ความใกล้ชิดที่เกินเส้น

เสียงปิดประตูรั้วเหล็กหน้าบ้านที่ดังขึ้นกะทันหันในยามวิกาล ดึงสติพราว (พราวพร) ให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความตื่นตระหนก ร่างบางในชุดนอนผ้าลินินสีครีมยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าบานประตูห้องรับแขก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างหลังกระจกฝ้าไม่ได้จางหายไปตามจินตนาการ หากแต่ทอดเงาชัดเจนขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ สามครั้งที่เยือกเย็นและคุ้นเคยจนน่าใจหาย "พราว... เปิดประตูให้พี่หน่อยค่ะ ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์มือถือคะ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามาคือเสียงของ "กันต์" อดีตคนรักเก่าที่เดินออกจากชีวิตเธอไปเมื่อสองปีก่อน ทิ้งรอยแผลเป็นและความกลัวฝังใจเรื่องการเปิดรับใครเข้ามาในพื้นที่หัวใจ ทว่าในวินาทีที่หัวใจของพราวกำลังเต้นรัวด้วยความตกใจและหวาดหวั่นจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอน มืออุ่นคู่หนึ่งก็เอื้อมมาแตะลงบนลาดไหล่บสัมผัสแผ่วเบาแต่หนักแน่นพอที่จะดึงเธอกลับสู่ปัจจุบัน มายด์ (มณิการ์) ยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นอายจางๆ ของดอกไม้และสตรอว์เบอร์รีป่าที่มักจะลอยวนรอบตัวนักจัดสวนสาวเสมอ ช่วยบรรเทาความหนาบึงในอกของพราวให้คลายลงได้บ้าง ดวงตาคู่ใสของมายด์มองตรงมาที่พราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและมั่นคง ไร้ซึ่งความระแวง มีเพียงความพร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้าง "อย่าเพิ่งไปเปิดค่ะพราว" มายด์กระซิบเสียงแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพราวรู้สึกวูบวาบแปลกๆ "ถ้าคุณยังไม่พร้อม... เราไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับเรื่องในอดีตตอนนี้หรอกนะคะ ให้มายด์จัดการเองดีไหมคะ" "แต่ว่า... เขาเห็นไฟในบ้านเราเปิดอยู่นะคะมายด์" พราวเสียงสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วเย็นเฉียบกำชายเสื้อของตัวเองแน่น ความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามกลบฝังเริ่มตื่นขึ้นมาประเด็นในหัว สมองส่วนที่มีเหตุผลและระเบียบแบบแผนของสถาปนิกสาวรวนเรไปหมด เธอไม่เคยชอบความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้เลย และการที่กันต์มาปรากฏตัวที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้ ก็คือความโกลาหลที่เธอเกลียดที่สุด เสียงเคาะประตูด้านนอกเริ่มถี่ขึ้นและหนักขึ้นตามความหงุดหงิดของผู้มาเยือน "พราว! พี่รู้ว่าเธอยังไม่นอน เปิดประตูเถอะค่ะ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง สักครู่เดียวเท่านั้น" สถานการณ์บีบคั้นจนแทบไม่มีทางเลือก ทันใดนั้นเอง ความซวยซ้ำซ้อนก็ถาโถมเข้ามา เมื่อฝนห่าใหญ่ที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่หัวค่ำก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าคำรามลั่นสั่นสะเทือนกระจกหน้าต่าง พร้อมกับกระแสไฟฟ้าภายในบ้านที่ดับวูบลงในพริบตา ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่มุมห้องครัว "ไฟดับ..." พราวอุทานเบาๆ ความมืดคือสิ่งเดียวที่เธอหวาดกลัวรองลงมาจากความผิดหวังในความรัก มือเรียวคว้าแขนเสื้อของมายด์ไว้โดยอัตโนมัติราวกับเด็กน้อยที่กำลังหลงทาง "มายด์อยู่นี่ค่ะ ไม่ต้องกลัวนะคะพราว" เสียงนุ่มนวลของคนข้างกายดังขึ้นในความมืด พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่กุมมืออันสั่นเทาของพราวไว้แน่น สัมผัสรอยยิ้มเจือความอ่อนโยนในความมืดที่พราวสัมผัสได้จากความรู้สึก มากกว่าการมองเห็น ด้านนอกบ้าน เสียงทุบประตูกลายเป็นการตะโกนเรียกชื่อด้วยความโมโห "พราว! เปิดประตูสิคะ ฝนตกหนักขนาดนี้จะให้พี่รออยู่ข้างนอกหรือไง!" "มายด์... เราจะทำยังไงดีคะ ฝนตกหนักขนาดนี้ เขาคงไม่ยอมกลับง่ายๆ แน่ๆ" พราวพึมพำด้วยความเครียด เธอมองสำรวจรอบบ้านที่มืดสนิท ก่อนจะนึกถึงปัญหาใหญ่ในตอนนี้ บ้านหลังนี้มีห้องนอนแขกเพียงห้องเดียวที่พร้อมใช้งาน เนื่องจากห้องอื่นๆ กำลังอยู่ในระหว่างการรีโนเวทและเต็มไปด้วยฝุ่นกับอุปกรณ์ก่อสร้าง และนั่นก็นำมาซึ่งปัญหาที่ทำให้หัวใจของพราวเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิม เมื่อฝนตกหนัก น้ำเริ่มซึมผ่านรอยต่อหน้าต่างห้องรับแขกจนเปียกชุ่ม ไม่สามารถใช้เป็นที่หลับนอนได้ ส่วนห้องทำงานของพราวก็เต็มไปด้วยกองกระดาษแบบแปลน สรุปคือ ค่ำคืนนี้... ท่ามกลางความมืดและเสียงฝนกระหน่ำ พวกเธอทั้งสองคน จำเป็นต้องใช้ห้องนอนใหญ่เพียงห้องเดียวร่วมกัน ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่กันต์ส่งเสียงโวยวายอยู่พักใหญ่และยอมล่าถอยกลับไปเมื่อเห็นว่าไม่มีทีท่าจะเปิดประตูให้ ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศภายในบ้านกลับตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่แปลกประหลาด ภายในห้องนอนใหญ่ของพราว แสงเทียนหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ที่จุดไว้บนโต๊ะข้างเตียงทอดเงาสีส้มไหววับไปตามผนังห้อง บรรยากาศละมุนละไมที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวอันปลอดภัยของสถาปนิกสาว กลับแคบลงถนัดตาเมื่อต้องแบ่งปันให้ใครอีกคน พราวยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง สีหน้ายังคงมีความกังวลฉายชัด ดวงตาคู่สวยมองไปยังมายด์ที่กำลังจัดหมอนและผ้าห่มบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์อย่างเงียบๆ "ขอโทษด้วยนะคะมายด์ ที่ทำให้คืนวันหยุดของคุณต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้..." พราวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด มายด์หันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายสะท้อนแสงเทียนวาววับ "อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะพราว มายด์เต็มใจ... และอีกอย่าง การได้อยู่ข้างๆ คุณในเวลาแบบนี้ สำหรับมายด์แล้ว ไม่ใช่เรื่องวุ่นวายเลยสักนิดค่ะ" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจนั้นทำเอาหัวใจของพราวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อยในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา กำลังถูกบรรยากาศยามวิกาลและห้องนอนห้องนี้ผลักดันให้ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตของคำว่า "เพื่อนสนิท" ไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "แต่... เตียงนี้มีแค่เตียงเดียวนะคะ" พราวเอ่ยเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเนียนเริ่มมีริ้วความร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ทั้งๆ ที่อากาศในห้องค่อนข้างเย็นจากพิษฝนข้างนอก "ค่ะ มายด์เห็นแล้วค่ะ" มายด์ตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก "หรือว่าคุณพราวกลัวว่ามายด์จะนอนดิ้นจนเบียดคุณตกเตียงคะ" "ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ! พราวแค่... เกรงใจต่างหาก" พราวรีบปฏิเสธเสียงสูงเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจ "งั้นเดี๋ยวพราวไปเอาฟูกเสริมที่ห้องเก็บของมานอนข้างล่างดีกว่าค่ะ" ยังไม่ทันที่พราวจะก้าวเท้าเดิน มายด์ก็ขยับตัวเข้ามาประชิดด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง ฝ่ามืออุ่นคว้าข้อมือเรียวของพราวไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี แรงดึงเพียงเล็กน้อยส่งผลให้ร่างของพราวเซถลาเข้าไปใกล้จนแผ่นอกเกือบแนบชิดกับลาดไหล่ของอีกฝ่าย กลิ่นสตรอว์เบอร์รีป่าจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นไอร้อนจากผิวกายในยามที่อากาศชื้นแฉะ ทำเอาพราวสะท้านเฮือก ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของพวกเธออยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาของมายด์ที่มองมาไม่ได้มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกซึ้งและจริงจังที่ทำเอาคนถูกมองแทบละลาย "พื้นข้างล่างชื้นและเย็นมากนะคะพราว... อีกอย่าง มายด์ไม่อยากให้คุณนอนคนเดียวในคืนที่ใจยังไม่สงบแบบนี้หรอกนะคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมข้างนอก ยิ่งทำให้หัวใจของพราวเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไอร่างกายที่แผ่ซ่านมาจากตัวของมายด์ส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาในหัวใจที่กำลังหนาบึงได้อย่างน่าประหลาด พราวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธ้ารู้สึกราวกับว่าแรงโน้มถ่วงรอบตัวกำลังแปรปรวน ระยะห่างระหว่างพวกเธอถูกบีบให้แคบลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายนิ้วที่มายด์ยังคงกุมไว้ที่ข้อมือนั้นร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟดวงเล็กๆ แผดเผาความตั้งใจทั้งหมดที่เธอเคยขีดเส้นเอาไว้ ความอบอุ่นจากไอร่างกายที่แนบชิด ทำให้หัวใจของคนรักระเบียบอย่างพราวเต้นไม่เป็นจังหวะเสียเลย... ในจังหวะที่พราวกำลังจะเอաբายเบี่ยงเพื่อถอยห่างจากความสั่นไหวนี้เอง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของพราวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ซึ่งควรจะปิดเสียงไปแล้ว กลับส่งเสียงสั่นครูดขึ้นมาในความมืด พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นกะทันหัน เผยให้เห็นชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้เลือดในกายของพราวเย็นเฉียบลงในพริบตา... ไม่ใช่เบอร์ของกันต์... แต่เป็นเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่ควรจะโทรเข้ามาในเวลานี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอว่า: *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... น้องพราว พี่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่กับใคร"* พราวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายชาดิกไปหมดเมื่อตระหนักได้ว่า... มีสายตาอีกคู่หนึ่งกำลังจ้องมองความเคลื่อนไหวภายในบ้านหลังนี้จากที่ไหนสักแห่งในความมืดมิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันพื้นที่หัวใจไปกับตัวอักษรทุกบรรทัดนะคะ / สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี