เหนื่อยด้วยกัน สู้ด้วยกัน

เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่หยุดชะงักลงตรงหน้าประตูห้องทำงาน ทำเอาพราวถึงกับสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก ร่างบางรีบแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีเส้นสายแบบแปลนสถาปัตยกรรมสีฟ้าเรืองแสง ทั้งที่ในสมองตอนนี้ว่างเปล่าและขาวโพลนไปหมดแล้ว ประโยคคำสารภาพที่เพิ่งลอยวนเวียนอยู่ในความเงียบงันเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท "พราวคะ... น้ำค่ะ ดื่มแก้หนาวก่อนนะ หน้าพราวดูแดงๆ จัง ไม่สบายหรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงนุ่มนวลของมายด์ดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของแก้วน้ำอุ่นที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนจางของสตรอว์เบอร์รีผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝนตกจางๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้พราวรู้สึกราวกับถูกโอบกอดด้วยความอบอุ่นที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปไขว่คว้า พราวเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง พยายามซ่อนเร้นความสั่นไหวในแววตาไว้ภายใต้รอยยิ้มบางเบาที่ฝืนแต่งแต้มขึ้นมา "เปล่าค่ะ... พราวไม่ได้เป็นอะไร ขอบคุณนะคะมายด์ ดึกมากลแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีกคะ งานตรงนี้พราวใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวคงตามขึ้นไปพักค่ะ" พราวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าปลายนิ้วที่ประสานกันอยู่ใต้โต๊ะกลับบีบเข้าหากันแน่นจนขึ้นรอยขาว มายด์ไม่ได้เดินกลับขึ้นห้องไปตามที่พูด แต่มือเรียวสวยกลับเอื้อมมาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่สวยกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดงานรีโนเวตสวนและตัวบ้านที่ต้องปรับแก้ตามความต้องการของลูกค้าในนาทีสุดท้าย ก่อนจะหันมามองเสี้ยวหน้าของสถาปนิกสาวที่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความเครียด "งานชิ้นนี้ยากมากเลยนะคะ สำหรับคนรักความสมบูรณ์แบบอย่างพราว" มายด์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ เพื่อลดทอนความตึงเครียด "แต่พราวนะคะ... ชอบแบกทุกอย่างไว้คนเดียวตลอดเลย ตั้งแต่รู้จักกันมา มายด์ไม่เคยเห็นพราวบ่นว่าเหนื่อยเลยสักครั้ง... มีแต่จะยิ่งเร่งเครื่องทำงานหนักขึ้นไปอีก" พราวหันไปมองหน้าอีกฝ่าย ชั่วขณะหนึ่ง เธอมองเห็นความห่วงใยที่ลึกซึ้งฉายชัดอยู่ในดวงูคู่นั้น ความห่วงใยที่บริสุทธิ์และไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทน มันช่างแตกต่างจากความรักในอดีตที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจของเธอเสียเหลือเกิน ความกลัวที่จะสูญเสียความสัมพันธ์อันงดงามนี้ไป ทำให้พราวมักจะสร้างกำแพงกั้นไว้อย่างแน่นหนาเสมอ "พราวแค่ไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากใจเพราะความไม่เอาไหนของพราวค่ะ..." พราวพึมพำเบาๆ สายตาทอดมองออกไปนอกกระจกใสที่สะท้อนเงาของคนทั้งคู่ "ทุกอย่างมันต้องเป๊ะ... ต้องไม่มีที่ติ เพราะถ้าพลาดขึ้นมา มันไม่ใช่แค่พราวคนเดียวที่เจ็บค่ะ" มายด์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือมาวางทับลงบนหลังมือของพราวที่วางอยู่บนโต๊ะ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านผิวเนื้อเข้าสู่หัวใจที่กำลังหนצוเหน็บของพราวอย่างรวดเร็ว แรงบีบเบาๆ นั้นไม่ได้เป็นการบังคับคั้นคาย แต่เป็นความหนักแน่นที่บอกให้รู้ว่า *'เธอไม่ได้อยู่ลำพังอีกต่อไปแล้ว'* "พราวคะ... โลกใบนี้ไม่ได้ใจร้ายกับพราวขนาดนั้นหรอกนะคะ และมายด์เอง... ก็ไม่ได้เปราะบางขนาดที่จะแตกสลายไปกับความผิดพลาดของพราวด้วย" มายด์ระบายยิ้มละมุนที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่นของโคมไฟตั้งโต๊ะ "เหนื่อยด้วยกัน สู้ด้วยกัน... แบบนี้ไม่เห็นจะแย่ตรงไหนเลยนี่คะ มายด์เต็มใจช่วยพราวนะคะ" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นราวกับกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูห้องหัวใจของพราวให้เปิดกว้างขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกอึดอัด คับข้องใจ และความหวาดกลัวที่สะสมมานานนับแรมปี ค่อยๆ irl ละลายหายไปกับหยดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาคลุมหน่วยตาคู่สวย พราวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอ แต่กลับถูกมายด์ดึงเข้าไปโอบกอดไว้แนบอกอย่างอ่อนโยน อ้อมกอดของมายด์อบอุ่นและมีกลิ่นอายของความปลอดภัยเสมอ พราวยอมปล่อยให้ตัวเองซบหน้าลงกับลาดไหล่บางนั้น ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดได้รับการเยียวยาผ่านไออุ่นและการลูบไล้แผ่นหลังอย่างปลอบประโลม ทั้งคู่ร่วมมือกันก้มหน้าก้มตาเคลียร์งานส่วนที่เหลือต่อเคียงข้างกัน เสียงคลิเมาส์ เสียงแป้นพิมพ์กระทบกันเบาๆ สลับกับบทสนทนาหยอกล้อเรื่องดีไซน์และเรื่องราวไร้สาระเพื่อคลายเครียด ทำให้เวลาเที่ยงคืนล่วงเลยเข้าสู่ตีสามราวกับติดปีกบิน ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาลที่กำลังดำเนินไปอย่างไร้รอยต่อ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความทางมือถือของพราวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงสั่นครืดคราดบนโต๊ะทำงานดึงความสนใจของคนทั้งคู่ให้หันไปมองหน้าจอพร้อมกัน พราวยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย แต่พอเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ ใบหน้าที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงก็กลับซีดเผือดลงทันทีในพริบตาเดียว... หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับกระหน่ำซัดส่ายยิ่งกว่าเก่า เมื่อข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกหน้าที่แนบรูปถ่ายปัจจุบันของบ้านหลังนี้ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับคำขู่ที่ทำให้ลมหายใจของพราวแทบสะดุด— *"ระวังตัวไว้ให้ดี... งานชิ้นนี้อาจเป็นชิ้นสุดท้ายในชีวิตของคุณ"* ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรู้สึกละมุนละไมของพราวและมายด์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี