คนทรยศพยายามก๊อปปี้

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบถี่อยู่เบื้องหน้าไม่ได้ทำให้คีย์ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องพักวีไอพีของโรงแรมลอยฟ้า ภายในมือถือแก้วคริสตัลใสที่มีของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงไฟนีออนจากมหานครเบื้องล่าง รอบตัวเขาเงียบงัน มีเพียงเสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะสม่ำเสมอบนที่วางแขน "ดูเหมือนปลาตัวใหญ่จะติดเบ็ดเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีนะครับริน" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายจากหน้าต่างกระจกบานยักษ์ รินที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทกำลังกวาดตามองข้อมูลการเงินที่ไหลทะลักผ่านจอแท็บเล็ตในมือ รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาของนักคำนวณผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกค่ะ—เอ้ย—หรอกครับ" รินแก้ไขสรรพนามในใจอย่างรวดเร็วเมื่อเหลือบมองสบตาคมกริบของคู่ชีวิต "เพราะพวกมันคิดว่าสูตรลับการสร้างดันเจี้ยนระดับตำนานที่กิลด์วอร์ลอร์ดซื้อไปด้วยราคาถูกเมื่อวานนี้ คือทางลัดที่จะทำให้พวกมันผูกขาดตลาดไอเทMหายากได้แต่เพียงผู้เดียว... พวกมันไม่รู้เลยว่า เราจงใจเปิดช่องโหว่ระดับพรีเมียมนั้นไว้ให้พวกมันขโมยไปต่างหากล่ะครับ" เสียงหัวเราะในลำคอของคีย์ดังขึ้นเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ในวันที่เขาถูกกิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ดและพรรคพวกหักหลัง ถีบหัวส่งออกจากปาร์ตี้โดยยึดทรัพย์สินและผลงานวิจัยทั้งหมดไปหน้าตาเฉย พวกมันคงคิดว่าผู้ชายคนนี้ได้กลายเป็น "ผู้กล้าตกอับ" ที่ไร้ค่าไร้ราคาไปเสียแล้ว แต่วอร์ลอร์ดและเหล่าสมุนผู้โลภมากหลงลืมความจริงข้อหนึ่งไป... สถาปัตยกรรมระบบเกมทั้งหมดในโลกใบนี้ คีย์เป็นคนออกแบบโครงสร้างรากฐานด้วยมือของเขาเองทุกบรรทัด การที่วอร์ลอร์ดทุ่มเงินมหาศาลซื้อ "พิมพ์เขียวลับ" ไปจากสายลับสองหน้าที่คีย์จงใจวางไว้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการกินยาพิษเคลือบน้ำตาลที่รอกำหนดเวลาออกฤทธิ์ "สถานะปัจจุบันของกิลด์วอร์ลอร์ดตอนนี้กำลังระดมทุนก้อนใหญ่เพื่อกว้านซื้อวัตถุดิบจากตลาดกลางครับคีย์" รินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความสะใจ "พวกมันเปิดขายหุ้นระดมทุนล่วงหน้าให้กับนักลงทุนรายย่อย โดยอ้างว่าได้ครอบครองเทคโนโลยีดันเจี้ยนอัตโนมัติที่ทำกำไรได้สามร้อยเปอร์เซ็นต์ต่อวัน... ยอดเงินในบัญชีกลางของพวกมันตอนนี้พุ่งทะยานทะลุหนึ่งพันล้านเครดิตไปแล้วครับ" "ยอดเยี่ยม" คีย์วางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังกังวานในความเงียบ "ปล่อยให้พวกมันหลงระเริงไปกับการก๊อปปี้ผลงานของผมอีกสักนิด... เมื่อคนเราก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนยอดเขาแห่งความโลภ แรงโน้มถ่วงย่อมดึงดูดให้ตกลงมาเจ็บที่สุดเสมอ" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องโถงใหญ่ของกิลด์วอร์ลอร์ด บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงไชโยโห่ร้อง กิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ดชายร่างใหญ่ผู้สวมชุดเกราะทองคำประดับเพชรพลอยระยิบระยับ กำลังยืนอยู่บนเวที, ยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเหล่าผู้บริหารและนักลงทุนด้วยความฮึกเหิม "ฮ่าๆๆๆ! เห็นไหมล่ะครับทุกท่าน! ไอ้สวะคีย์มันหมดน้ำยาไปนานแล้ว! สิ่งที่พวกมันเคยขวางทางเรา บัดนี้ตกเป็นของเราทั้งหมด! ดันเจี้ยนอัตโนมัติที่เราได้มาจากการซื้อขายลับๆ กำลังสร้างผลกำไรมหาศาล!" วอร์ลอร์ดประกาศเสียงดังลั่นผ่านไมโครโฟน เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวจากคนรอบข้าง ไม่มีใครในที่นั้นรู้เลยแม้แต่น้อย ว่าสูตรการสร้างดันเจี้ยนที่พวกมันภาคภูมิใจนักหนานั้น แท้จริงแล้วเป็น "กับดักระบบวงจรปิดแบบเรียลไทม์" ทุกครั้งที่ผู้เล่นของกิลด์วอร์ลอร์ดทำการปล้นทรัพยากรหรือเปิดใช้งานดันเจี้ยน ระบบลับที่ฝังอยู่ในโค้ดต้นฉบับจะทำการคัดลอกข้อมูลทรัพย์สินทั้งหมดของกิลด์วอร์ลอร์ดส่งตรงเข้าสู่บัญชีสำรองของคีย์แบบอัตโนมัติ และที่สำคัญที่สุด... ระบบคืนกำไรให้คนทรยศ กำลังจะครบกำหนดการทำงานในวินาทีนี้ รินกดปุ่มสีแดงบนแท็บเล็ตช้าๆ เธอมองหน้าจอที่แสดงกราฟการไหลของเงินสดที่พุ่งสวนทางกันอย่างน่ากลัว ฝั่งหนึ่งคือกระเป๋าเงินของวอร์ลอร์ดที่กำลังว่างเปล่าลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบด้วยหลุมดำ ขณะที่ฝั่งของคีย์ ตัวเลขผลกำไรกำลังกระโดดขึ้นเป็นสีทองอร่ามจนเกินขีดจำกัดการแสดงผล "คีย์ครับ... ระบบส่งสัญญาณยืนยันแล้วครับ วอร์ลอร์ดเพิ่งกดปุ่มเปิดใช้งาน 'ระบบกระจายศูนย์อัตโนมัติ' ซึ่งเป็นฟังก์ชันสูงสุดที่ต้องใช้เงินทุนสำรองทั้งหมดของกิลด์ค้ำประกัน" รินหันมามองคู่ชีวิตด้วยแววตาระยิบระยับ "ตอนนี้ บัญชีของพวกมันถูกล็อกด้วยเงื่อนไขสัญญาสมาร์ทคอนแทร็กต์ที่เราฝังไว้สมบูรณ์แบบแล้วครับ" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างใจเย็น เขากดเปิดไมโครโฟนส่วนตัวที่เชื่อมต่อตรงไปยังระบบประกาศเสียงภายในของอาคารกิลด์วอร์ลอร์ดทันที เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลราวกับสุภาพบุรุษผู้กำลังกล่าวต้อนรับแขกคนสำคัญดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงใหญ่ที่กำลังฉลองกันอย่างเมามัน เสียงเพลงอันครึกครื้นค่อยๆ เงียบลงเมื่อเสียงนั้นแทรกซึมเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน *"สวัสดีครับท่านกิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ด... และขอต้อนรับนักลงทุนทุกท่านสู่งานเลี้ยงฉลองการล่มสลายของตัวท่านเองนะครับ"* วอร์ลอร์ดสะดุ้งสุดตัว หน้าถอดสีทันทีเมื่อจำเสียงนั้นได้ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์กลางห้องโถงจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นภาพใบหน้าของคีย์ที่กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ *"แก... แกเข้ามาในระบบประกาศได้ยังไงไอ้คีย์! การรักษาความปลอดภัยของเราถูกอัปเกรดโดยผู้เชี่ยวชาญระดับท็อปแล้วนะ!"* วอร์ลอร์ดตะโกนลั่นหน้าจอด้วยความสติแตก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว *"ผู้เชี่ยวชาญเหรอครับ?"* คีย์ยิ้มมุมปากเบาๆ ผ่านจอภาพ ดวงตาส่อประกายเยือกเย็น *"คุณกำลังหมายถึงคนที่รับเงินใต้โต๊ะจากผมเพื่อส่งโค้ดปลอมให้คุณเอาไปก๊อปปี้เมื่อวานนี้หรือเปล่าครับ? น่าเสียดายจัง... ของก๊อปปี้ต่อให้เหมือนแค่ไหน ก็ไม่มีทางเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริงได้หรอกนะครับ"* วอร์ลอร์ดหน้าซีดเผือด เขารีบหันไปสั่งการผู้ช่วยข้างกาย *"รีบปิดระบบ! ตัดไฟเซิร์ฟเวอร์เดี๋ยวนี้!"* ผู้ช่วยหน้าตาตื่นรีบวิ่งไปที่แผงควบคุมหลัก แต่ทว่า... หน้าจอทั้งหมดกลับกลายเป็นสีแดงสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางห้อง **[ แจ้งเตือน: ทรัพยากรทั้งหมดของกิลด์วอร์ลอร์ดถูกโอนย้ายสิทธิ์ความเป็นเจ้าของไปยัง 'ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่' เรียบร้อยแล้ว ]** **[ ยอดเงินคงเหลือในบัญชีกลางกิลด์: 0.00 เครดิต ]** เสียงลมหายใจสะดุดเฮือกใหญ่ดังขึ้นทั่วห้องโถง เหล่าผู้ลงทุนต่างหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักว่าเงินลงทุนนับพันล้านของตนได้หายวับไปกับตาในพริบตาเดียว วอร์ลอร์ดทรุดเข่าลงกระแทกพื้นเวทีด้วยความสิ้นหวัง มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะมองหน้าจอที่ว่างเปล่า รินยืนมองภาพความพินาศนั้นผ่านจอภาพในห้องพักวีไอพี ก่อนจะหันมามองคีย์ด้วยรอยยิ้มพึงใจ "พวกมันเริ่มคุกเข่าแล้วนะครับคีย์... จะให้เราดำเนินการขั้นต่อไปเลยไหมครับ?" คีย์ก้าวเดินไปที่ระเบียงห้องพัก ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเส้นผมของเขา เขามองลงไปเบื้องล่างที่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำสีดำสนิทกำลังบินมาจอดนิ่งสนิทบนลานจอดดาดฟ้าเพื่อมารับพวกเขาไปสู่อาณาจักรใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม "ยังก่อนครับริน..." คีย์เอ่ยเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปแตะหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้าย "ปล่อยให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการเป็นหนี้สินท่วมหัวที่ไม่มีวันชดใช้หมดเสียก่อน... เพราะเกมนี้ ผมเพิ่งจะกดปุ่มเริ่มเล่นอย่างเป็นทางการต่างหากล่ะครับ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ