เลเวลที่เพิ่มขึ้นพร้อมกับความสงสัย

"ถ้าคุณยังลังเลที่จะลงมือผ่าพิสูจน์ซ้ำ ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนังกำพร้าของเหยื่อรายนี้ ก็จะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านที่ไม่มีวันได้รับการเปิดเผย" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันจาก ดร.รินรดา ทำให้ผมต้องหยุดชะงักมือที่กำลังสั่นเล็กน้อยบนถุงมือยาง อากาศภายในห้องแล็บนิติเวชเย็นเยียบจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงานประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของผม กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในบรรยากาศ แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับ 'ความกดดัน' ที่ถาโถมเข้ามาเมื่อผมจ้องมองศพบนเตียงสแตนเลส ผมคืออัครินทร์ ชายผู้ถือครองระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ที่กำลังเผชิญกับบททดสอบครั้งแรกหลังปิดคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญที่ย่านการค้าเมื่อคืนนี้ "ผมแค่กำลังคิด... ร่องรอยการต่อสู้ที่มือซ้ายของเหยื่อ มันดูไม่สมเหตุสมผลกับแรงปะทะที่กะโหลกครับอาจารย์" ผมตอบกลับพลางก้มลงมองใบมีดสเกลเปลในมือ แววตาของ ดร.รินรดา ซึ่งมักจะนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม บัดนี้กลับฉายแววพึงพอใจอย่างประหลาด "ใช้ตรรกะของคุณนำทางสิอัครินทร์ ระบบที่อยู่ในตัวคุณไม่ใช่แค่เครื่องมือตรวจวัด แต่มันคือส่วนขยายของกระบวนการคิด... จงมองให้ทะลุความตาย แล้วคุณจะเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม" ทันทีที่สิ้นคำพูดของเธอ ม่านอินเทอร์เฟซสีฟ้าจางๆ ก็เด้งขึ้นมาเบื้องหน้าผม เหมือนหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏตัวท่ามกลางความมืดมิด [แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นภารกิจ 'ความลับในห้องเก็บศพ' ระดับ A] [คะแนนประสบการณ์สะสมครบถ้วน... กำลังดำเนินการอัปเกรดทักษะ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' สู่ระดับที่ 2] [ปลดล็อกความสามารถใหม่: 'ห้วงเวลาหยุดนิ่ง' (Stasis Analysis)] ผมกลั้นหายใจ สายตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกอย่างรอบตัวจะหยุดหมุนเหมือนภาพที่ถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว แม้แต่หยดน้ำยาที่หยดลงจากปลายมีดผ่าตัดก็ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ผมหันไปมองอาจารย์รินรดาที่ยืนนิ่งสนิท ผมเดินเข้าไปใกล้... ใกล้จนเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นเส้นใยผ้าที่ติดอยู่บนปกเสื้อ หรือแม้แต่รอยช้ำจางๆ ที่ข้อมือของเธอ ซึ่งเธอพยายามปกปิดไว้ด้วยแขนเสื้อยาว นี่คือพลังที่ระบบมอบให้งั้นหรือ? การมองเห็น 'รอยเหลื่อม' ของเวลาและเหตุการณ์ที่พยายามหลบเร้น ผมถอนหายใจยาวก่อนจะกดปิดสถานะหยุดนิ่ง ทุกอย่างกลับมาดำเนินไปตามปกติอีกครั้ง ดร.รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับเธอสัมผัสได้ว่าเมื่อครู่มีบางอย่างผิดปกติไป เธอหันมาจ้องผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ดูเหมือนคุณจะพัฒนาขึ้นเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้นะ" เธอเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารปกสีดำที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนวางลงบนโต๊ะข้างๆ "อัครินทร์... สิ่งที่คุณเห็นในวันนี้ มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบที่คุณกำลังตามหาอยู่" "อาจารย์หมายความว่ายังไงครับ?" ผมถาม น้ำเสียงเริ่มแห้งผาก เธอยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความนัยลึกลับ "ถ้าอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของคุณ คุณต้องกล้าที่จะเปิดหน้าถัดไปของระบบนี้เสียก่อน... แต่มันมีราคาที่ต้องจ่ายนะ" เธอดันแฟ้มสีดำมาทางผม ภายในนั้นไม่ได้มีแค่รายงานคดี แต่มันคือรายชื่อของคนตายที่ 'ไม่ควรตาย' ซึ่งหนึ่งในนั้นมีชื่อของพ่อผมปรากฏอยู่ด้วย ตัวอักษรสีแดงเข้มที่พิมพ์กำกับไว้ทำเอาหัวใจผมหล่นวูบ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบข้อมูลลับระดับ SSS] [ภารกิจหลักอัปเดต: 'ผู้บงการในเงา'] [เงื่อนไข: ห้ามเปิดเผยข้อมูลนี้แก่ใครก็ตาม รวมถึงผู้ดูแลระบบ... มิฉะนั้น การทำลายล้างจะเริ่มขึ้นภายใน 60 วินาที] เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นอยู่ในโสตประสาทของผม หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เมื่อจู่ๆ ไฟในห้องแล็บก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากระบบนำทางของผม และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนจากทางเดินด้านนอกที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องนี้อย่างรวดเร็ว ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของชายในชุดสูทสีเทาที่คุ้นตา... ชายผู้ที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับที่ปรากฏในรูปถ่ายวันเกิดปีสุดท้ายของครอบครัวผม ก่อนที่บ้านทั้งหลังจะมอดไหม้ไปกับกองเพลิง "ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ... อัครินทร์" ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ผมต้องก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับเตียงผ่าตัด ผมจ้องมองเขาด้วยความสับสน และเมื่อมองไปที่อาจารย์รินรดา เธอกลับก้าวถอยไปยืนข้างหลังชายคนนั้นอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับแววตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้นะครับ