พันธสัญญาแห่งความลับ

เสียงสะท้อนโลหะของเข็มนาฬิกาโบราณบนผนังห้องทำงาน ดังก้องกังวานราวกับเสียงทุบหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ามันไม่อาจกลบความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างเราสองคนได้เลย "นายสงสัยมาตลอดใช่ไหมล่ะ... อัครินทร์ ว่าทำไมหน้าจอสีฟ้าพวกนั้นถึงเลือกนาย" ดร.รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับทศวรรษ นิ้วเรียวยาวของเธอบรรจงวางปากกาหมึกซึมลงบนสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิท—เล่มเดียวกับที่ไร้คำตอบซึ่งเราต่างตามหาความจริงมาเนิ่นนาน แว่นตากรอบทองของเธอสะท้อนแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ บดบังแววตาที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อยอย่างแนบเนียน ผมไม่ได้ตอบทันที รักษาระยะห่างอันเหมาะสมในฐานะลูกศิษย์และคู่หู พร้อมกับเหลือบมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติที่หางตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสมองของเป้าหมายมีความผันผวนสูงระดับวิกฤต] [คำเตือน: ข้อมูลที่กำลังจะถูกเปิดเผยต่อไปนี้ เกี่ยวข้องกับ 'ต้นกำเนิดของระบบ' ผู้ใช้ควรควบคุมสติและอัตการเต้นของหัวใจให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ] ตัวเลขค่าสถานะสีฟ้ากระพริบเตือนเป็นจังหวะรัวเร้ว ราวกับตัวระบบเองก็กำลังตื่นตระหนกต่อสิ่งที่อาจารย์กำลังจะเอ่ยปากพูดออกมาเช่นกัน "ผมคิดว่า... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรกแล้วครับ" ผมเลือกใช้คำพูดที่ระมัดระวังที่สุด ทอดสายตามองอาจารย์สาวผู้กุมความลับของโลกใบนี้ไว้ครึ่งหนึ่ง "ระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือตำรวจมือใหม่อย่างผม แต่รอยเหลื่อมเหล่านั้น... มันเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่อาจารย์พยายามปกปิดมาตลอดต่างหาก" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นทัศนียภาพของเมืองยามค่ำคืน แสงไฟนีออนนับล้านดวงกะพริบไหวราวกับดวงดาวที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "ฉลาดมาก สมกับที่เป็นลูกศิษย์ที่ฉันเลือก" เธอกล่าวโดยไม่หันกลับมามอง "นายรู้ไหม... ผู้สร้างระบบคนแรกไม่ได้เป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง หรือองค์กรลับใต้ดินที่ไหนหรอก อัครินทร์ แต่เขาคือคนที่นายรู้จักดีที่สุด... คนที่ตายไปในคดีเมื่อสิบปีก่อน พ่อของนายเอง" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที หัวใจของผมกระตุกวูบ ความทรงจำสีเทาหม่นในวันที่สูญเสียครอบครัวผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก กลิ่นควันไฟ คราบเลือด และความไร้พลังในวัยเด็ก ภาพของพ่อที่นอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางกองเพลิง—ทุกอย่างร้อยเรียงเข้าด้วยกันด้วยตรรกะที่โหดร้ายที่สุด "พ่อผม..." เสียงของผมแหบพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ท่านเป็นแค่นายตำรวจตระเวนชายแดน... จะไปสร้างระบบปัญญาประดิษฐ์ที่เหนือล้ำเกินกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันนับร้อยปีได้อย่างไร?" "เพราะท่านไม่ได้สร้างมันขึ้นมาจากเทคโนโลยีของโลกใบนี้ยังไงล่ะ" รินรดากลับตัวมาเผชิญหน้า แววตาของเธอในตอนนี้จริงจังและเฉียบคมจนผมไม่กล้าแม้แต่จะหลบตา "สิบปีก่อน พ่อของนายไปพบกับ 'รอยเหลื่อมมหันตภัย' ที่ลึกที่สุดในเขตป่าดิบชื้น รอยแยกที่ไม่ได้เชื่อมโยงแค่ข้ามเวลา แต่เชื่อมต่อไปยัง 'มิติเบื้องบน'—สถานที่ซึ่งควบคุมกฎเกณฑ์ของความจริงทั้งหมดที่พวกเรากำลังอาศัยอยู่" เธอก้าวเดินเข้ามาใกล้ผมทีละน้อย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยน้ำหนักของความจริงที่หนักอึ้ง "ท่านพบกับ 'ผู้ดูแล' และทำพันธสัญญาบางอย่างแลกกับการมีชีวิตรอดของนายในตอนนั้น พ่อของนายยอมอุทิศจิตวิญญาณของตนเองให้กลายเป็นรากฐานของโค้ดหลัก... เพื่อสร้างเครื่องมือชิ้นสุดท้ายที่จะช่วยทวงความยุติธรรมคืนมา และเครื่องมือนั้น ก็ถูกส่งต่อมาให้นายในวันที่นายมีคุณสมบัติพร้อมที่สุด... วันที่นายก้าวเท้าเข้ามาเป็นนักสืบ" หน้าต่างระบบตรงหน้าผมระเบิดแสงสีแดงฉานขึ้นมากะทันหัน ตัวอักษรสีเลือดนับร้อยบรรทัดไหลทะลักลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงเตือนดังระรัวจนแทบแก้วหูแตก [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการละเมิดข้อตกลงความเป็นส่วนตัวของระบบแม่] [คำสั่งฉุกเฉิน: ทำลายล้างผู้เปิดเผยข้อมูล และรีเซ็ตความทรงจำโฮสต์ทันที!] รินรดายกมือขึ้นสัมผัสกรอบแว่นของเธอเบาๆ ก่อนที่ประกายแสงสีฟ้าแปลกประหลาดจะสว่างวาบขึ้นจากดวงตาของเธอ เธอยิ้มเศร้าๆ ให้ผมเป็นครั้งสุดท้าย "ระวังตัวด้วยนะ อัครินทร์... เพราะตอนนี้ 'พวกมัน' รู้แล้วว่านายรู้ความจริงทั้งหมด..." ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร ประตูห้องทำงานไม้สักทองก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเงาร่างนับสิบในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวพรวดพราดย่างเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาสวมหน้ากากโลหะไร้รอยต่อ และในมือถืออาวุธพลังงานที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าจ้าเล็งตรงมาที่เราทั้งคู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!