อุปสรรคที่ไม่คาดคิด

กลิ่นหอมหวานของแยมสตรอว์เบอร์รีเคี่ยวเคลือกน้ำตาลที่ควรจะลอยอบอวลอย่างมีความสุข บัดนี้กลับถูกกลบด้วยควันสีเทาหนาทึบที่พวยพุ่งออกมาจากเตาอบไฟฟ้าตัวโปรด เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *ปี๊บๆๆ* แหลมสูงเสียดประสาทราวกับจะซ้ำเติมความวินาศสันตะโรตรงหน้าให้พินาศยิ่งขึ้นไปอีก “พราว! ระวังค่ะ!” มณิการ์อุทานเสียงหลง ร่างเพรียวในชุดกันเปื้อนลายดอกไม้พุ่งตัวเข้าไปคว้าผ้ากันความร้อนมาสวมอย่างลนลาน มือเรียวรีบปิดสวิตช์เครื่องใช้ไฟฟ้าเจ้าปัญหา ก่อนจะคว้าขวดน้ำอัดลมกระป๋องที่วางอยู่ใกล้ที่สุดมาเปิดแล้วราดลงไปบนถาดขนมปังที่กำลังลุกไหม้ด้วยความตกใจ *ซ่า!* ควันสีขาวพวยพุ่งโขมงจนทัศนียภาพในห้องครัวสไตล์มินิมอลแทบมองไม่เห็นอะไรเลย พราวพรยืนนิ่งค้าง เปลือกตาปิดสนิท เส้นผมที่เคยรวบไว้เรียบร้อยหลุดลุ่ยตกลงมาเคล้าแก้มเนื้อนวล ชุดสูททางการที่สวมใส่มาทำงานตั้งแต่เช้ามีรอยเปื้อนคราบเขม่าสีดำเป็นปื้นใหญ่ ไม่เหลือมา Kภาพสถาปนิกสาวผู้เนี๊ยบกริบและเป๊ะในทุกระเบียบกระบวนการอีกต่อไป ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องครัว มีเพียงเสียงเครื่องดูดควันฮูดที่ยังคงทำงานฮึดฮัดระบายอากาศออกไปช้าๆ มณิการ์หันมามองคนตัวสูงกว่าที่ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสภาพของพราวพรตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้ม แล้วหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ฮ่าๆๆ... พราวคะ หน้าคุณ... กลายเป็นลูกแมวเหมียวไปแล้วนะคะเนี่ย” พราวพรลืมตาขึ้นช้าๆ เธอยกหลังมือขึ้นปาดแก้มลวกๆ ยิ่งทำให้รอยเขม่าสีดำลามกว้างขึ้นไปอีก สถาปนิกสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย ปนกับความอับอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว “มายด์ยังจะมาหัวเราะอีกเหรอคะ แผนการดินเนอร์ฉลองที่เราวางไว้พังไม่เป็นท่าเลยนะ... แถม...” พราวพรชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตาคู่สวยเหลือบไปมองทางประตูห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อกัน ณ ตรงนั้น... ยังมีเงาร่างของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญยืนนิ่งสนิทอยู่ คุณหญิงกัลยา... มารดาบังเกิดเกล้าของพราวพรยืนกอดอก ใบหน้างดงามที่ผ่านกาลเวลามาอย่างดูแลอย่างดีบัดนี้บูดบึ้งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องครัวที่เละเทะไม่เป็นท่า สลับกับมองมายด์ในชุดกันเปื้อนที่เนื้อตัวมอมแมมไม่ต่างกัน ก่อนที่สายตานั้นจะมาหยุดนิ่งที่พราวพรด้วยแววตาสมเพชเวทนาแกมตำหนิ ความเงียบอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยที่เพิ่งเงียบไป “นี่หรือคือสิ่งที่ลูกทำตอนที่แม่ไม่อยู่บ้านสามเดือน?” เสียงทุ้มหรูหราเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนคนฟังสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ “ปล่อยให้ชีวิตตัวเองเละเทะไม่เป็นท่า แถมยังเอา... คนนอก เข้ามาทำครัวจนเกือบเผาบ้านตัวเองวอดวายอย่างนั้นหรือ พราวพร” คำว่า ‘คนนอก’ กระแทกกระทั้นลงกลางใจของมณิการ์อย่างจัง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย รอยยิ้มเสียงหัวเราะเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย มือเรียวที่กำชายผ้ากันเปื้อนแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ความอบอุ่นละมุนละไมที่เคยมีในห้องนี้ถูกความหนาวเย็นจากสายตาของประมุขของบ้านแช่แข็งจนติดลบ พราวพรกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกคุ้นเคยวัยเด็กที่โดนกดดันและถูกควบคุมทุกฝีก้าวพุ่งทะยานกลับมาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวการเผชิญหน้า—กลัวว่าผู้เป็นแม่จะพ่นถ้อยคำเชือดเฉือนใส่คนที่เธอแคร์ที่สุดในเวลานี้ “คุณแม่คะ มายด์ไม่ได้เป็นคนนอก... แล้วนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของมายด์...” พราวพรรวบรวมความกล้าก้าวเท้าเข้าไปขวางหน้ามณิการ์ไว้โดยสัญชาตญาณ พยายามบังร่างบางของอีกฝ่ายให้พ้นจากสายตาพิฆาตนั้น “พราวเป็นคนคะเนเวลาอบขนมพลาดเองค่ะ อย่าไปลงที่มายด์เลยนะคะ” “โอ้... ปกป้องกันเสียด้วย” คุณหญิงกัลยาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุคมมองลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนด้วยความผิดหวัง “แม่ส่งลูกไปเรียนสถาปัตย์ที่ปารีส ไปใช้ชีวิตแบบผู้ดี มีระเบียบวินัย แต่ดูสิ่งที่ลูกทำตอนนี้สิ... ปล่อยตัวปล่อยใจคลุกคลีอยู่กับคนขายต้นไม้ จัดสวนไปวันๆ จนลืมหมดแล้วสินะว่าตระกูลของเราสูงส่งแค่ไหน” “คุณแม่คะ!” พราวพรขึ้นเสียงด้วยความเหลืออด มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกดดันที่สะสมมานานนับปีระเบิดออก “เลิกดูถูกคนอื่นสักทีเถอะค่ะ! มายด์ไม่ได้ทำอะไรผิด ชีวิตนี้พราวเลือกเอง และพราวมีความสุขดี!” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด มณิการ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังค่อยๆ เอื้อมมือเรียวมาแตะที่ข้อศอกของพราวพรเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและสั่นนิดๆ นั้นส่งผ่านมาถึงหัวใจของสถาปนิกสาว ทำให้พราวพรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่กำลังปะทุ มณิการ์ก้าวออกมาจากด้านหลัง ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แม้แววตาจะไหววับด้วยความเสียใจ แต่ริมฝีปากก็ยังคงฝืนยิ้มจางๆ ออกมาได้ “สวัสดีค่ะคุณแม่... เอ๊ย ขอประทานโทษค่ะ คุณหญิงกัลยา” มณิการ์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้บ้านรกและเกิดอุบัติเหตุขึ้น... แต่ดิฉันยืนยันได้ค่ะว่าพราวตั้งใจทำงานหนักมาตลอด และสิ่งที่เธอทำกับดิฉัน... มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระอย่างที่คุณหญิงคิดหรอกค่ะ” คุณหญิงกัลยาหรี่ตามองมณิการ์หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม “เธอไม่มีสิทธิ์มาต่อปากต่อคำกับฉัน... เด็กน้อย” ผู้เป็นแม่กล่าวเสียงเยียบเย็น ก่อนจะหันมามองพราวพร “แม่บินกลับมาคราวนี้ไม่ได้จะมาฟังเธอยอกย้อน แต่แม่มีเรื่องสำคัญ... เรื่องที่เกี่ยวข้องกับอนาคตของบริษัทสถาปนิกของเรา และ... งานแต่งงานของเธอกับคุณธนา” สิ้นคำพูดนั้น... ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องนั่งเล่น พราวพรเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าสวย “คุณ... คุณแม่ว่าอะไรนะคะ? งานแต่งงานอะไร? พราวไม่เคยตกลง!” คุณหญิงกัลยายิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า หญิงวัยกลางคนหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนาออกจากกระเป๋าถือราคาแพง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะกลางรับแขกเสียงดัง *ตุบ* “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกพราวพร... เพราะฉันเซ็นสัญญาหมั้นหมายไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันเกิดปีที่สิบห้าของเธอ” คุณหญิงกัลยาหันไปมองมณิการ์ด้วยหางตาก่อนจะหันกลับมาพูดประโยคฆ่าคนเป็นๆ “และพรุ่งนี้... คุณธนาจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เพื่อเตรียมตัวใช้ชีวิตคู่กับเธอในฐานะสามีภรรยาอย่างถูกต้อง” มณิการ์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกหน็บหนาวแล่นริ้วไปทั่วร่าง กลิ่นสตรอว์เบอร์รีที่เคยหอมหวานอบอุ่นในหัวใจ บัดนี้กลับเจือจางและแปรเปลี่ยนเป็นความขื่นขมที่แทบกระอาก พราวพรก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่สวยมองหน้ามารดาด้วยความรู้สึกเหมือนคนถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุด ในขณะที่ความเงียบงันกำลังบีบคั้นลมหายใจของคนทั้งสามให้แตกสลาย เสียงกริ่งหน้าประตูก็กรีดร้องดังขึ้น... *กริ๊งงง!* พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปังๆ ตามมาติดๆ ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบคนหนึ่งถือวิสาสะผลักประตูเปิดเข้ามา โดยมีก๊อปปี้คีย์การ์ดอยู่ในมืออย่างหน้าตาเฉย!