โตเกียวกับความวุ่นวายที่ไม่ได้ตั้งใจ

"คุณวินทร์! ฉันบอกว่าเลี้ยวซ้ายตรงร้านขายดังโงะต่างหาก ไม่ใช่เดินดุ่มๆ ตามแมวสามสีตัวนั้น!" เสียงตวาดเบาๆ ของรันรดาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงประกาศรถไฟสายยา마노เตะ (Yamanote) และฝูงชนมหาศาลที่เดินสวนกันราวกับมดแตกคลังในสถานีชินจุกุ (Shinjuku) ช่วงชั่วโมงเร่งด่วน แต่คนถูกเรียกกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือน วินทร์ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทและกล้องฟูลเฟรมคู่ใจคล้องคออยู่ ยังคงยืนกอดอกพิงเสาเหล็กสีเทาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันไปมองเจ้าเหมียวขนฟูที่เดินนวยนาดหายลับไปในตรอกซอกซอยแคบๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือช้าๆ "แมวตัวนั้นมันเดินพริ้วไหวและมีเป้าหมายชัดเจนกว่าเธอตอนกางแผนที่กลับหัวเมื่อสี่นาทีที่แล้วเยอะครับ รัน" วินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ ทั้งสิ้น "นี่คุณ! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ แผนที่ในมือฉันมันคือเวอร์ชันอัปเดตปีนี้ต่างหากเล่า!" รันรดาเท้าสะเอว แก้มป่องด้วยความโมโหจนแทบจะระเบิด ทว่าความน่ารักน่าหยิกนั้นกลับทำให้คนหน้าตายแอบมุมปากกระตุกขึ้นนิดหน่อยอย่างยากที่จะสังเกตเห็น "แล้วตอนนี้เราอยู่ส่วนไหนของโตเกียวเนี่ย สัญญาณเน็ตพ็อกเก็ตไวไฟของคุณก็ดันมางอแงตอนที่เรากำลังจะไปถ่ายคอลเลกชันสตรีทแฟชั่นที่ชิบูย่าอีก!" "ก็ไม่ได้งอแง แค่แบตมันหมดเพราะมีคนเปิดไลฟ์สตรีมคุยกับลูกเพจเรื่องกินทาโกยากิเพลินจนลืมดูเปอร์เซ็นต์ต่างหากครับ" "อุ๊ย! นั่นมัน... เรื่องบังเอิญน่า" รันสะดุ้งโหยง หลบสายตาไปมองป้ายโฆษณาอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ที่กำลังฉายภาพอนิเมชันสีสันสดใสแทน ก่อนจะแกล้งทำเป็นฮัมเพลงกลบเกลื่อนความผิด "เอาเป็นว่าตอนนี้เราหลงทางกันอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหมคะ... เอ้ย! ครับ!" วินทร์ถอนหายใจเบาๆ เป็นเชิงยอมแพ้ เขาเก็บสมาร์ทโฟนลงกระเป๋าเสื้อกั๊ก ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของคนปากเก่งที่กำลังทำท่าจะเดินเตลิดไปคนละAทิศคนละทางให้กลับมายืนข้างกายอย่างนุ่มนวล สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาที่แนบลงบนข้อมือทำเอารันรดาชะงักกึก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น ทั้งที่อากาศรอบตัวในสถานีรถไฟใต้ดินจะเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศก็ตามที "เดินตามมาเงียบๆ ครับ ถ้าไม่อยากไปโผล่ที่ท่าเรือโอไดบะแทนที่จะเป็นชิบูย่า" ภาพของตากล้องหน้านิ่งที่เดินนำหน้าไปก้าวหนึ่ง แต่คอยเหลือบสายตากลับมามองว่าเธอยังเดินตามทันไหม เป็นภาพที่รันรดาแอบบันทึกไว้ในความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดทางเดินลัดเลาะผ่านย่านช้อปปิ้งใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่และชาเขียวคั่ว ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก นอกจากเสียงบ่นงصแงเบาๆ ของรันที่สลับกับการบลัฟกวนๆ ของวินทร์ที่คอยขัดคออย่างรู้ทัน จนกระทั่งพวกเขาโผล่ขึ้นมาจากทางออกสถานีท่ามกลางแสงไฟนีออนระยิบระยับของแยกชิบูย่าอันเลื่องชื่อ ละอองฝนบางเบาเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ลอยมาจากร้านกาแฟหัวมุมถนน ผสมผสานกับเสียงฝีเท้าของผู้คนที่กางร่มหลากหลายสีสันตัดผ่านทางม้าลายหกลายตา วินทร์ยกกล้องขึ้นเล็งผ่านช่องมองภาพ กดชัตเตอร์รัวๆ เก็บภาพบรรยากาศดิบๆ ของมหานครแห่งนี้ ขณะที่รันรดายืนกางร่มลายเป็ดน้อยสีเหลืองสดใสอยู่ข้างๆ สายตาของเธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างลืมตัว "นี่ วินทร์..." รันเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ทำลายความเงียบระหว่างกัน "ครับ?" ตากล้องหนุ่มยังคงไม่ละสายตาจากช่องมองภาพ "ขอบคุณนะ... ที่ไม่บ่นฉันเลยสักคำ ถึงแม้ว่าฉันจะพาเดินหลงทางจนขาแทบหลุดแล้วก็เถอะ" วินทร์ลดกล้องลงช้าๆ เขาหันมาสบตากับหญิงสาว แสงไฟนีออนสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่คมนั้น ทอประกายความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาคนมองรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "การหลงทางกับเธอมัน... ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกครับรัน" วินทร์เว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังแข่งกับเสียงฝนตกปรอยๆ "อย่างน้อย มันก็ทำให้ผมรู้ว่า... ไม่ว่าแผนที่ในมือจะผิดพลาดแค่ไหน ถ้าปลายทางมีเธอเดินอยู่ข้างๆ ผมก็ไม่เคยกลัวที่จะหลงทางเลยสักครั้ง" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตในสมาร์ทโฟนของรันรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขาทั้งสอง รันก้มลงมองหน้าจอด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าข้อความล่าสุดส่งมาจากบัญชีของวินทร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า *Win.V: "ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้บังเอิญเดินหลงทางกับคุณหรอกนะ แต่ผมตั้งใจเดินตามรอยยิ้มของคุณมาตั้งแต่สถานีแรกต่างหากล่ะ ยัยตัวแสบ"* รันรดาเบิกตากว้าง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู เธอเงยหน้าขึ้นมองวินทร์ทันทีด้วยความตกใจระคนเขินอาย ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากเอ่ยคำใดออกไป นิ้วเรียวของวินทร์ก็เอื้อมมากดปุ่มบางอย่างบนหน้าจอของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก *คุณได้ยกเลิกข้อความหนึ่งข้อความ* "ด...เดี๋ยวนะคุณวินทร์! เมื่อกี้คุณกดcancelทำไม! ส่งอะไรมาฟะ... เอ้ย! ครับ!" รันโวยวายเสียงหลง พยายามแย่งโทรศัพท์มือถือคืน แต่วินทร์กลับชูมือขึ้นสูงเหนือหัว หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทว่าในวินาทีที่รันรดากระโดดคว้าแขนเขาเพื่อจะแย่งโทรศัพท์นั้นเอง จู่ๆ ฝูงชนจำนวนมหาศาลที่กำลังข้ามทางม้าลายชิบูย่าก็กรูเข้ามาชนร่างของทั้งคู่จนเซถลาเข้าหากันอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงกระแทกทำให้รันเสียหลักล้มพับลงไปในอ้อมกอดของวินทร์พอดี แผ่นอกกว้างที่แนบชิดกับใบหน้าของเธอทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามราวกับกลองเพล วินทร์ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้เDLล้มลงไปบนพื้นเปียกแฉะ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายหนักขึ้น ดวงตากลมโตของรันรดาสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววไหวระริกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และก่อนที่รันจะทันได้ตั้งสติ วินทร์ก็ก้มกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาสติของเธอหลุดลอยไปไกลแสนไกล "อยากรู้ข้อความที่ผมยกเลิกไหมครับ... รันรดา?" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับคู่กัดคู่นี้เสมอนะครับ