพราวและมายด์สะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันราวกับไฟฟ้าช็อต พราวดึงมือกลับด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวงระคนฉงน เพราะห้องของเธออยู่สูงถึงชั้นส fifteen และระเบียงด้านนอกไม่มีทางที่ใครจะขึ้นมาได้นอกจาก... เมื่อพราวหันไปมองผ่านม่านโปร่งที่ปลิวไสวตามลม ร่างของใครบางคนที่ยืนยิ้มเยาะอยู่หลังกระจกใสระเบียงห้อง กลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว! ด้วยรักและกลิ่นอายสตรอว์เบอร์รี สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ