สร้างอาณาจักรของตัวเอง

ปลายมีดสีครามที่แนบอยู่ข้างลำคอไม่ได้ทำให้ชีพจรของคีย์เต้นเร็วขึ้นแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องรับรองของสมาคมนักผจญภัย เสียงกระซิบเย็นเยียบที่อ้างตัวว่าเป็น 'เจ้าหนี้ตัวจริง' ลอยวนอยู่ข้างใบหู พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ระดับสูงที่แผ่พุ่งกดดันจนอากาศรอบตัวหนาทึบ "มาช้ากว่าที่ฉันคำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีนะ... แวนการ์ด" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาไม่ได้เหลือบแลคมคมของใบมีดแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนซ้อนหลังอยู่ชะงักไปเล็กน้อย แรงกดดันที่ควรจะทำให้เหยื่อหวาดกลัวกลับละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบมีดสีครามถูกดึงถอยกลับอย่างระแวดระวัง ร่างนั้นถอยฉากไปสามก้าวพร้อมกับหัวเราะในลำคออย่างแห้งแล้ง "สมคำร่ำลือกับฉายาผู้กล้าตกอับ... ดูท่าแกจะมั่นใจในเงินในบัญชีพวกนั้นมากสินะ ถึงได้ไม่กลัวความตายเลยสักนิด" แวนการ์ด มือสังหารรับจ้างที่กิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ดจ้างมาด้วยราคามหาศาลเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย รินที่ยืนอยู่มุมห้องไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เธอเพียงแต่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ดวงตาคู่สวยมองมือสังหารราวกับกำลังมองแมลงตัวจ้อยที่หลงเข้ามาในเขาวงกต "เงินซื้อได้ทุกอย่างในเกมนี้... รวม Mลค่าหัวของนายด้วยนะ แวนการ์ด นายเช็คแอปพลิเคชันธนาคารในกระเป๋าเสื้อดูหรือยังล่ะ?" แวนการ์ดขมวดคิ้ว มือหยาบกร้านควFานหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาตามสัญชาตญาณ หน้าจอเรืองแสงขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนยอดเงินฝากที่เข้าสู่บัญชี... *+50,000,000 G* มือสังหารหนุ่มเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกัก เขารู้จักตัวเลขนี้ดี มันคือค่าจ้างที่วอร์ลอร์ดจ่ายให้เขาเพื่อมาปลิดชีพคีย์ แต่ตอนนี้... มันกลับถูกโอนมาจากบัญชีที่ใช้ชื่อของ 'ผู้กล้าตกอับ' พร้อมกับข้อความกำกับสั้นๆ ว่า *'ค่าเสียเวลาที่เดินมาผิดฝั่ง'* "แก..." แวนการ์ดเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก ระบบเกมและเครือข่ายทางการเงินถูกซื้อขาดด้วยอำนาจเงินสดไปเรียบร้อยแล้ว "ธุรกิจก็คือธุรกิจ" คีย์ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนียบกริบ "นายเลือกรับเงินจากฝั่งที่ให้มากกว่า แต่น่าเสียดายที่ฉันพิมพ์เช็คได้เร็วกว่าวอร์ลอร์ดถึงสามเท่า... ตอนนี้ นายเป็นพนักงานสัญญาจ้างของฉันแล้ว แวนการ์ด จงไปเก็บกวาดขยะที่หน้าประตูสมาคมให้เรียบร้อยซะ" มือสังหารกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก อำนาจเงินในโลกนี้ช่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่าคมดาบ เขาโค้งศีรษะลงเล็กน้อยอย่างจำยอม ก่อนจะเร้นกายหายไปกับความมืดอย่างไร้ร่องรอย คีย์หันไปมองริน ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้มที่รู้กัน "ได้เวลาไปดูของที่เราสั่งไว้แล้วล่ะริน" คีย์เอ่ย ยี่สิบนาทีต่อมา รถลีมูซีนหุ้มเกราะเวทมนตร์คันหรูพุ่งทะยานออกจากเขตเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ดินแดนรกร้างไร้เจ้าของทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ต้องห้ามที่ไม่มีผู้เล่นคนใดกล้าเข้ามาจับจอง เนื่องจากเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ระดับสูงและภูมิประเทศที่ยากลำบากต่อการสร้างสิ่งปลูกสร้าง แต่สำหรับคีย์แล้ว ที่ดินรกร้างราคาถูกเหล่านี้คือทองคำแท่งที่ยังไม่ได้เจียระไน เบื้องหน้าของพวกเขาคือซากปรักหักพังของป้อมปราการโบราณ 'วัลคีรี' ที่ถูกทิ้งร้างมานานนับร้อยปี ผนังหินสีดำทะมึนถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์มีพิษ และมีฝูงกริฟฟินตาเดียวบินวนเวียนอยู่เหนือท้องฟ้า คอยขัดขวางไม่ให้สิ่งมีชีวิตใดเข้าใกล้ "พื้นที่ตรงนี้แหละ เหมาะสมที่สุดที่จะใช้เป็นรากฐานของอาณาจักรที่เราจะสร้างขึ้น" รินกางแผนที่โฮโลแกรมขึ้นมา คำนวณขนาดพื้นที่และจุดยุทธศาสตร์อย่างแม่นยำ "แต่ปัญหาคือ ระบบประมูลที่ดินของเซิร์ฟเวอร์หลักตั้งราคาเปิดไว้สูงลิ่วถึง 1,000,000,000 G และมีกิลด์ใหญ่หลายกิลด์กำลังจ้องจะฮุบที่นี่อยู่เหมือนกัน" ในขณะที่รินกำลังอธิบาย เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รถโรเวอร์ติดอาวุธห้าคันพุ่งเข้ามาล้อมรอบรถลีมูซีนของพวกเขาไว้ สัญลักษณ์บนตัวรถคือตรากิลด์ 'ดราก้อนฟีนิกซ์' ของกิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ด ประตูกลางเปิดออก ร่างหนาในชุดเกราะทองคำอร่ามก้าวลงมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยัน วอร์ลอร์ดเดินนํากลุ่มลูกน้องระดับท็อปนับสิบคนตรงเข้ามาเคาะกระจกรถอย่างถือดี คีย์เลื่อนกระจกimลงช้าๆ สายตาคมกริบมองชายผู้เคยเป็นเพื่อนร่วมทีมเก่าที่หักหลังเขาอย่างไร้ความรู้สึก "ไง คีย์... แกยังกล้าโผล่หัวออกมานอกเมืองอีกรึ นึกว่ามุดหัวอยู่แต่ในรูซะอีก" วอร์ลอร์ดหัวเราะเสียงดังลั่น ลูกน้องคนอื่นๆ ต่างพากันหัวาะเยาะตาม "ที่ดินตรงนี้ ทางกิลด์ดราก้อนฟีนิกซ์จองไว้แล้ว แกไม่มีปัญญาซื้อหรอก ไสหัวกลับไปซะ หรือถ้าอยากจะกราบขอร้องฉันดีๆ เผื่อฉันจะเมตตาโยนเศษเงินให้สักก้อนสองก้อน" ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ รินนั่งไขว่ห้างมองวอร์ลอร์ดด้วยสายตาสสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองตัวตลกในละครสัตว์ คีย์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันคำสั่งซื้อที่หน้าจอโฮโลแกรมลอยเด่นกลางอากาศ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งหุบเขา หน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือซากป้อมปราการโบราณ ตัวอักษรสีทองอร่ามสว่างวาบจนแสบตา [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'ผู้กล้าตกอับ' ได้ทำการซื้อกรรมสิทธิ์ที่ดิน 'ป้อมปราการวัลคีรี' ทั้งหมด 100% ด้วยเงินสดเต็มจำนวน 1,200,000,000 G สำเร็จ!] รอยยิ้มบนใบหน้าของวอร์ลอร์ดแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า ลูกน้องรอบข้างหยุดหัวเราะ เสียงลมพัดผ่านความเงียบงันที่น่าอึดอัด "ทะ... เป็นไปไม่ได้!" วอร์ลอร์ดแผדเสียงคำรามด้วยความตกใจ "เงินตั้งพันสองร้อยล้าน! แกเอาเงินมาจากไหนวะ! ระบบบั๊กงั้นเหรอ!" คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย น้ำนิ่งไหลลึก เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น "ยินดีต้อนรับสู่เขตอาณาจักรของฉันนะ... วอร์ลอร์ด" คีย์สะบัดมือเบาๆ "และตอนนี้ นายกับสุนัขรับใช้ของนายกำลังบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล กรุณาไสหัวออกไปภายในห้าวินาที ไม่งั้นฉันจะกดปุ่มเปิดระบบป้องกันภัยอัตโนมัติ" *คลิก* เสียงปลดล็อกระบบป้องกันภัยของป้อมปราการดังขึ้นทั่วทิศทาง ลำกล้องปืนใหญ่เวทมนตร์นับร้อยกระบอกที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดินค่อยๆ โผล่ขึ้นมา หันปากกระบอกสีดำสนิทตรงมาที่วอร์ลอร์ดและพรรคพวกอย่างพร้อมเพรียงกัน เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มใบหน้าของกิลด์มาสเตอร์ผู้เคยหยิ่งผยอง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวระคนกัน ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด หน้าจอระบบของคีย์ก็สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแปลกปลอมที่ถูกส่งตรงมาจากผู้เล่นนิรนามรายหนึ่ง [ข้อความจากระบบลับ: ตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลลับของเซิร์ฟเวอร์... ผู้เล่น 'ผู้กล้าตกอับ' คุณได้เปิดใช้งาน 'ประตูมิติเงา' ที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ป้อมปราการโดยไม่ตั้งใจ และตอนนี้... มีบางสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน] คีย์หรี่ตาลงทันที เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากสั่งการใดๆ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว รอยแยกสีม่วงเข้มระเบิดออก1ที่ใจกลางซากป้อมปราการ พร้อมกับเงาร่างมหึมาของมังกรโบราณโครงกระดูกที่แผ่ไอ2ทมิฬเย็นยะเยือก พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับคำรามก้องคำรณจนกิลด์ของวอร์ลอร์ดล้มกลิ้งไม่เป็นท่า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ --- ผู้กล้าตกอับ ---