การตัดสินใจของนักสืบ

“ถ้ามือนายเปื้อนเลือดเพื่อรักษาความยุติธรรม นายก็ไม่ต่างจากฆาตกรที่นายกำลังไล่ล่าหรอก อัครินทร์” เสียงของดร.รินรดาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตะลงบนผิวหนัง ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บหลักฐานชั้นใต้ดินของหน่วยอาชญากรรมพิเศษ แสงไฟนีออนสลัวๆ สะท้อนกับแว่นตาของผมจนเกิดเป็นแสงวาววับ ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่จ้องมองหลักฐานชิ้นสำคัญในมือ—เศษเสี้ยวของสมุดบันทึกที่เปื้อนคราบดีเอ็นเอของเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง ซึ่งหากมันถูกส่งเข้าสู่กระบวนการตรวจวิเคราะห์ตามระบบ ‘วิเคราะห์รอยเหลื่อม’ ของผม ชีวิตของเด็กคนนั้นจะต้องพังทลายลงในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดทันที [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบหลักฐานชิ้นสำคัญ (ระดับ A) - หากนำส่งเข้าสู่กระบวนการตัดสิน อัตราความสำเร็จในการปิดคดีจะเพิ่มขึ้น 45% แต่โอกาสรอดชีวิตของเป้าหมายรอง (ตัวละคร: เมษา) จะลดลงเหลือ 0%] ข้อความสีฟ้าเรืองรองในอากาศนั่นช่างยั่วเย้า มันคือทางลัดสู่การเลื่อนขั้น แต่ในฐานะนักสืบที่แบกรับความทรงจำจากการสูญเสียครอบครัว ผมรู้ดีว่าความยุติธรรมที่ไม่เหลือความเป็นคนนั้น มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย “ผมตัดสินใจแล้วครับ ด็อกเตอร์” ผมเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วมือเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบไฟแช็คออกมาจากกระเป๋ากางเกง ดร.รินรดาขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยของเธอยังคงนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ทำให้เธอหวั่นไหวได้ “การทำลายหลักฐานถือเป็นความผิดวินัยร้ายแรง แต่นั่นคือเส้นทางที่นายเลือกเพื่อปกป้อง ‘มนุษย์’ แทนที่จะปกป้อง ‘ตัวเลข’ สินะ?” “ความจริงที่แลกมาด้วยชีวิตคนบริสุทธิ์ ไม่ใช่ความยุติธรรมที่ผมต้องการ” ผมกดเปลวไฟลงบนมุมกระดาษ กลิ่นไหม้ของเซลลูโลสโชยปะทะจมูก หลักฐานชิ้นเดียวที่สามารถมัดตัวผู้อยู่เบื้องหลังคดีการค้ามนุษย์ระดับประเทศกำลังกลายเป็นเถ้าถ่าน ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ [คำเตือน: กระทำการขัดต่อภารกิจหลัก! ค่าประสบการณ์จะถูกหักลบ 500 แต้ม และสถานะ ‘ความน่าเชื่อถือในองค์กร’ ลดลงเหลือระดับสีเหลือง] ผมมองดูเถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงพื้นราวกับหิมะสีดำ ผมไม่ได้รู้สึกเสียดายแต้มเหล่านั้นเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อเถ้าชิ้นสุดท้ายดับลง ผมก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ อากาศรอบตัวดูจะหนาแน่นขึ้น กลิ่นอายของความตายที่ไม่ได้มาจากหลักฐานกองนี้ แต่มันลอยอบอวลมาจากมุมมืดของโถงทางเดินด้านนอก “นายเพิ่งทำลายทางรอดของตัวเองไปแล้ว อัครินทร์” ดร.รินรดาพึมพำ แต่สายตาของเธอไม่ได้มองที่ผม เธอกำลังมองไปที่ประตูห้องเก็บหลักฐานที่ค่อยๆ แง้มออกด้วยแรงผลักอย่างช้าๆ เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนพื้น ความรู้สึกกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนระบบของผมร้องเตือนภัยระดับวิกฤตหน้าจอโปร่งแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับตัวอักษรที่สั่นไหวอย่างรุนแรง [สถานะ: บอสลับลืมตาตื่น - ตรวจพบร่องรอยการแทรกแซงจากระบบอื่นที่ไม่รู้จัก] ชายร่างสูงสวมชุดโค้ทสีเทาเข้มก้าวเข้ามา เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่รัศมีพลังรอบตัวเขากลับทำให้ระบบวิเคราะห์รอยเหลื่อมของผมรวนจนตัวเลขกระพริบไม่หยุด เขาคนนี้คือ ‘ผู้ตรวจการ’ คนที่ควรจะมาถึงในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า แต่เขากลับปรากฏตัวที่นี่ ในวินาทีที่ผมเพิ่งทำลายหลักฐานสำคัญไปกับมือ เขาหยุดเดินตรงหน้าผม ระยะห่างเพียงไม่ถึงสามก้าว เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของผมแรงๆ จนผมรู้สึกถึงแรงอัดที่เหมือนกับกระแสไฟฟ้าสถิตไหลเข้าสู่ร่าง “ความเมตตาที่ผิดที่ผิดทาง คือความตายของนักสืบที่ยังอ่อนหัด... อัครินทร์ ข้าขอบใจมากที่เจ้าทำลายหลักฐานนั่นให้ข้า เพราะตอนนี้... ไม่มีอะไรจะมายืนยันความผิดของ ‘นายเหนือหัว’ ของข้าได้อีกแล้ว” เขากดกระซิบข้างหูผม น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเวทนา ก่อนที่มืออีกข้างของเขาจะควักสมุดบันทึกเล่มสีดำสนิทออกมา—มันเป็นเล่มที่หน้าตาเหมือนของผมไม่มีผิดเพี้ยน แต่ต่างกันที่ร่องรอยของรอยเหลื่อมมิตินั้นสว่างไสวกว่าหลายเท่าตัว โลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อผมตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งเดินเข้าสู่กับดักที่วางไว้ตั้งแต่ต้นอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!